Niets heeft ertoe geleid dat TaNisha Thomas dakloos werd.
De zaken begonnen uit elkaar te vallen toen ze in 2021 haar baan bij de rederij DHL verloor. Ze was zwanger en liep zo ver achter met de huur dat ze moest verhuizen naar Fort Worth, Texas.
Ze herinnert zich alle nachten die ze op de banken van familieleden en vrienden doorbracht. Elke ochtend begon met een lijst met belangrijke vragen die door haar hoofd spookten: ‘Ik weet niet waar we gaan eten en ik weet niet waar we gaan slapen’, herinnert ze zich. “Elke dag werk ik eraan om te overleven.”
Nadat ze haar zoon had gekregen, slaagde ze erin een baan te krijgen bij Walmart, waarna haar auto kapot ging. Tussen de Ubers om naar haar werk te gaan en de kosten voor de kinderopvang, gaf ze sneller geld uit dan ze kon verdienen.
Toen ze geen banken meer had, begon Thomas te bellen. Ze moest openbare wifi gebruiken omdat haar telefoondienst was afgesloten.
Ze vond het Center for Transforming Lives, een non-profitorganisatie uit Fort Worth die zich inzet om alleenstaande moeders na ontberingen weer op de been te krijgen. Het personeel van het centrum hielp Thomas’ zoon snel inschrijven voor Head Start. Het 60 jaar oude anti-armoedeprogramma biedt voorschoolse en kinderopvang, maaltijden en ondersteunende diensten voor in aanmerking komende gezinnen. Het bedient nu elk jaar meer dan 700.000 kinderen vanaf de geboorte tot de leeftijd van 5 jaar.
Ruim 60.000 van hen zijn dakloos.
Gezien het gebrek aan permanente huisvesting van Thomas vermeed haar zoon dat hij moest wachten op een Head Start-slot. Het gaf haar de tijd om op adem te komen en voor zichzelf te zorgen.
Het is een moment dat volgens haar nu haar leven heeft gered: “Ik kan je zonder enige twijfel vertellen dat ik hier niet zou zijn. Ik zou niet leven”, zegt ze. “Zonder hen zou ik die tijd niet hebben overleefd.”
Als het nieuwe voorstel van de regering-Trump, om een lijst van 133 pagina’s met Head Start-vereisten terug te brengen tot slechts een handvol, wordt aangenomen, zouden moeders als Thomas waarschijnlijk niet hetzelfde pad kunnen inslaan.
De deur sluiten voor dakloze studenten
Dat komt omdat het nieuwe voorstel een regel zou schrappen die centra toestaat plekken te reserveren voor dakloze studenten en studenten in het pleegzorgsysteem. Op dit moment kunnen Head Start-centra tot 3% van hun plaatsen reserveren voor gezinnen die dakloos zijn of voor kinderen in pleeggezinnen.
En gezinnen zouden niet langer simpelweg kunnen verklaren dat ze dakloos zijn; ze zouden het moeten bewijzen, zegt Barbara Duffield, directeur van SchoolHouse Connection, een nationale organisatie die dakloosheid probeert te overwinnen door middel van onderwijs
“De meeste gezinnen die in landelijke en voorstedelijke delen van het land wonen, hebben geen documentatie die aantoont dat ze dakloos zijn”, zegt Duffield. “Meestal gaan ze van de ene plaats naar de andere omdat er geen schuilplaatsen zijn.”
Anderen zijn op de vlucht voor huiselijk geweld of gevaarlijke levensomstandigheden en hebben geen tijd om het papierwerk te verzamelen voordat ze vertrekken. Volgens de huidige richtlijnen kunnen dakloze studenten zich inschrijven zonder geboorteakte of andere noodzakelijke documenten, en krijgen gezinnen de tijd om ze bij elkaar te krijgen terwijl de kinderen toegang krijgen tot zorg. Het nieuwe voorstel zou studenten van diensten kunnen uitsluiten totdat ze over het juiste papierwerk beschikken.
