Moeders en patiënten van het Magee-Womens Hospital lenen hun stem in de strijd van de verpleegkundigenvakbond voor een betere personeelsbezetting tussen verpleegkundigen en patiënten. Ze kwamen dinsdagmiddag bijeen met verpleegkundigen en andere beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg en deelden hun ervaringen als bevallende moeders en als zorgontvangers bij Magee.
“De vroedvrouw die mijn baby ter wereld bracht, had volledig bloeddoorlopen ogen”, zegt voormalig patiënte en moeder Isabelle Cajka. “Als iemand tijdens de bevalling hiervan kennis wil nemen, moet de spanning behoorlijk ernstig zijn.” Haar zoon, Hector, 4, zat naast haar te kleuren en goudvissen te eten.
Voormalig patiënte en moeder Courtney Szigety zat bij haar bijna driejarige dochter Inez en herinnerde zich hoe haar verpleegster herhaaldelijk voor haar pleitte nadat ze symptomen van lage bloeddruk ontwikkelde tijdens een gecompliceerde vaginale bevalling na een keizersnede, waardoor artsen haar zorgen serieuzer gingen nemen.
“Ze pleitte gaandeweg voor mij door de dokter meerdere keren terug te bellen”, zei Szigety. “En ik herinner me dat dat nogal een stressvolle situatie was, omdat ik denk dat ze het ook erg druk had met andere patiënten en ik steeds symptomen kreeg die niet zo serieus leken te worden genomen als hoe ik dacht dat ze moesten zijn.”
De verpleegsters, die aangesloten zijn bij SEIU Healthcare, zeggen dat ze hun onderhandelingen met UPMC op 21 januari zijn begonnen, op 10 maart personeelsvoorstellen hebben gepresenteerd en op 30 april een volledig voorstel hebben gedaan. hun voorstellen omvatten op bewijs gebaseerde personeelsnormen die zijn vastgesteld door nationaal erkende professionele organisaties uit de sector, en dat zij nog geen reactie van UPMC hebben gehoord.
In een verklaring aan Soest Nu zei een woordvoerder van UPMC dat het systeem zich blijft inzetten voor onderhandelingen in goed vertrouwen rond de onderhandelingstafel en dat UPMC de feedback en zorgen van patiënten via de gevestigde kanalen aanpakt.
“De keuze van SEIU om een persconferentie te organiseren verandert deze processen niet en heeft geen invloed op onze benadering van de patiëntenzorg”, schreef de woordvoerder.
Eerder deze maand nam de Allegheny County Council unaniem een resolutie aan waarin Magee-verpleegkundigen werden gesteund en UPMC werd opgeroepen om te onderhandelen over een contract met personeelsnormen. De resolutie noemde het bijwerken van de personeelsratio’s van cruciaal belang omdat de regio worstelt met hogere personeelspercentages kindersterfte, premature en een laag geboortegewicht dan het staatsgemiddelde en stijgende tarieven van ernstige maternale morbiditeit.
Allegheny County-raadslid Dan Grzybek deelde zijn ervaring toen zijn vrouw met spoed naar Magee-Womens werd gebracht wegens gebrek aan beweging van de foetus. Hij zei dat hij zich tijdens de meest angstaanjagende ervaring in het leven van hem en zijn vrouw herinnerde hoe fenomenaal de verpleegsters waren.
“Ik vond het verbazingwekkend hoeveel andere gezinnen onze verpleegster moest verzorgen terwijl onze zoon nog steeds acuut ziek was”, zei hij over toen zijn zoon na de geboorte op de NICU werd opgenomen. “En dat is slechts een norm die volgens mij onvergeeflijk is. We kunnen het beter doen. We moeten het beter doen.”
UPMC Magee-Womens-ziekenhuis genereerde het hoogste bedrijfsresultaat van alle ziekenhuizen voor acute zorg in Pennsylvania in het fiscale jaar 2025, volgens de Pennsylvania Health Care Cost Containment Council.
Vakbondsverpleegkundigen in zowel het West Penn als het Allegheny General Hospital hebben al personeelsnormen vastgelegd in hun contracten.
“Er zijn bergen bewijs geleverd om aan te tonen dat de beste patiëntresultaten voortkomen uit standaarden als deze”, zegt Ashley Grieco, een verpleegster in haar achtste jaar in het Magee Women’s Hospital op de neonatale intensive care.
“We hebben deze vakbond opgericht,” zei ze, “om ervoor te zorgen dat patiënten veilige, hoogwaardige zorg kunnen krijgen.”
Verpleegster Jean Stone, die haar hele carrière als verpleegkundige bij Magee Women’s heeft doorgebracht, werd emotioneel toen haar werd gevraagd naar de moeders en baby’s voor wie ze zorgt als bevallingsverpleegkundige.
‘Niemand redt baby’s die jonger of kleiner zijn dan de baby’s die bij Magee worden gered,’ zei ze. ‘Ik wil gewoon dat het zo goed mogelijk gaat.’
Ze beschreef een betere personeelsbezetting tussen verpleegkundigen en patiënten als het verschil tussen een vaginale bevalling en een keizersnede of een moeder die zich volledig gesteund voelt en een emotioneel geboortetrauma. En voor verpleegkundigen kan het volgens Stone tijd geven om getuige te zijn van tekenen die waarschuwen voor mogelijke complicaties tussen hun taken.
‘Voor mij’, zei Stone, ‘is het de angst om te moeten leven met iets dat gebeurt, omdat ik mijn oog van de bal moest halen.’
