Voor de multidisciplinaire Afro-inheemse kunstenaar Clara Kent was het moment waarop ze wist dat ze een carrière in de muziek moest nastreven het moment waarop een verlies haar dwong haar sterfelijkheid onder ogen te zien.
Kent groeide op in de wijk Homewood in Pittsburgh, een broedplaats voor zwart muzikaal talent, waaronder INEZ, een andere Homewood-vrouw uit Soest Nu’s Taking the Mic-serie. En trouw aan de reputatie van die buurt op het gebied van het cultiveren van muzikanten, werd Kent omringd door muziek.
“Ik dacht dat muziek behoorlijk diepgeworteld was in ieders leven, omdat het zo diepgeworteld was in het mijne”, herinnert Kent zich.
Haar oudtantes en ooms waren zangers. Haar grootmoeder was diaken en betrokken bij het kerkkoor. Haar moeder was de jeugdkoorlerares.
“Iedereen zat in het drillteam, of ze zongen op de hoek of waren aan het freestylen. Het was gewoon een onderdeel van het dagelijks leven.”
Ondanks dat ze een groot deel van haar jonge leven ondergedompeld was in muziek, kreeg Kent te maken met twijfels: angst, perfectionisme en een laag zelfbeeld. Kent was gewend om live en in koren te zingen en zei dat haar eerste professionele studio-ervaring op 13-jarige leeftijd aanvankelijk vernederend was.
“Hoe ik dacht dat ik klonk versus hoe ik op een plaat klonk, was zo anders”, zei Kent. “Het was zoiets als: ‘Oh, ik ga nooit meer zingen.'”
Maar toen Kent 14 was, werd haar moeder ziek. Als jonge tiener moest Kent de vrouw des huizes worden: naar school gaan, deelnemen aan een naschools programma, werken en ook taken voor volwassenen op zich nemen, zoals het leren betalen van rekeningen.
Toen haar moeder overleed, was Kent 22. Het plaatste haar eerdere twijfels over muziek in perspectief.
‘Mijn ergste angst kwam uit’, zei Kent. “Dus als dat mijn grootste angst is, waarom ben ik dan bang om te doen waar ik van droomde en wat er in mij is geweest sinds ik een kind was?”
“Ik had gewoon het gevoel dat het leven te kort is”, vervolgde ze. “Mijn sterfelijkheid en de rechtvaardige sterfelijkheid in het algemeen waren op dat moment recht in mijn gezicht, dus ik dacht: ‘Ik zou niet meer met de tijd moeten spelen. Ik moet dit doen.'”
Tegenwoordig is Kent tot haar recht gekomen als een prominente R&B-artiest, met serieuze prestaties: ze heeft geopend voor Wyclef Jean op SXSW en voor Cautious Clay op WYEP’s Summer Music Festival. Aan de opnamekant, haar vierdelige EP ‘The Four Winds’ uit 2023 put uit haar inheemse Oglala Lakota-erfgoed; en ze werkt aan een volledig album, getiteld ‘Saturnus keert terug.’
Maar ze is ook een presentpersoon voor het onafhankelijke muziekradiostation van Pittsburgh 91.3 WYEPwaar ze de populaire gastheer is Vrijdagavondshow ‘More Bounce’. Ze heeft dat platform gebruikt om gemarginaliseerde muzikanten te verdedigen en de ‘-ismen’ van de muziekindustrie te confronteren – met een blik op de underground.
Eerder dit jaar creëerde Kent de functie, ‘Verhoog de ondergrond’ een maandelijkse spotlight op zwarte femme, vrouwen en LGBTQ-artiesten wier talenten volgens haar over het hoofd kunnen worden gezien.
“Maar ik betrek iedereen erbij, vooral als hun kunst zo goed is”, legt Kent uit. “Ik heb zoiets van: ‘Oh nee, je moet een platform hebben. Je bent geweldig.'”
Hoewel ze zich soms infantiliseerd voelde door mannelijke producers in de muziekindustrie van Pittsburgh, blijft Kent optimistisch over de vooruitzichten voor vrouwelijke muzikanten, zelfs in het tijdperk van AI.
“Er is niemand ter wereld zoals jij als individu. Niemand heeft jouw stem. Niemand heeft jouw perspectief. Niemand heeft echt die nuance die jij hebt”, zegt Kent.
“Als je een gemarginaliseerde kunstenaar bent, vooral binnen de femme- en vrouwenwereld, is dit de beste tijd (om muzikant te zijn), want gelukkig hebben we nog internet. Dus de wereld ligt buiten de stad, weet je?”
“Denk bijvoorbeeld groot. Denk niet: ‘Oh, ik moet het redden in Pittsburgh'”, voegt ze eraan toe.
“Dat is niet waar. Je kunt het overal ter wereld maken.”
