Bevers hebben echt ijzer in hun houtkauwende tanden. Pennsylvania is de thuisbasis van een van ’s werelds grootste amfibieën. De papa-langbenen hebben, in tegenstelling tot de populaire mythologie, geen hoektanden (zelfs kleine) noch gif. Het lichaamsgewicht van een uil is 5% ogen. En het doden van coyotes kan ertoe leiden dat er … meer coyotes zijn.
Dit zijn slechts enkele feiten die Jason Bittel rapporteert in zijn nieuwe boek “Grizzled: Love Letters to 50 of North America’s Least Understood Animals” (National Geographic).
Bittel, een in Pittsburgh wonende schrijver en National Geographic Explorer, groeide op met het omgooien van rotsen in de bossen rond Acme, een klein stadje in Westmoreland County.
Als volwassene die over wetenschap en natuur schreef, ontdekte hij dat het publiek, overspoeld met feiten en verhalen over exotische dieren in het wild, van ‘Nature’ op PBS tot ‘March of the Penguins’, eveneens nieuwsgierig was naar de wezens die veel dichterbij woonden – soms zelfs in hun eigen huis (timmermieren) of op zijn minst hun achtertuinen (buidelratten, witstaartherten).
“Ik ben op safari geweest, weet je, ik ben naar de Amazone gegaan en heb echt coole dingen in de wereld mogen doen,” zei hij. “Maar de verhalen die het meest lijken te resoneren met de mensen die ik ken, zijn de verhalen die ik schrijf over de wilde dieren die we hier hebben.”
Dus terwijl “Grizzled” zowel grizzlyberen (uiteraard) als bizons, bergleeuwen en grote witte haaien omvat, profileert het ook stekelvarkens, sterneusmollen, stinkdieren, oosterse indigoslangen, timmermieren en rivierkreeften. Elk hoofdstuk bevat een weelderige illustratie van het beestje in kwestie, gebaseerd op foto’s gemaakt door de beroemde fotograaf Joel Sartore.
Hier is Bittel over berggeiten:
“Met voorpoten als kersthammen lanceren berggeiten zichzelf omhoog, omhoog, omhoog en weg terwijl ze verticale rotswanden beklimmen die de meeste mensen zouden doen flauwvallen. In feite kunnen berggeiten in één enkele sprong tot wel 12 voet springen. De kracht in die ledematen helpt de geiten ook als ze van rotswanden afdalen, waarbij ze al het gewicht van de dieren bufferen en de neerwaartse beweging tegenhouden, zodat ze niet veranderen in een harig projectiel dat van de berghelling naar beneden tuimelt. “
Papa langbenen en bizons
Bittel werkt overdag in het onderzoekscommunicatieteam van het Dietrich College van Carnegie Mellon University, maar krijgt als ontdekkingsreiziger Nat Geo-financiering voor een aantal van zijn avonturen. Hij is ook de auteur van vier kinderboeken, waaronder ‘Berg: ga op een grote rondreis langs de hoogste plekken op aarde’ en ‘Hoe praat je met een tijger… en andere dieren: hoe beestjes communiceren in het wild.’
“Grizzled” is grotendeels gebaseerd op interviews met biologen, en bevat nuggets zoals dat contra-intuïtieve feit over het fokken van coyotes (in een coyote-roedel broedt alleen het dominante paar, maar als dat paar wordt gedood, zullen niet-alfa’s die niet eerder hebben gefokt, dit gaan doen, vaak met grotere nesten dan de alfa’s.)
En de gigantische Appalachen-amfibie is trouwens de hellebender.
Maar hoewel de wezens in ‘Grizzled’ over het hele continent (en voor de kusten) leven, zijn enkele van degenen die Bittel het meest fascineren onze huisgenoten.
‘Ik vind het wel cool dat de langpotige papa’s net zoveel ruimte in dit boek hebben als de bizon of de Amerikaanse buffel,’ zei hij. “En dus beginnen we dat hoofdstuk met het verdrijven van het idee dat papa-langbenen de meest giftige spin ter wereld zijn. Omdat het in de eerste plaats geen spinnen zijn. Ze zijn een neef van de spinnen.” Maar zonder gif of hoektanden zei hij: “Ze kunnen je geen pijn doen als ze dat willen. In het boek zei ik dat je in een zwembad vol papa’s lange benen kunt vallen en, weet je, behalve dat je misschien doodgekieteld wordt, zou alles goed met je zijn.”
‘Gewoon proberen te overleven’
Hoewel ‘Grizzled’ niet per se een boek over natuurbehoud is, komt het onderwerp onvermijdelijk ter sprake, omdat sommige soorten bedreigd of, in het geval van de axolotl, bijna uitgestorven zijn in het wild.
“Je wilt niet dat dit boek alleen maar opdringerig is en weet je, de meeste mensen zijn niet persoonlijk verantwoordelijk voor het uitsterven van dieren,” zei Bittel. “Maar ik denk wel dat het waardevol is voor mensen om de kosten te begrijpen van alles wat we hebben, de infrastructuur die we hebben. … Het kost allemaal ruimte en het onderbreekt ecosystemen die lang vóór ons bestonden.”
Met andere woorden: “Grizzled” is een leuk natuurboek dat tevens fungeert als een pleidooi voor het begrijpen van alle wezens, groot en klein, zelfs degenen waar we een beetje bang voor zijn of waar we een beetje van afstoten.
“Deze dieren proberen gewoon te overleven. En veel van hen zouden het beter doen als we een stapje terug konden doen en ze met rust konden laten”, zei Bittel.
“Ik heb een hoofdstuk over gele jasjes omdat mijn dochter een hekel heeft aan gele jasjes”, voegde hij eraan toe. “En het strekt haar tot eer dat ze verschillende keren door gele hesjes is gestoken. Maar wat ik in dat hoofdstuk wel probeer te doen, is niet, weet je, alsof gele hesjes mensen niet steken, want dat doen ze wel. Maar ik probeer wel te contextualiseren waarom ze ons steken, waarom ze ons in het gezicht staan.” (Kortom, zij en hun baby’s hebben honger.)
‘Ik probeer niet tegen mensen te zeggen: ‘Hé, laten we allemaal een geel jasje gaan knuffelen.’ Dat zal niet gebeuren”, erkent hij. “Maar als je de biologie en de levensgeschiedenis ervan kunt begrijpen, kun je misschien een deel van dat conflict vermijden en misschien zelfs leren deze dieren te waarderen voor wat ze zijn.”
Op 8 juni zullen Bittel en de plaatselijke milieuschrijver Andrew Moore in de Andrew Carnegie Free Library & Music Hall in Carnegie een gesprek voeren over wilde dieren, ecosystemen en de rol van de mens in hun overleving met Frick Environmental Center-docent Char Ross.
