Het was een wilde week bij David I. Helfer Juweliers.
De werkplaats, verscholen in het Clark Building Downtown – het ‘Jewelry District’ van Pittsburgh – bestaat deze maand al 90 jaar als familiebedrijf.
Eigenaar van de derde generatie, Ira Helfer, is dus gewend om met creatieve oplossingen te komen.
‘Hij is echt goed in MacGyver-ing,’ zei juwelier Guinevere Marrow, terwijl Helfer op de grond knielde en een pedaal aan het herbouwen was voor de stoomboot van de winkel, die kortsluiting veroorzaakte door een kleine overstroming in de ruimte.
De controller voor de ovens van de winkel is ook in de war, waardoor het moeilijker wordt om de warmtecycli te volgen die nodig zijn om mallen te maken voor het gieten van metaal.
“Normaal gesproken verloopt alles een stuk soepeler. Deze week werd het echt experimenteel”, zei Marrow. Ze werkt sinds 2013 in de winkel, toen ze op bezoek kwam bij een vriendin en nooit meer wegging.
“Ik ben een beetje de schuldige in de chaos van deze week”, geeft Marrow toe. “Ik werk aan een heel groot project en probeer hele grote gespen te maken, en een deel van onze apparatuur is niet noodzakelijkerwijs gewend aan zulke grote stukken.”
De gespen waren bedoeld als trofeeën voor de Pittsburgh County Fair de volgende dag.
“Omdat je bij David I. Helfer Jewelers alles in opdracht kunt geven”, zei Marrow.
De juweliers krijgen een vaste omzet door stukken met Corvette-thema te maken voor een groothandel. Ze maken verlovingsringen en repareren beschadigde stukken.
‘Hoe meer vernietigd, hoe beter’, zei Marrow.
Marrow vindt het geweldig dat ze een baan heeft waar ze altijd leert. De stukken die haar opvallen zijn de stukken met sentimentele of avontuurlijke achtergrondverhalen.
“We krijgen hier behoorlijk vreemd verminkte stukken binnen die we moeten herstellen. Dingen komen binnen met bijvoorbeeld bloed en een goed verhaal”, zei ze glimlachend.
Ze maken rekwisieten voor films die in de stad worden opgenomen. Ze maken zelfs ‘genezingsmedailles’ voor een religieuze sekte.
“Een deel van dit werk is het accepteren van ideeën en creaties met een minimaal beoordelingsvermogen”, zegt bankjuwelier Jacob Danko.
Helfer Jewelers is in wezen de gruizige achterkamer van een typische juwelierszaak. Er zijn slechts twee glazen vitrines in de smalle winkelruimte, waarbij het grootste deel van de winkel wordt ingenomen door de apparatuur die nodig is om fijne sieraden te maken.
De workshop fungeert als een soort tijdcapsule, vermengd met recentere toevoegingen.
Een tablet voor het streamen van muziek zit verscholen tussen gietijzeren klemmen, rollers en een aambeeld dat bij de winkel werd geleverd toen Helfers grootvader hem in 1936 voor $ 600 kocht.
Ook origineel zijn een torenhoge kluis – te zwaar om ooit de winkel te verlaten – en de werkbanken van de juweliers, geëtst met negen decennia ervaring in het vormgeven van goud en het zetten van stenen. Op één bankje staat een gloednieuwe microscoop waarmee de juweliers voorwerpen twintig keer kunnen vergroten.
Andere instrumenten uit het verleden zijn verwijderd. Marrow gebaarde naar een plek waar ooit een kamerhoge ‘bombardementskast’ stond.
“De praktijk gebruikte cyanide om sieraden te bombarderen en wat het zou doen is dat het goud onmiddellijk glanzend zou maken,” zei ze.
“Het enige probleem is dat het cyanide was.”
In een set diepe archiefkasten bevindt zich een verzameling van ruim 6.000 rubberen mallen die dateren uit de jaren veertig. De juweliers spuiten was in de mallen om een model van een ring of hanger te maken.
Als ze niet over een geschikte mal beschikken, kunnen de juweliers een model uit was snijden, of er een in 3D printen met behulp van computerondersteund ontwerp. Het wasmodel wordt in een gipsen vat gedompeld en vervolgens gedurende 8 uur of langer in de ovens verwarmd totdat de was verdampt.
Dan komt het gevaarlijke deel – tenminste voor een buitenstaander.
Helfer, een kleine man met een norse stem maar vriendelijk van aard, klikte een paar keer op een aansteker om een steekvlam aan te steken. Hij richtte het op twee gouden ringen in een smeltkroes die hij met een klem vasthield. Hij liet het vat ronddraaien terwijl hij het goud verhitte, en het gloeide witgloeiend terwijl het smolt tot een gesmolten klodder.
In één snelle, vloeiende beweging goot hij het vloeibare metaal in een gipsverband.
Het goud koelde even af voordat Helfer het in water dompelde en het nieuwe stuk uit het vernietigde gips groef. De ringen zijn één nieuwe hanger geworden, klaar om gedetailleerd en gepolijst te worden.
Marrow zei dat nieuwe juweliers niet zo dramatisch beginnen. Ze leren eerst de hittebeheersing met behulp van kleine fakkels, ter voorbereiding op het gieten van grotere stukken.
“De laatste tijd giet ik grotere hoeveelheden dan ooit tevoren, en dat is niet eng”, zei ze. “Het geeft je adrenaline omdat het zoveel gesmolten metaal is en je het heel snel in de holte moet gieten omdat het onmiddellijk wil afkoelen.”
Helfer krijgt geen haast meer met het werken met vuur en gesmolten metaal. Hij werkt al 55 jaar, vanaf zijn vijftiende. Hij heeft veel veranderingen gezien.
‘Het is moeilijk’, zei Helfer over het draaiende houden van zijn familiebedrijf. “In de hoogtijdagen waren de zaken beter. Ooit waren er meer dan 100 juweliers in dit gebouw, dus iedereen zou het goed doen.”
Het gebouw is vele malen van eigenaar veranderd. Elke keer gingen sommige juweliers dicht, anderen vertrokken. De bovenste verdiepingen van het gebouw zijn omgebouwd tot appartementen, waardoor er slechts drie verdiepingen met winkels en winkels op de begane grond overblijven.
Helfer lijkt trots op het werk dat zijn familie heeft gedaan, en hij hoopt dit tot in de vierde generatie voort te zetten. Maar hij hecht er geen waarde aan.
“Ik zou me waarschijnlijk niet meer in dit aspect specialiseren”, zei hij. “Meer retail zou populairder zijn, maar het is wat het is. We zitten in deze niche en dat is wat we doen.”
Helfer viert elke zaterdag van oktober zijn 90-jarig bestaan, met gratis koffie, donuts en poetsdoeken in de winkel.
‘Gewoon iets simpels,’ zei hij. “We wachten tot 100, weet je, en hebben een grote.”
