Lisa Lambert zei dat president worden van Chatham University nooit deel uitmaakte van haar carrièreambities, maar toen haar voorganger vertrok, had de universiteit snel een interim-president nodig. Lambert stemde ermee in om in te grijpen omdat ze geloofde dat iemand die Chatham kende en liefhad, beter gepositioneerd zou zijn om leiding te geven dan een buitenstaander. Ze werd in 2025 benoemd tot interim-president, het bestuur vroeg haar om aan te blijven en werd op 15 oktober 2026 formeel ingehuldigd als de 21e universiteitspresident.
“Dit zal mijn laatste baan zijn”, zei Lambert. “Ik probeer mezelf niet te positioneren of op zoek te gaan naar iets beters. Dit is mijn hele focus.”
Lambert is een oude Chatham-insider die vier decennia aan de universiteit heeft doorgebracht voordat hij de permanente president werd. Lambert groeide op in Noord-Kentucky in de omgeving van Cincinnati in de jaren zeventig en het tijdperk van de Big Red Machine van de Cincinnati Reds (ze zegt dat ze zich geen zorgen hoeft te maken, maar ze is tegenwoordig een Pirates-fan).
In 1985, de dag na het behalen van haar Ph.D. in genetica verhuisde ze naar Pittsburgh om assistent-professor biologie te worden bij Chatham.
“Ik heb mijn doctoraat afgerond aan de Indiana University in Bloomington, heb het in een doos op kantoor afgeleverd – wat we toen moesten doen – en op weg naar de stad om hierheen te verhuizen, en heb nooit meer achterom gekeken”, zei ze.
In de afgelopen 40 jaar heeft Lambert een opeenvolging van academische leiderschapsrollen bekleed, waaronder voorzitter van de wetenschappelijke afdeling, oprichter en directeur van de masteropleiding biologie, associate decaan voor academische zaken, assistent-vice-president van undergraduate learning, en provoost en vice-president voor academische zaken.
“Toen ik voor het eerst werd gevraagd als vice-president voor academische zaken, was het allereerste dat door mijn hoofd ging: ‘Betekent dit dat ik in de herfst geen genetica kan onderwijzen?’ En dat gebeurde helaas ook. Ik kan dus niet meer terug naar de klas, maar ik mis het wel.”
Lambert zegt dat ze in de loop der jaren samen met de universiteit is geëvolueerd, en wijst bij wijze van voorbeeld op wat zij omschreef als “een zeer moeilijke tijd” toen de school in 2015 gemengd ging studeren.
“We zagen dat steeds minder jonge vrouwen een school voor alleen mannen wilden”, herinnert ze zich. “Ik weet niet of we dit op de best mogelijke manier hebben aangepakt met onze aankondigingen, maar we hebben zeker veel tijd in de analyse gestoken. En nu hebben we meer vrouwelijke studenten dan we ooit hadden op bachelorniveau toen we nog alleenstaand waren.”
Lambert zei dat het hoger onderwijs belangrijke tradities moet behouden en zich tegelijkertijd moet aanpassen aan veranderende maatschappelijke behoeften. Lambert breidde de biologische metaforen uit en vergeleek het hoger onderwijs met een ecosysteem dat diversiteit nodig heeft om gezond en duurzaam te blijven. Dat ecosysteem zou grote en kleine instellingen moeten omvatten, publieke en private universiteiten, handelsscholen en hogescholen met stichtingen voor vrije kunsten.
Hoewel Chatham niet langer zijn vroegere retoriek gebruikt om ‘de vrije kunsten fel te verdedigen’, zei Lambert dat de kern van de vrije kunsten essentieel blijft, en zij voerde aan dat vaardigheden als taal, kritisch denken, communicatie en het vermogen om vragen te formuleren en te evalueren steeds belangrijker worden, vooral nu kunstmatige intelligentie steeds gangbaarder wordt. Ze zei dat een liberal arts-onderwijs studenten niet alleen voorbereidt op hun eerste baan, maar ook op daaropvolgende carrières naarmate de economie en de werkplek evolueren. Ze beschouwt kleinere universiteiten als Chatham als bijzonder geschikt om deze vaardigheden te ontwikkelen door middel van nauwe relaties tussen studenten en faculteiten, teamwerk en geïndividualiseerd onderwijs.
