Het verpleeghuis en de instellingen voor langdurige zorg die zijn toevertrouwd aan de oudste en meest kwetsbare inwoners van het Gemenebest, hebben gedetailleerd beschreven hoe een staatsfinanciering zorgverstrekkers vergoedt die onder de zorgkosten liggen, waardoor sommige exploitanten naar de financiële rand worden geduwd.
Tegelijkertijd leken de staatswetgevers onzeker over hun vermogen om meer dollars toe te wijzen aan de snelgroeiende uitgaven, waarbij ze rekening hielden met de begrotingsbeperkingen in een snel vergrijzende staat.
Senator Tim Kearney (D-Delaware) sympathiseerde met het Department of Human Services, dat de tariefberekeningen onder Medicaid vaststelt op basis van kredieten van de Algemene Vergadering.
“Ik kan het vanuit het DHS-oogpunt begrijpen, want het geld is wat het geld is”, zei Kearney. “Maar het… erkent niet de echte problemen waarmee we te maken hebben. We hebben te maken met een groeiende bevolking, meer mensen die zorg gaan zoeken – niet minder – en we verliezen nu al verpleeghuizen in een alarmerend tempo omdat ze om zakelijke redenen sluiten.”
Uit getuigenissen voor een commissie van de Senaat van vorige week bleek dat bijna veertig verpleeginstellingen sinds 2020 zijn gesloten en dat sommige instellingen hun bedruimte beperken als gevolg van begrotingsdruk en personeelstekorten.
“De toegang tot zorg wordt in realtime kleiner”, zegt Chuck Quinnan, senior vice-president en hoofd overheidszaken van Leading Age PA. “Achter deze cijfers zitten oudere volwassenen die vastzitten in ziekenhuizen omdat verpleeghuizen ze niet kunnen accepteren, gezinnen die wanhopig op zoek zijn naar zorg dichtbij huis die niet bestaat, en vrijwilligers die hun grenzen overschrijden.”
Leading Age PA en de Pennsylvania Health Care Association vertegenwoordigen honderden aanbieders van langdurige zorg en hebben de staat lange tijd ertoe aangezet zijn terugbetalingssysteem te hervormen. Michael Jacobs, president en CEO van PHCA, benadrukte het belang van Medicaid en zei dat bijna 70% van de bewoners van verpleeghuizen ervan afhankelijk waren om voor hun diensten te betalen.
“Medicaid is een uitdagende betaler geweest omdat het er consequent niet in slaagt de kosten van het verlenen van zorg te dekken. Geschoolde verpleeginstellingen hebben weinig mogelijkheden om de onderbetaling op te vangen, omdat ze het gat niet kunnen compenseren met andere betalingen, en bewoners hebben nog steeds dezelfde essentiële dagelijkse zorg nodig”, aldus Jacobs.
Medicare betaalt niet voor langdurige verblijven, waardoor particuliere betalingen het enige andere alternatief blijven voor de duurste en meest intensieve vorm van zorg.
Wat is de BAF?
Twintig jaar geleden introduceerde de regering-Rendell een instrument om de uitgaven voor langdurige zorg onder Medicaid onder controle te houden, waarbij gebruik werd gemaakt van de Budget Adjustment Factor, oftewel BAF, om de betalingen naar beneden te duwen.
Nadat de staat de zorgkosten voor de bewoners heeft berekend, verdeelt de BAF-formule dat bedrag opnieuw met behulp van de dollars die uit de staatsbegroting zijn toegewezen. Wanneer het Gemenebest dat regelitem niet verhoogt, verlaagt de BAF het werkelijke terugbetalingspercentage zodat dit op kwartaalbasis overeenkomt met het bedrag.
“Met andere woorden, het systeem beschikt al over een manier om de betalingen aan zorgverleners te bepalen, maar nadat dat tarief is berekend, verlaagt de BAF dit om te passen bij het begrote krediet, in plaats van bij de werkelijke kosten van de zorg”, aldus Jacobs.
Volgens president en CEO Mary Kay McMahon betekent dit in de praktijk dat een faciliteit als de Fellowship Community Hall in Lehigh County in het eerste kwartaal van 2026 elke dag naar schatting $ 125 per inwoner verloor. Het tarief van BAF bedroeg destijds 80% van de kosten.
“Mijn verpleegcentrum draait elk jaar financieel verlies”, zegt McMahon. “Puur zakelijk gezien is het niet duurzaam.”
DHS heeft nog geen tarieven voor dit kwartaal gepubliceerd, maar providers schatten dat deze zijn gedaald tot 77-78%.
