Jonna en John “Murph” Murphy, parochianen van de St. Oscar Romero Parish in Washington County, hebben sinds augustus 2022 het voortouw genomen en leiding gegeven aan het St. Oscar Romero Parish Mental Health Ministry.
De gratis, wekelijkse bijeenkomst trekt doorgaans 15-20 deelnemers.
De Murphys leiden – samen met Jonna’s zus, Jeanie Schohn, en mentoren, ds. George DeVille en ds. Thomas Gillespie – gesprekken en liedjes, en delen samengestelde video’s over een verscheidenheid aan geestelijke gezondheidsproblemen.
Als onderdeel van Soest Nu’s Mind Matters-reeks van openbare gemeentehuisevenementen waarin uitdagingen en oplossingen op het gebied van de geestelijke gezondheidszorg in de regio worden onderzocht, spraken de Murphys met Soest Nu over hun bediening en de lessen die ze onderweg hebben geleerd.
Jonna Murphy: De eerlijke waarheid? De Heilige Geest. Wij waren hiertoe niet bereid. Het bisdom had een forum over geestelijke gezondheid, en het was de Vereniging van Katholieke Ministers van Geestelijke Gezondheid, en dit was vier jaar geleden, op 3 augustus. Dus we gingen, we luisterden naar wat ze probeerden te doen: kerken krijgen en ze meer als familie laten lijken, zorgen voor mensen met een psychische aandoening en mensen een kans geven om onderwijs te volgen. We waren op weg naar huis en we keken elkaar aan en zeiden: ik denk dat we dit moeten doen.
We gingen naar huis, gingen zitten, stelden een lijst van één pagina op met opsommingstekens – “dit is wat we voorstellen, dit is hoe we het graag zouden willen doen”, en we stuurden het naar de Pastorale Raad. Het werd die avond goedgekeurd. Diezelfde avond. En toen keken we elkaar aan en zeiden: “Oh mijn god, wat hebben we gedaan?” We zouden met pensioen moeten zijn, weet je. Dus zo gebeurde het. Maar ik denk nog steeds dat de Heilige Geest er de hand in had, en dat heeft hij de afgelopen vier jaar vaak gedaan.
Jonna Murphy: Ja, vrijwel. We vragen niet eens echt of ze parochianen zijn of niet. Een deel van ons persoonlijke doel is (is) om mensen voor te lichten en ervoor te zorgen dat mensen niet het stigma hebben dat rond geestelijke gezondheid hangt.
Johannes Murphy: Ik denk dat een van de belangrijkste dingen is wanneer iemand nieuw binnenkomt, dat hij of zij zich welkom voelt, zich echt welkom voelt, omdat, zoals Jonna al zei, de kerk niet altijd erg vriendelijk was, vooral niet op het gebied van zelfmoord, maar op het gebied van geestelijke gezondheid in het algemeen, ook al zijn er talloze heiligen en anderen geweest met geestelijke gezondheidsproblemen, maar je wilt dat mensen zich welkom voelen.
Jonna Murphy: Als er nieuwe mensen zijn, laten we hen weten wat onze richtlijnen zijn… wat daar wordt gezegd is vertrouwelijk, dat we niet praten over wat er tijdens onze bijeenkomsten gebeurt. Het is geen groepstherapie, maar we willen dat mensen veilig zijn en begrijpen dat als ze komen, als ze willen praten of delen, ze dat kunnen, en dat mensen er voor ze zijn. Het hele doel van onze bediening is begeleiding, er zijn voor mensen en hen laten weten dat de kerk er voor hen is, dat God er voor hen is, dat ze niet alleen zijn, dat God altijd bij hen is.
En dat is een van de redenen waarom we het doen zoals we het doen.
Wij doen een liedje. Er is één nummer waar iedereen van houdt, genaamd ‘Sing Over Me’, en om de een of andere reden is het de mantra voor de groep geworden. Ze houden gewoon van de woorden daarin, omdat ze daardoor het gevoel krijgen van: “Hé, ik ben er nu misschien niet, maar op een dag zal ik er zijn, en jij zult het kunnen horen, en ik zal mijn stem terug hebben.”
Wij gaan de kamer rond. Als mensen willen praten, is dat prima. Als ze niet willen praten, hoeft dat ook niet. Meestal hebben we een onderwerp dat we hebben gekozen. Op dit moment doen we de Sanctuary Series, een serie van acht video’s over bipolaire stoornissen, schizofrenie, PTSS, postpartumdepressie, OCD en angst. Het zijn persoonlijke verhalen (van mensen), en hoe hun geloof zo belangrijk is om ze er doorheen te krijgen.
En ik zeg dit, als ouder en verzorger en wat dan ook, als ons geloof er niet was geweest, weet ik niet hoe we al die jaren doorgekomen zouden zijn. Het was ons geloof dat ons op de been hield en ons veerkrachtig maakte.
Jonna Murphy: We hebben nu meer dan 200 mensen naar wie we wekelijks een e-mail sturen of een sms waarin we hen laten weten wat we doen. Sommige mensen gaan en komen terug als het een onderwerp is waar ze meer over willen weten. Het hangt er maar vanaf.
John Murphy: EHBO in de geestelijke gezondheidszorg lijkt bijna op reanimatietraining voor de lichamelijke gezondheid. Het is een eendaags programma en het geeft je een beetje basisinformatie over geestelijke gezondheid en de omstandigheden en de ernst ervan, en dan bereidt het je min of meer voor op hoe je met een persoon die je kent of met iemand die je niet kent, moet praten over de vraag of hij of zij het moeilijk heeft. Het is een beetje een rollenspel, waarbij je een paar keer probeert die lastige vragen te stellen, zodat je vervolgens kunt reageren en ze naar hulp kunt leiden, want er zijn een aantal zeer goede bronnen.
Alle provincies beschikken over goede noodhulpbronnen, en de National Suicide Prevention Hotline is 988 en die is uitstekend. Ze zijn echt heel goed in het begeleiden van uw lokale bronnen.
Jonna Murphy: Het is moeilijk, maar het is zo’n goede manier om te leren dat je dingen niet zomaar kunt verdoezelen, en dat je niet altijd weet wanneer iemand echt pijn heeft.