Duffield zegt dat als dat deel van het voorstel wordt aangenomen, dit er vrijwel zeker toe zal leiden dat er minder dakloze studenten zullen deelnemen aan Head Start.
“Head Start is zoveel meer voor gezinnen die dakloos zijn”, zegt ze, “vanwege het vermogen om de schade die al is aangericht een halt toe te roepen en gezinnen zo voor te bereiden dat ze nooit meer dakloos worden.”
Een drang naar meer studenten, minder regelgeving
Het nieuwe voorstel van de regering-Trump bracht sommige voorstanders in verwarring. Velen zetten zich schrap voor de regering om het programma volledig te schrappen op basis van andere acties die zij heeft ondernomen in verband met Head Start. In plaats daarvan stelt het voorstel een doel voorop om meer studenten naar Head Start te trekken: minstens 200.000 meer volgens eigen schattingen.
Het voorstel zou beperken hoeveel Head Start-centra kunnen besteden aan administratieve overhead, van maximaal 15% tot een maximum van 5%. Dit is geld dat centra besteden aan onder meer frontofficemedewerkers en onderwijsspecialisten. Een specialist in Fort Worth is degene die opmerkte dat de zoon van Thomas op eenjarige leeftijd niet sprak, hem een spraakpatholoog bezorgde en uiteindelijk een tandheelkundige ingreep.
De regering-Trump schat dat de veranderingen 2,2 miljard dollar zouden besparen, wat naar eigen zeggen weer in Head Start zou worden gestoken.
“We hebben 1.600 Head Start-aanbieders in het hele land”, zei Alex Adams, adjunct-secretaris voor gezinsondersteuning van het Amerikaanse ministerie van Volksgezondheid en Human Services (HHS), in een telefoongesprek in augustus met verslaggevers waarin de voorgestelde wijzigingen werden aangekondigd. “En one-size-fits-all mandaten van Washington kunnen niet volledig rekening houden met de realiteit waarmee deze 1.600 begunstigden worden geconfronteerd.”
Sinds de lancering in 1964 heeft het HHS-programma van 12 miljard dollar voor het grootste deel steun van twee partijen genoten. Wetgevers noemen het vaak een succes – waaronder minister van Volksgezondheid Robert F. Kennedy Jr. tijdens dat gesprek met verslaggevers. Maar de afgelopen jaren hebben sommige conservatieven Head Start bekritiseerd en gezegd dat het geldverspilling is en geen blijvende impact heeft op studenten.
“Flexibiliteit is toestemming. Het is geen mandaat”, zei Adams. “De mogelijkheid voor deze programma’s om een andere beslissing te nemen betekent niet noodzakelijkerwijs dat ze een andere beslissing moeten nemen.”
Het voorstel staat tot 6 oktober open voor publiek commentaar in het Federal Register en tot nu toe heeft het meer dan 12.000 reacties opgeleverd.
Een pad gewist
Nu er overdag voor haar zoon werd gezorgd, had TaNisha Thomas eindelijk de tijd om begeleiding te krijgen om haar depressie aan te pakken en op zoek te gaan naar een baan. Ze schreef zich zelfs in voor universitaire cursussen en begon aan een universitair diploma in geestelijke gezondheidszorg en menselijke dienstverlening.
Ze zegt dat het feit dat leraren consistentie en routine voor haar zoon zorgden een enorme last van haar schouders was: “Ik zeg niet dat ik niet om zijn opleiding en ontwikkeling geef, maar dat was niet mijn zorg. Het was mijn zorg dat we morgen gewoon zouden halen.”
Twee jaar later is hun leven onherkenbaar. De zoon van Thomas zit op de kleuterschool. En ze studeert aan de Universiteit van Oklahoma en volgt haar bachelordiploma in sociaal werk.
“Ik wil de hulp zijn die ik nodig had”, zegt ze.
