De zevenjarige Henry Olson sjokt weer de zijkant van de ijsbaan op. Gekleed in elleboog- en kniebeschermers is hij de hele ochtend bezig geweest met het werken aan een nieuwe skateboardtruc.
“Ik ga die helling daar af en knip dan expres de rand van deze helling af, zodat ik een klein sprongetje maak”, legt hij uit, terwijl hij met zijn vinger het pad aangeeft dat hij probeert te volgen.
Hij probeert de manoeuvre nu al een tijdje, maar geeft toe: “Ik heb het maar één keer gedaan.”
‘Het is heel moeilijk’, maar het beoefenen ervan ‘kalmeerde mijn zenuwen een beetje.’ voegt hij eraan toe, voordat hij weer de ijsbaan op gaat om het opnieuw te proberen.
Dat soort leren is gebruikelijk op het zomerskatekamp in Switch en Signal Skatepark, net buiten Pittsburgh in Swissvale. Elke week leren kinderen van vijf tot dertien jaar de basisbeginselen van het schaatsen en oefenen ze hun trucjes samen met leraren en andere kinderen.
“Je bereikt een prestatieniveau als je de moeite neemt om een nieuwe vaardigheid te leren”, zegt parkeigenaar Kerry Weber. “Voor alle mensen, maar vooral voor kinderen: dat bouwt vertrouwen op, dat bouwt geduld op om een vaardigheid te leren, om er moeite voor te doen, om iets dat magisch lijkt onder je voeten te laten gebeuren.”
Weber organiseert al negen jaar zomerskatekampen bij Switch en Signal en zegt: “Volwassenen die echt van skateboarden houden, zien alle verschillende voordelen die mensen eraan hebben, en ik denk dat we nu willen dat andere generaties dat ervaren. Om een echt compleet park te hebben… willen we dat iedereen het ervaart.”
‘Zelfgestuurd leren’
Jongeren en volwassenen hebben verschillende voordelen als het gaat om leren skaten, zegt Weber.
“Het is nuttig om als volwassene beter gecoördineerd te zijn, maar als jongere weer op gang kunnen komen is zeker ook nuttig”, legt hij uit. De ijsbaan biedt lessen voor zowel volwassenen als jongeren, maar er is ook veel ‘zelfgestuurd leren’.
Voor ouders als Amy Simpson van Swisshelm Park is vastberadenheid en doorzettingsvermogen lesgeven een voordeel. Simpson zegt dat ze haar zevenjarige zoon Ethan heeft zien leren hoe hij zijn bewegingen en zijn frustratie onder controle moest houden.
“Ik heb hem urenlang een truc zien proberen uit te voeren, en hij zal blijven proberen en proberen en proberen totdat hij het snapt”, zegt ze. “Dit is ongeveer het enige in zijn leven waarin hij zoveel vasthoudendheid zal hebben… Soms is die truc er die dag niet voor jou, en hij moet leren: je moet weglopen, maar je komt er weer op terug en probeert het een andere dag.”
Nieuwkomers van welke leeftijd dan ook hebben de neiging om eerst na te denken over het proces van lopen met één voet met wielen eraan, en dan die tweede voet op het board krijgen, zegt Weber.
Weber zegt dat hij skateboarden als een ‘atletische kunst’ beschouwt – wat deel uitmaakt van de aantrekkingskracht.
“Kinderen houden van creatieve dingen, kinderen houden van atletische dingen. Skateboarden is allebei”, zegt hij. “Ik beschouw het niet als een sport. Ik beschouw het niet als alleen maar een tijdverdrijf of een hobby. Dit is iets dat de creatieve kant en de atletische kant van mensen aanspreekt.”
Kinderen op het zomerkamp brengen deze vaardigheden in beweging op skateboards en andere soorten skates. Henry’s zus Elinor Olson, 10, houdt van skaten: ze kan het op haar vlakke oprit doen, en ze houdt ervan om midden op de ijsbaan te versnellen.
“Meestal probeer ik heen en weer te gaan zonder te vallen of iets aan te raken, omdat ik aan mijn evenwicht wil werken”, zegt ze.
Penelope Sica-Greene, 10, uit Greenfield, ziet het plezier in zowel skeelers als skateboards.
Op skeelers “Ik denk dat het gemakkelijker is om sneller te gaan, omdat je op een skateboard je been moet afzetten en moet duwen, en op een skeeler ben je een soort van wiel”, zegt ze. “Het gemakkelijkere aan een skateboard is echter dat als je op het punt staat te crashen, je er gewoon vanaf kunt springen. Helaas zitten er skeelers aan je voeten vast.”
Ondertussen, tegen de tijd dat ze zich in een kring moeten verzamelen en hun kampactiviteiten voor die dag moeten bespreken, heeft Henry zijn truc nog een paar keer geprobeerd.
Zijn doel, zegt hij voordat hij weer de bowl in racet, is om de move op tijd naar beneden te krijgen, zodat hij deze aan het eind van de week kan laten zien in een skateboardshowvideo.
“Ik ben er zo dichtbij”, zegt hij. “Ik hield letterlijk één voet vast. Er viel slechts één voet af, en dat was de eerste voet. En meestal is dat degene die eraf valt, dus ik neem het mezelf niet kwalijk.”