Hoewel de aanbieders er een hekel aan hebben, heeft de BAF de staat geld bespaard. In de eerste tien jaar dat het systeem werd gebruikt, stegen de dagtarieven voor verpleeginstellingen volgens berekeningen van de staat met ongeveer 20,75%, maar zouden zonder de BAF met 42,27% zijn gestegen.
Het Gemenebest dient de berekening elke drie jaar ter goedkeuring voor aan de federale overheid, en de BAF zal op 30 juni 2026 aflopen zonder wetgevende maatregelen.
Jacobs zei dat de staat waarschijnlijk “niet in een budgettaire positie verkeert om de BAF te elimineren”, en drong aan op de invoering van een minimum, wat betekent dat de vergoedingen nooit onder de 90% van de kosten zullen komen. Het instellen van een minimum van 80% zou nog eens $188 miljoen kunnen kosten, vervolgde hij, terwijl een minimum van 90% meer dan $400 miljoen zou vergen.
“2026 is het moment om actie te ondernemen. Deze wetgevende macht heeft de mogelijkheid om te stoppen met het balanceren van het budget voor verpleeghuizen over de ruggen van kwetsbare ouderen en mensen met een handicap en de werknemers die voor hen zorgen”, aldus Jacobs. “Gezien het feit dat deze sector acht van de afgelopen tien jaar vlak gefinancierd is geweest… is het alleen maar juist om voorspelbaarheid en stabiliteit te creëren en te voorkomen dat deze begrotingsbijl de betalingen bezuinigt die deze aanbieders verdienen.”
Andere kostenbeheersingsmaatregelen
Hoewel een groot deel van de getuigenissen zich concentreerden op de hervorming van BAF, wezen operators op andere potentiële gebieden voor verandering.
Vanwege de aard van het werk is de langdurige zorg een sterk gereguleerde sector, maar aanbieders als McMahon zeiden dat sommige vereisten – zoals personeelsratio’s – niet werkten zoals verwacht in een sector met een van de hoogste werknemersverliezen na COVID-19.
“Er zijn momenten waarop we meer dan genoeg personeel in een bepaalde dienst hebben voor het aantal bewoners, maar dat is niet de juiste mix”, zegt McMahon, verwijzend naar de verschillende licenties voor verpleegkundigen. “Het heeft geen zin.”
Op federaal niveau is er veel discussie over de personeelsbezetting, vooral na berichten over bewoners die twee uur of langer wachten op hulp bij het gebruik van het toilet, vallen en urenlang geen hulp krijgen, en seksueel geweld.
McMahon beschreef ook problemen met het vrijgeven van bepaalde Medicaid-fondsen aan aanbieders tijdens het langdurige aanvraagproces, waarbij bovendien externe activa ter beoordeling werden gemarkeerd. Om hun geld te beschermen, plaatsen sommige mensen hun geld in een trust, een juridische manoeuvre die het beschermt tegen overwegingen voor Medicaid.
“Er zijn individuen met aanzienlijke financiële middelen die voor hun zorg zouden kunnen betalen en die vervolgens, omdat ze geld in deze trusts onderbrengen, in aanmerking komen voor Medicaid-voordelen”, aldus McMahon. “Ik denk niet dat het eerlijk is tegenover de mensen die al hun geld op legitieme wijze uitputten.”
Als aanvulling op de operationele uitdagingen: de door de Republikeinen gesteunde federale One Big, Beautiful Bill Act van vorig jaar, waarbij de regering-Trump bezuinigingen op Medicaid doorvoerde die volgens critici ziekenhuisaanbieders zullen verwoesten en het grotere gezondheidszorgsysteem zullen uitdagen.
“We zijn allemaal met elkaar verbonden… als een ander facet van het systeem eronder lijdt, rimpelt dat over het algemeen door het systeem en heeft het gevolgen voor iedereen”, aldus Jacobs. “Ik denk dat de angst is dat we een voedselgevecht gaan creëren voor beperkte middelen binnen het Medicaid-budget.”
Wetgevers in Harrisburg overwegen een voorgestelde begroting die meer inkomsten uitgeeft dan verwacht, maar de steun voor verpleeghuizen niet vergroot.
“Er is veel om in te duiken tussen de financiering, de efficiëntiekant van de dingen in termen van processen en de personeelskant. Er zijn veel uitdagingen”, aldus senator Nick Miller (D-Lehigh). “Maar we hebben hier in Pennsylvania geen optie. We moeten hier echt in duiken en blijven werken aan oplossingen.”
