Elke dag vindt Lisa Emery bij New River Health in Oak Hill ontmoedigende tekenen van wat zij beschrijft als een slow-motion herhaling van de ramp met de Hawks Nest Tunnel.
Emery is directeur van New River’s Breathing Center en voorzitter van de National Coalition of Black Lung and Respiratory Disease Clinics.
De ramp waaraan ze wordt herinnerd begon in 1930, toen de bouw begon van een tunnel van vijf kilometer door Gauley Mountain in West Virginia. In de loop van 18 maanden hebben zo’n 3.000 mijnwerkers, waarvan de meesten zwart waren, urenlang door zandsteen geboord, verzwolgen door een wolk van het giftige bijproduct, silicastof. Meer dan 750 mannen stierven door die blootstelling.
Het risico bestaat nog steeds, en voorstanders van werknemers zeggen dat de overheid meer moet doen om dit risico in te dammen.
In april vorig jaar heeft de regering-Trump de handhaving stopgezet van een regel die bedoeld was om mijnwerkers te helpen beschermen tegen een agressieve vorm van pneumoconiose van kolenarbeiders, algemeen bekend als zwarte longziekte, waarvan de voornaamste oorzaak blootstelling aan silicastof is.
(Andere beroepen met een hoog risico op blootstelling aan silicastof zijn onder meer de bouw, de vervaardiging van werkbladen en olie- en gaswerkzaamheden. De nieuwe regel zou de toegestane blootstellingslimiet in de steenkoolmijnbouw verlagen tot het bestaande niveau in andere industrieën.)
In april van dit jaar kondigde de Mine Safety and Health Administration van het Ministerie van Arbeid aan dat de handhaving van de regel voor onbepaalde tijd zou worden uitgesteld.
Gary Hairston zit in het bestuur van New River Health. Al tientallen jaren is Hairston, een gepensioneerde mijnwerker en voorzitter van de nationale Black Lung Association, een pleitbezorger voor mijnwerkers die worstelen met de slopende gevolgen van zwarte longen, waaronder extreme vermoeidheid, een onophoudelijke hoest en het gevoel van verdrinking. Hij lobbyt regelmatig bij wetgevers voor betere arbeidsomstandigheden en zwarte longvoordelen. Zijn smeekbeden, zei hij, lijken aan dovemansoren gericht. Hij krijgt zelden audiëntie bij de wetgevers zelf.
‘Ik zou gewoon willen dat ze me in mijn gezicht aankeken,’ zei Hairston.
Bewijsmateriaal uit zojuist gepubliceerd onderzoek onderstreept de urgentie van zijn pleidooi voor een veiligere werkomgeving.
In augustus bracht het National Institute for Occupational and Safety Health, een agentschap binnen de federale Centers for Disease Control and Prevention, een rapport uit over de resultaten van tests die de afgelopen vijf jaar zijn uitgevoerd op mijnwerkers in centraal Appalachia – oostelijk Kentucky, zuidwestelijk Virginia en West Virginia – met 25 of meer jaren onder de grond. Bijna 1 op de 3 testte positief op zwarte longziekte, het hoogste percentage in bijna 50 jaar.
In 2018, de laatste keer dat het bureau resultaten rapporteerde, was het percentage 1 op 5. Het laagste gerapporteerde percentage, in 1999, was minder dan 1 op 10.
“We wisten dat dit zou gebeuren”, zegt Sam Petsonk, een advocaat uit West Virginia die duizenden mijnwerkers in de regio heeft vertegenwoordigd. “Het verbaast mij dat ze maar één op de drie hebben gevonden.”
Silica-gevaren
De blootstelling aan silica is toegenomen naarmate de beter toegankelijke steenkoollagen zijn uitgeput, waardoor mijnbouwactiviteiten dieper moeten graven, vaak door zandsteen heen. De steen breekt in scherpe deeltjes die honderd keer kleiner zijn dan een zandkorrel en volgens onderzoek van het National Institute for Occupational and Safety Health zo’n twintig keer giftiger zijn dan steenkoolstof. Opgesloten in longweefsel kunnen deze deeltjes een slopende, soms fatale aandoening veroorzaken.
Kenny Thompson, een gepensioneerde mijnwerker uit West Virginia die nu in Richmond, Kentucky woont, heeft 22 jaar in de mijnen gewerkt. Soms sneed hij in zandsteen van anderhalve meter om een steenkoollaag te bereiken.
‘Je hebt veel stof gegeten,’ herinnerde Thompson zich. Het veroorzaakte misselijkheid. Het eiste zijn tol.
In oktober 2025 liet hij zijn linkerlong verwijderen. Na de operatie lag hij drie maanden in coma; hij flatlinede drie keer, zei hij. “Ze stonden op het punt mij echt op te geven.”
Hij moest opnieuw leren lopen en praten. Als hij naar de brievenbus loopt, blijft hij buiten adem, licht in het hoofd en wazige ogen.
De nieuwe silicaregel zou het toegestane niveau van silicastof halveren en daarmee voldoen aan de normen van andere industrieën. Mijnwerkers prijzen het feit dat operators hiervoor technische controles moeten inzetten, zoals verbeterde ventilatiesystemen en watersproeiers.
