Chris Moore is een van Pittsburgh’s meest geliefde mediafiguren. Hij is ook een beetje een cut-up.
De inwoner van Little Rock, Ark., kwam in 1980 naar Pittsburgh. Vraag hem hoe hij hier terecht is gekomen, en hij zal antwoorden: “Greyhound.”
In feite was dat het jaar waarin Moore zijn eerste mediabaan in Pittsburgh aannam, als producer en presentator van het WQED TV public-affairs-programma ‘Black Horizons’. Hij zou meerdere regionale Emmy Awards winnen, een standaard helpen zetten voor de berichtgeving over kwesties die de zwarte gemeenschap in Pittsburgh aangaan, en een erfenis nalaten in het begeleiden van jonge zwarte journalisten.
Aanstaande zondag rondt Moore zijn mediabaan hier af en gaat na 32 jaar met pensioen als gastheer van zijn KDKA-radiotalkshow ‘The Moore of Pittsburgh’.
‘Hij zal altijd respectvol zijn’
Op zondag 8 februari werd zijn voorlaatste aflevering van vier uur – de eerste sinds de aankondiging van zijn pensionering – gevuld met telefoontjes van luisteraars die hem een gelukkig leven wensten, maar ook zaken als de polaire draaikolk, vermeende verduistering bij een cryptobedrijf en het lot van dakloze veteranen.
Moore beantwoordde de telefoontjes met zijn kenmerkende zelfvertrouwen. Zoals Minette Seate, zijn oude producer bij WQED, het verwoordde: Moore kan ‘met iedereen over alles praten’.
“Hij probeert mensen altijd de kans te geven om te zeggen wat ze willen zeggen”, zegt ervaren burgerrechtenactivist Tim Stevens, die door de jaren heen een frequente gast was in Moore’s shows. “Hij zal altijd respectvol zijn, maar hij zal altijd een goede dialoog tot stand brengen.”
Moore, een van de weinige liberale stemmen op de talkradio, zei dat hij het leuk vond om in contact te komen met bellers die het niet met hem eens waren. Maar hij zei dat hij denkt dat er een goede manier is om het te doen.
“Dat is het belangrijkste van radiogesprekken, dat je moet luisteren naar mensen die het niet met je eens zijn, en als je daar iets op te zeggen hebt, zeg er dan iets over”, zei Moore. “En soms veranderen ze van gedachten, en soms ook niet. Ik denk dat dat het belangrijkste is van radiogesprekken, en niet genoeg mensen doen dat. Ze hangen op, weet je. Ze worden boos en schreeuwen tegen ze, en ik probeer dat niet te doen.”
Van Wylie Avenue tot Vietnam
Moore studeerde af aan de Grambling University en diende in Vietnam voordat hij zijn carrière begon als tv-cameraman in Little Rock. Hij werkte ook voor tv en radio in St. Louis, Missouri, voordat hij met zijn vrouw Joyce Meggerson-Moore naar Pittsburgh verhuisde.
‘Black Horizons’, dat WQED in 1968 lanceerde, was het langstlopende minderheidszakenprogramma van het land, en Moore was ongeveer 30 van de 42 jaar de gastheer en producent ervan. (Het ging in 2010 uit de lucht; Moore verliet WQED in 2014.)
Moore zei dat het programma bedoeld was om een licht te werpen op de zwarte gemeenschap, “en te laten zien dat er andere dingen aan de hand waren naast misdaad en straf en dat soort dingen, dat er goede dingen gebeurden” – dingen zoals jeugdmuziekprogramma’s.
“We wilden de positieve kant van de zwarte gemeenschap laten zien, wat niemand anders destijds deed”, zei hij.
“Black Horizons” is een groot deel van Moore’s nalatenschap. “Hij is een van de meest betrouwbare Afro-Amerikaanse mediamensen geweest die we de afgelopen decennia hebben gehad”, zegt Stevens, een frequente gast in door Moore gehoste programma’s.
Ook voor WQED produceerde Moore, die vaak samenwerkte met Seate, talloze veelgeprezen documentaires. “Wylie Avenue Days” (1991), over de hoogtijdagen van het Hill District als nationaal bekend centrum van het zwarte leven en de zwarte cultuur, leverde producer en verteller Moore zijn eerste regionale Emmy op. Voor “In Country: A Vietnam Story” (2006) keerden hij en twee collega-dierenartsen voor het eerst sinds de oorlog terug naar Vietnam.
Andere documentaires gaan over de Tuskegee Airmen uit West-Pennsylvania, hiphop in Pittsburgh, de kapperscultuur en Westinghouse High School.
Moore werkte ook tien jaar als presentator voor WPXI-TV.
“Elk onderdeel van zijn openbare leven was een vorm van belangenbehartiging”, zei Seate.
In 2018 werd hij in Philadelphia opgenomen in de Silver Circle Society van de Mid-Atlantic National Academy of Television Arts & Sciences, een prijs voor levenslange prestaties.
‘Het beste wat je kunt zijn’
Moore’s educatieve werk omvatte onder meer het medeoprichten van de Frank Bolden Urban Multimedia Workshop van de Pittsburgh Black Media Federation, die journalistieke workshops hield voor middelbare scholieren uit de omgeving. (Moore is ook mede-oprichter van de PBMF.)
Maar collega’s zeggen dat onderwijs precies was wat Moore deed.
“Mijn hele tijd dat ik met hem samenwerkte, was er een van mentorschap”, aldus Seate. “Ik kan me niet voorstellen dat ik de persoon/producent/journalist zou zijn die ik ben zonder zijn begeleiding en mentorschap.”
Ervin Dyer is senior redacteur bij Pitt Magazine en penningmeester van PBMF. Hij ontmoette Moore in de jaren ’90 toen hij lesgaf aan de Bolden Urban Journalism Workshop. Destijds was hij redacteur bij de Pittsburgh Post-Gazette en wilde hij inbreken in de berichtgeving, en hij zei dat praten met Moore – en hem afluisteren met workshopstudenten – hem het vertrouwen gaf om de overstap te maken.
In een tijd van verdwijnende dagbladen en technologische veranderingen in de sector behoort Moore tot degenen die zich zorgen maken over de toekomst van de journalistiek. Maar hij zei dat hij hoopt dat jongeren dit blijven nastreven.
“Het is een moeilijk beroep, en het wordt steeds moeilijker, en dat is de reden dat je het beste uit jezelf moet halen”, zei hij.
Hij gaat met pensioen, zei hij, omdat gezondheidsproblemen en beperkte mobiliteit het moeilijker hebben gemaakt om de KDKA-radiostudio’s in Greentree te bereiken. (De grote recente sneeuwstorm hielp niet.)
Maar hij behoudt zijn gevoel voor humor over de dingen. Op de vraag wat hij met zijn pensioen gaat doen, grapte hij: “Minder tijd doorbrengen met mijn gezin.”
Zijn vrouw, die hem had vergezeld naar zijn sollicitatiegesprek bij Soest Nu, knikte krachtig en glimlachte.
