Gabriela Ponce groeide op in Latijns-Amerika en zei dat er veel waarde werd gehecht aan het lichaamsbeeld. Ze dacht dus dat ze een idee had van hoe vrouwen eruit zouden moeten zien: zandloperfiguren met dunne tailles.
Maar de tijdschriftcovers van slanke modellen, de dieetcultuur en de energieke fitnesstrainingen van beroemdheden uit de jaren ’90 begonnen haar te beïnvloeden. Ponce ontwikkelde als tiener een eetstoornis.
“Het was zo ingebed in de cultuur dat het moeilijk was om eraan te ontsnappen”, zei ze.
Ze kampte halverwege de twintig met boulimia en anorexia voordat ze een behandeling zocht, waarbij een team van psychologen, voedingsdeskundigen, medische zorgverleners en andere experts betrokken was.
Sinds Ponce, die in New York City woont, meer dan tien jaar geleden begon met herstel van zijn eetstoornis, is hij moeder en atleet geworden en geeft hij prioriteit aan kracht, uithoudingsvermogen en geluk. Ze heeft de positiviteit van het lichaam omarmd en werkt voortdurend aan haar emotionele en mentale gezondheid om te blijven herstellen.
Maar haar benadering van welzijn en leven veranderde een paar jaar geleden toen ze een culturele verschuiving begon op te merken richting gewichtsverlies en slankheid met de explosie van GLP-1-medicijnen.
“Om vrienden te zien waarvan ik nooit had gedacht dat ze te zwaar waren… die GLP-1’s gebruikten, er toegang toe hadden en hun lichaam in recordtijd kleiner maakten, vond ik echt triggerend,” zei Ponce.
Nu staan op de covers van tijdschriften professionele atleten als Serena Williams, iemand die ze had bewonderd vanwege haar succes in tennis en andere lichaamsvormen, nu het gezicht van een populair telezorgbedrijf dat glucagonachtige peptide-1-medicijnen voorschrijft en adverteert voor gewichtsverlies, seksuele gezondheid, haargroei en meer.
De sociale media-feed van Ponce is tegenwoordig gevuld met advertenties van verschillende bedrijven die de medicijnen verkopen, sommige met beperkte medische en geestelijke gezondheidsonderzoeken of nazorg.
Het vormt een gevaarlijke situatie voor mensen in de eetstoornisgemeenschap en voor degenen die het risico lopen een eetstoornis te ontwikkelen, zeggen voorstanders en deskundigen op het gebied van gedragsgezondheid.
“Er zijn mensen die, helaas, als ze deze producten gebruiken, dit enorme schade kan aanrichten”, zegt Samantha DeCaro, die een doctoraat in de psychologie heeft en gespecialiseerd is in de behandeling van eetstoornissen in het Renfrew Center in Philadelphia. “En in combinatie met de toegankelijkheid van deze producten is het zeer zorgwekkend.”
Behandeling van eetstoornissen in de leeftijd van GLP-1’s
Historisch gezien zijn GLP-1-agonisten gebruikt om type 2-diabetes te behandelen en de bloedsuikerspiegel, chronische obesitas, bepaalde cardiovasculaire problemen en metabolische complicaties te verlagen.
Meer recentelijk zijn sommige medicijnmerken en -formules specifiek goedgekeurd voor gewichtsverlies, en het gebruik ervan is explosief toegenomen onder beroemdheden, publieke figuren en het publiek.
Ponce heeft uit de eerste hand gezien hoe deze medicijnen een verschil kunnen maken. Haar man gebruikt een GLP-1 voor diabetes en gezondheidsproblemen die verband houden met chronische problemen met gewichtsbeheersing, “en het heeft zijn leven veranderd.”
“Zijn transformatie was ongelooflijk, en het staat allemaal in naam van de gezondheid. En hij is iemand die een medische noodzaak had om ermee door te gaan”, zei ze.
De zorg van haar man wordt regelmatig gecontroleerd en beheerd door een zorgverlener. Hij heeft ook aanvullende sociale en gedragsmatige gezondheidsondersteuning gezocht tijdens het gebruik van de medicatie.
Maar Ponce vreest dat dit niet het geval is voor veel andere mensen die deze medicijnen gebruiken als een snelle of tijdelijke oplossing om gewichts- of lichaamsbeeldproblemen op te lossen.
“Dit is een gebied waarvan ik denk dat hij niet is zoals alle anderen. Hij is iemand die, vanwege zijn relatie met mij en mijn geschiedenis, zich zeer bewust is van de veranderingen die kunnen optreden als ons lichaam zo veel verandert”, zei ze.
Voor mensen met eetstoornissen zei DeCaro dat deze afslankmedicijnen hun klinische diagnose kunnen verergeren, die vaak bijkomende psychische stoornissen, trauma, problemen met middelengebruik, sociaal isolement, emotionele ontregeling en meer omvat.
