Wat zou het betekenen om Miss Ghana 1986 te worden? Roem, fortuin, misschien een ontmoeting met superster Bobby Brown uit de jaren 80? Voor een groep van zes tienermeisjes op de Aburi Girls Boarding School is het antwoord: alles.
De strijd om de kroon staat centraal in , geschreven door Tony Award-genomineerde toneelschrijver Jocelyn Bioh. Het stuk beëindigt deze week een Broadway-run en viert dit met livestream-uitzendingen De Liga van Live Stream Theaters website tegen betaling (maar is gratis voor middelbare scholieren).
speelt zich af op een kostschool in Ghana in 1986. Het volgt Paulina, de bijenkoningin van de school en haar bemanning, die ze regelmatig kleineert en pest vanwege hun uiterlijk.
‘Dus, wil je dik-vet zijn? Of fit? En populair.’ vraagt Paulina aan Nana, terwijl ze haar lastigvalt omdat ze tijdens de lunch pap eet in plaats van een appel.
Voorafgaand aan een bezoek van een verkiezingsrecruiter aan de school, lopen Paulina’s plannen om Miss Ghana te winnen mis als er een nieuwe transferstudent arriveert: Ericka uit … Ohio!
Ericka legt het giftige gedrag van Paulina bloot en laat haar zien tijdens een optreden van Whitney Houston. Ericka, die een lichtere huidskleur heeft dan Paulina, leidt tot een botsing tussen de directrice van de school en de directeur van de verkiezing over schoonheid en wie de beste kans zou hebben om de Miss Global Universe-verkiezing te winnen.
Paulina wordt het slachtoffer van omstandigheden waar ze geen controle over heeft.
onderzoekt de thema’s meisjesjaren en onmogelijke maatschappelijke schoonheidsnormen met humor en menselijkheid.
Hoewel de titel verwijst naar de door Tina Fey geschreven film uit 2004, beroemd om zijn roze weergave van de giftige kant van middelbare scholieren, zegt Bioh dat ze tijdens het schrijven niet actief aan de film dacht.
Nadat ze het stuk had voltooid en genoegen moest nemen met een ondertitel, dacht Bioh na over de thema’s: “Het lijkt alsof we te maken hebben met dingen en ideeën, gevoelens en emoties.” Ze zei dat haar vriendin, actrice Danai Gurira, het omschreef als wilde tienermeisjes. “Ik denk dat dat archetype ongelooflijk universeel is.”
Een perspectief op colorisme
Naast het gepraat over tiara’s, mode uit de jaren 80 en lof voor Judy Blume, wordt ook de kwestie van het colorisme aangepakt.
Bioh zegt dat ze wist dat dit een onderwerp was waar ze altijd over wilde schrijven na haar eigen lange reis om haar schoonheid als vrouw met een donkere huidskleur te bezitten. “Ik wilde gewoon iets schrijven dat voelde alsof het misschien de reis zou kunnen verkorten voor iemand anders die misschien hetzelfde voelde als ik. Vooral als jong, beïnvloedbaar meisje.”
Hoewel hij het onderwerp benadert vanuit het perspectief van Ghanese vrouwen en meisjes, zegt Bioh dat de boodschap van het stuk resoneert met mensen met verschillende achtergronden, wat onderstreept dat colorisme een mondiaal probleem is.
“Want wie heeft besloten dat deze ene schoonheidsnorm de schoonheidsnorm voor iedereen is? Ik denk dat dat een probleem is”, legt Bioh uit. “Ik heb geen andere oplossing dan, weet je, een toneelstuk te creëren waar mensen zich door kunnen vermaken of misschien door worden beïnvloed, en hopelijk hun impliciete vooroordelen kunnen veranderen terwijl ze door de wereld reizen.”
De cast toont een breed scala aan talent: Denée Benton (Paulina), Lucia Aremu (Ama), Nia Otchere-Sarfo (Gifty), Jordan Rice (Mercy), Erin Morton (Nana) en Jasmine Amy Rogers (Ericka), om er maar een paar te noemen. Hoewel het een volledig zwarte vrouwelijke cast is, is de diversiteit van het fysieke uiterlijk duidelijk.
“Het publiek, ook al zijn het geen jonge zwarte meisjes die in Ghana naar school gingen, ziet nog steeds facetten van zichzelf in deze meisjes. Ik denk dat daar het hart en de schoonheid ervan ligt.” zegt Bioh.
Reactie van het publiek
is nu bijna 10 jaar na de Off-Broadway-première op Broadway te zien. Ze zegt dat het een ontroerende ervaring was om te zien hoe de boodschap van de show bij het publiek blijft hangen, lang nadat ze het theater hebben verlaten.
“Ik had een DM van vooral Jenna Fischer, die een paar dagen geleden naar het stuk ging kijken, en me vandaag letterlijk opnieuw een bericht stuurde om te zeggen dat ze nog steeds aan het stuk denkt”, zegt ze. ‘Weet je, hoe cool dat iemand van wie ik absoluut dol ben en waarvan ik denk dat hij een komisch genie is, maar die waarschijnlijk nooit enige ervaring met colorisme heeft gehad, nog steeds nadenkt over wat het stuk zegt en hoeveel het haar ontroerde.
Voor degenen die het mogen ervaren, Bioh hoopt dat je een leuke tijd zult hebben en wegloopt met een diep gevoel van empathie, niet alleen voor de jonge meisjes maar ook voor de volwassen vrouwen.
“Ik vraag mensen om hun ideeën over dingen te veranderen”, zegt Bioh. ‘Als je het maar een heel klein beetje kunt verplaatsen, dan denk ik dat ik mijn werk heb gedaan.’