Toen haar werd gevraagd naar haar visie en prioriteiten, noemde Lambert verschillende overkoepelende thema’s:
- Aanpassing: Bepaal wat Chatham moet worden en bieden om tegemoet te komen aan de veranderende behoeften van studenten.
- Studentgericht onderwijs: Behoud de focus van de universiteit op het dienen van studenten.
- Financiële duurzaamheid: Geef de instelling een stabiele financiële basis.
- Betrokkenheid bij de gemeenschap: Versterk de relatie van Chatham met Pittsburgh en West-Pennsylvania.
- Institutionele identiteit: Maak duidelijk wat Chatham onderscheidend maakt en richt de middelen op activiteiten die de missie rechtstreeks ondersteunen.
Met betrekking tot het financiële welzijn heeft Lambert gezegd dat het haar doel is dat Chatham in 2029 weer winstgevend zal zijn. Ze zegt dat de school afstand doet van vastgoedbeheer en zich zal concentreren op het veiligstellen van de ‘juiste mix’ van studenten.
“Er staat niets in onze missie over het zijn van een huisbaas”, zei ze, wijzend op de recente verkoop van Chathams Eastside-pand, waar vroeger een technologiebedrijf was gevestigd. Lambert zei dat de regeling werkte totdat de COVID-19-pandemie iedereen dwong om de overheadkosten van kantoren te heroverwegen.
Ze zei dat Chatham ook rekening moet houden met de veranderende studentenpopulatie en de soorten programma’s die het beste aan hun behoeften voldoen. De universiteit heeft een recordjaar achter de rug wat betreft het aantal inschrijvingen voor studenten, waaruit blijkt dat er nog steeds vraag is naar haar traditionele onderwijsmodel. Tegelijkertijd wil ze de partnerschappen met lokale bedrijven en werkgevers uitbreiden om onderwijsmogelijkheden te creëren die aansluiten op de behoeften van de beroepsbevolking.
Chathams verpleegkundige samenwerking met UPMC is een voorbeeld, zei ze. Met het programma kunnen studenten hun RN-diploma behalen terwijl ze werken, deelnemen aan atletiek en andere activiteiten op de universiteit, en na hun afstuderen een gegarandeerde baan krijgen. Ze gelooft dat soortgelijke partnerschappen op andere gebieden kunnen worden ontwikkeld.
Vooruitkijkend zei Lambert dat ze hoopt dat haar tijd in de hoofdrol bij Chatham herinnerd zal worden als een tijd van transparantie en communicatie. Ze zei dat instellingen voor hoger onderwijs traditioneel opereren in geïsoleerde domeinen van bestuur, docenten, personeel en studenten.
“Omdat ik zelf al zo lang lid ben van de faculteit en in de loop der jaren zoveel uitstekende medewerkers heb gekend,” zei ze, “is dat gebrek aan communicatie absoluut al aangepakt en dat zal ook zo blijven in de toekomst.”
Op de vraag welke rol instellingen voor hoger onderwijs spelen bij het opbouwen van een gezonde gemeenschap in Pittsburgh, benadrukte Lambert dat dezelfde behoefte aan communicatie en samenwerking bestaat tussen universiteiten, overheidsfunctionarissen, non-profitorganisaties en bedrijven.
“We kunnen een probleem niet oplossen waar we niets van weten”, zei ze. “We moeten samenwerken en meer communiceren, zodat we niet altijd met elkaar concurreren, maar dat we samenwerken om de hele stad en de hele provincie en regio vooruit te helpen.”