Ze behandelt al patiënten bij Renfrew nadat ze GLP-1-medicijnen hebben geprobeerd, terwijl ze misschien beter zijn ondersteund door therapeuten, diëtisten en medische zorgverleners die thuis zijn in eetstoornissen en eetstoornissen.
“Ze zijn ofwel ontevreden over de hoeveelheid gewicht die ze hebben verloren, ze worstelen nog steeds met eten, of het nu gaat om beperkend eten of eetbuien,” zei DeCaro. “Er zijn mensen waarvan ik denk dat ze hoopten dat het product hun eetstoornis zou helpen of hun eetstoornis zou genezen, maar uiteindelijk komen ze in behandeling.”
Er is ook veel angst onder deze patiënten om van de medicijnen af te komen, “wat de zaken ingewikkelder maakt”, zei DeCaro.
“Er is veel angst om weer aan te komen. Er is angst voor wat er met hun honger zal gebeuren als ze van deze medicijnen afkomen”, zei ze. “Er is een extra laag van angst en angst waar we mee werken.”
Sommige mensen kunnen afslankmedicijnen volgen in plaats van een behandeling voor een eetstoornis te zoeken, aldus aanbieders. Shira Collings, een professionele hulpverlener met een telezorglicentie, gevestigd in Philadelphia, heeft onlangs een daling opgemerkt in het aantal patiënten dat therapie zoekt voor eetstoornissen.
Collings hanteert graag een ‘gezonde maat’- of ‘vetbevestigende’ benadering van de therapie.
“Ik denk dat het vaker voorkomt dat als iemand worstelt met zijn relatie met eten en vooral als hij een hoger gewicht heeft, het nu waarschijnlijker is dat hij met een GLP-1 begint of gewoon zegt: ‘Ja, dat gaat het oplossen'”, zei ze.
Maar voor mensen met een klinische diagnose van een eetstoornis vertraagt dit alleen maar de op bewijs gebaseerde zorg en de mogelijkheid om betekenisvol herstel op lange termijn van de stoornis te bereiken, zei Collings.
“Het verhindert dat mensen de psychologische drijfveren van eetstoornissen volledig aanpakken, waarbij het doel absoluut lichaamsacceptatie is, je lichaam op een natuurlijke manier laat doen wat het moet doen, ervoor zorgen dat iemand een gewicht heeft waar zijn lichaam van nature naar toe trekt, wanneer hij of zij genoeg eet en beweegt op een manier die leuk en plezierig is”, zegt ze. “En uiteraard gaan GLP-1’s daar echt tegen in.”
Een oproep voor meer onderzoek, lichaamsacceptatie en ondersteuning
Eetstoornissen zijn nog weinig bestudeerd, zei DeCaro, maar op dit moment is er een cruciale behoefte aan meer informatie en onderzoek naar de manier waarop GLP-1-medicijnen mensen met eetstoornissen kunnen beïnvloeden, positief of negatief.
Hoewel de medicijnen een gevaar kunnen vormen voor mensen die risico lopen op een eetstoornis, of het moeilijker kunnen maken voor mensen om te herstellen, zegt de psycholoog dat sommige patiënten melden dat de medicijnen hen hebben geholpen bij het beheersen van de drang tot eetbuien en voedselgeluid, een mentale drang om te eten, zelfs als ze geen honger hebben.
“Dus nu vragen we aanbieders van eetstoornissen om nog meer onderzoek, gewichtsneutraal onderzoek, zodat we hopelijk echt kunnen begrijpen hoe deze producten mensen kunnen helpen of hoe ze zich op de hersenen kunnen richten, en op welke manieren ze de biologie kunnen beïnvloeden, waardoor sommige mensen met eetstoornissen daadwerkelijk kunnen worden geholpen,” zei DeCaro. “Maar we hebben nog niet het onderzoek om aanbevelingen te doen.”
Voor mensen die herstellen van een eetstoornis, zoals Ponce, kan het moeilijk zijn om omringd te zijn door anderen die GLP-1’s gebruiken of adverteren, zei ze. Maar voegde eraan toe dat het ook een kans is voor mensen om contact op te nemen met steungroepen, specialisten op het gebied van eetstoornissen, therapieaanbieders, vriendschappen en relaties die hun waarden van kracht, vervulling en welzijn versterken, ongeacht de maat van hun kleding of het aantal op welke schaal dan ook.
“Dit is een heel goed moment voor iedereen die moeite heeft of moeite heeft om hulp te zoeken”, zei ze. “Omdat er in de gemeenschap zoveel potentieel is voor welzijn. En ik denk dat die gemeenschap fantastisch werk levert door je naar het licht te trekken en je weg te houden van de duisternis.”
