Bijgewerkt 22 augustus 2025 om 18:09 uur EDT
Op de avond van 31 juli ging Veronika Osintseva slapen in haar slaapkamer in het appartement van haar familie in een westerse buurt in de hoofdstad van Oekraïne.
Toen ze wegging, wist ze niet dat een Russische drone het gebouw zou raken en dat ze op de grond zou worden – negen verhalen naar beneden.
Op de een of andere manier leefde ze. Een vreemdeling droeg haar van het puin.
“Ik hoorde een luid geluid, en toen werd ik wakker in het puin en ik voelde de pijn,” vertelde Osintseva aan NPR’s Leila Fadel in een recent interview. “En in het begin kon ik niet geloven wat me echt overkwam.”
De Kyiv -politie bevestigde dat ze vanwege een explosie uit het appartement was gegooid, maar niet kon uitleggen hoe ze het heeft meegemaakt.
Diezelfde nacht doodde het Russische bombardement 32 mensen, waaronder de ouders van Osintseva, die in een andere kamer sliepen.
Dodelijke nachten in de Oekraïense hoofdstad zijn maar al te gebruikelijk sinds Rusland zijn volledige invasie van Oekraïne in 2022 lanceerde. Miraculous Tales of Survival zijn zeldzaam geweest.
Dat kan verklaren waarom het verhaal van Osintseva de oorlogsverklaarse natie heeft gefascineerd en haar een plotselinge beroemdheid heeft gemaakt-een status die ze heeft omarmd.
“Misschien ben ik een soort symbool van hoop en inspiratie voor anderen geworden, dat het mogelijk is om te overleven in zulke moeilijke omstandigheden,” zei ze.
Osintseva sprak met NPR’s op dezelfde dag de Oekraïense president Volodymyr Zelenskyy, samen met een groot aantal Europese leiders, ontmoette president Trump in het Witte Huis. De vergadering volgde de top van Trump met de Russische president Vladimir Poetin in Alaska, waarna Trump begon aan te dringen op een vredesovereenkomst tussen Rusland en Oekraïne – een die geen staakt -het -vuren zou omvatten, een positie die lang werd aangehouden door Poetin.
Maar Osintseva was niet geïnteresseerd in de vergadering, omdat na 11 jaar oorlog en tienduizenden Oekraïense soldaten en burgers dood, ze zegt dat het tijd is voor de moord om te eindigen. En het kan haar niet schelen wat er nodig is.
Leila Fadel: Breng me terug naar die nacht. Loop me gewoon door wat er met je is gebeurd.
Veronika osintseva: Ik begon te schreeuwen en de man hoorde me – zijn naam was Slava – en hij droeg me in zijn handen uit, uit het puin. Toen werd ik naar het ziekenhuis gebracht en terwijl ik daar werd gedragen, wist ik niet wat de volgende zou zijn voor mij. Ik had alleen een pakje sigaretten bij me en een deken. Ik wist niet hoe ik vanaf dat moment moest leven, en ik kan eigenlijk nog steeds niet geloven dat ik het heb overleefd. Ik herinner me de afbeeldingen en het is gewoon onwerkelijk.
Fadel: Veronika, ik weet dat je je ouders in dezelfde aanval hebt verloren. Ze hebben in een andere kamer geslapen en het spijt me heel erg voor je verlies. Als je me kon vertellen wanneer je begreep dat je het overleefde, maar dat deden ze niet en veel andere mensen in dat gebouw niet.
Osintseva: Dus ik kwam er eigenlijk achter dat ze niet hebben overleefd, zelfs voordat ik het zo werd verteld, omdat ik gewoon stopte met het voelen van hun aanwezigheid. En toen mij werd verteld dat ze weg zijn, dacht ik dat het gewoon onmogelijk was om daar te overleven. Ik weet niet hoe ik het heb overleefd.
Fadel: Waarom denk je dat wat er met je is gebeurd, zoveel mensen hebben laten opstaan en opletten?
Osintseva: Misschien ben ik een soort symbool van hoop geworden, een inspiratie voor anderen dat het mogelijk is om te overleven in zulke moeilijke omstandigheden. En misschien voelen ze dat. En ik ben klaar om van te leven en gelukkig te zijn en te vechten voor geluk.
Fadel: Wie is er bij jou? Je ouders zijn niet meer bij je. Ik bedoel, wie steunt je en helpt je?
Osintseva: Al mijn vrienden zijn met mij en alle vrienden van mijn ouders en heel Oekraïne zijn bij mij, en dus ik ben niet alleen. Ik ben met mensen.
Fadel: En als je geneest en je uit het ziekenhuis bent. Wat gebeurt er daarna voor jou?
Osintseva: Ik ga mijn leven in werkelijkheid om me heen opbouwen met degenen die dicht bij me staan. Dus het zal comfortabel zijn voor mij en veilig.
Fagel: Hoe voel je je als een Oekraïens die de ontmoeting tussen Trump en de Russische president Vladimir Poetin ziet. Wat kan het betekenen voor uw toekomst?
Osintseva: Eerlijk gezegd kan het me niet schelen. Ik wil gewoon dat het allemaal stopt. Ik wil dat mensen stoppen met doden. Ik wil dat mensen beginnen met het opbouwen van hun eigen geluk. Het kan me niet schelen hoe het gaat gebeuren, het einde van de oorlog. Maar het zou de aantrekkingskracht kunnen zijn van dit meisje dat uit de negende verdieping viel en het overleefde. Voor de wereldleiders, stop er alsjeblieft op. We willen gewoon leven en ons eigen geluk opbouwen. We willen ons eigen leven opbouwen zoals we willen in de beveiliging.