Maar de National Mining Association en andere brancheorganisaties beweren dat het bereiken en behouden van naleving ook zou vereisen dat deze controles worden aangevuld met maatregelen voor het personeel, zoals het eisen van persoonlijke beschermingsmiddelen en roterende mijnwerkers uit bijzonder stoffige gebieden. Veel mijnwerkers en hun voorstanders zeggen dat dergelijke maatregelen onpraktisch zijn – omdat ademhalingstoestellen de ademhaling kunnen belemmeren, het gezichtsvermogen kunnen beperken en vaak niet goed werken, en omdat kleinere mijnen niet genoeg werknemers hebben om roterende schema’s te ondersteunen.
In april 2025 keurde het 8th US Circuit Court of Appeals een noodopschorting van de regel goed om operators meer tijd te geven om hieraan te voldoen.
In mei van dit jaar stuurde het Arbeidsdepartement het Witte Huis Office of Management and Budget een verzoek om informatie te verzamelen over de voorgestelde regel. En in juli bevatte de regelgevingsagenda van het departement een nieuwe kennisgeving van voorgestelde regelgeving, waaruit bleek dat het van plan was de regel te wijzigen.
De Mining Safety and Health Administration van het ministerie “erkent dat het volgens de wet een duidelijke plicht heeft om strengere normen voor silica op te leggen”, zegt Petsonk, de advocaat die de mijnwerkers vertegenwoordigt. “Ze slagen er niet in om die mate van bescherming te bieden aan Amerikaanse mijnwerkers, dus voeren ze bureaucratische bewegingen uit om het te laten lijken alsof ze iets doen, terwijl ze in feite alleen maar een illegale en dodelijke status quo in stand houden.”
Het ministerie van Arbeid weigerde commentaar te geven op lopende regelgeving of rechtszaken.
‘Het staat in de boeken’
Volgens Chris Williamson, hoofd van de Mining Safety and Health Administration in de regering-Biden, wordt de regel feitelijk niet gehandhaafd. Hij en zijn team dienden een juridische brief in in de laatste dagen van de regering die de regel verdedigde.
“Het staat in de boeken,” zei Williamson, eraan toevoegend dat de Mine Safety and Health Act verbiedt om de bestaande bescherming voor mijnwerkers te verzwakken. ‘Ik ben gewoon oprecht nieuwsgierig,’ zei hij. “Ik wil weten hoe ze de problemen die de industrie heeft opgeworpen kunnen aanpakken zonder de bescherming van mijnwerkers te verzwakken.”
Ondertussen wordt bij jongere mijnwerkers, die al tien jaar of minder in de mijnen werken, een vergevorderd stadium van zwarte long vastgesteld. Emery van New River Health zei dat de jongste persoon bij wie in haar kliniek een gecompliceerde zwarte long was vastgesteld, 30 was. Hij had tien jaar ondergronds gewerkt.
Dit is niet langer alleen maar jouw “papajaziekte”, zei ze. “Het is de ziekte van uw man. Het is de ziekte van uw zoon.” (Meer dan 90% van de mijnwerkers zijn mannen.)
Met gezinnen om te onderhouden, zei Emery, “wat doen deze jongens als ze in de dertig zijn en gehandicapt zijn?”
Ze vertelde over een man die met zijn vrouw in haar kantoor zat en zijn symptomen beschreef. Terwijl hij sprak, begon hij te huilen. Zijn vrouw was verbijsterd. ‘Ik wist niet dat het zo erg was’, herinnerde Emery zich wat ze zei. “En hij zei: ‘Daarom heb ik het dek niet gerepareerd. Ik heb het dek niet gerepareerd omdat ik niet kan ademen, en ik ben gewoon zo moe.'”
Thompson kan het zich voorstellen. “Al 22 jaar ben je gewend om elke dag op te staan, je laarzen aan te trekken en naar je werk te gaan”, zei hij. “Ik was in goede gezondheid en woog 160 pond. En hier ben ik nu, ik werk helemaal niet en ik weeg 115 pond.”
Toch beseft hij wat de baan hem opleverde.
‘Weet je, het zorgde ervoor dat mijn meisjes naar de universiteit konden gaan,’ zei hij. “En voor mij, als vader, was dat de beste beloning die ik ze kan geven, om vooruit te komen in het leven, om succesvol te zijn in wat ze willen zijn en niet te werken als een hond zoals ik moest.”
President Donald Trump zei in april 2025 in een uitvoerend bevel: “De prachtige schone steenkoolvoorraden van onze natie zullen van cruciaal belang zijn om te voldoen aan de stijgende vraag naar elektriciteit als gevolg van de heropleving van de binnenlandse productie en de bouw van centra voor gegevensverwerking op het gebied van kunstmatige intelligentie.”
Zes maanden later kondigde het Energiedepartement een investering van $625 miljoen aan om “de Amerikaanse kolenindustrie uit te breiden en nieuw leven in te blazen.”
Mocht de regering een zwakkere regel afkondigen, dan zou dat ‘een gewetenloze misdaad tegen Amerikaanse mijnwerkers’ zijn, zei Petsonk. “Maar ik ben bang dat dat gaat gebeuren.”
In juni sprak Hairston op een receptie voor een fototentoonstelling met de titel “Entirely Preventable: The Toxic Legacy of Silica Dust From Hawks Nest to Black Lung.”
“Het lijkt wel alsof mijnwerkers een nummer zijn,” zei hij. “Gewoon een getal.”
