Bijgewerkt op 4 oktober 2026 om 16:50 EDT
Toen Olivia Petter voor het eerst het nieuws over de beschuldigingen van seksueel geweld aan de Cornell University zag, was ze geschokt door hoe bekende delen van het verhaal voor haar aanvoelden.
“Hoe meer ik erachter kwam, hoe meer getriggerd ik werd”, zei ze. “Ik denk dat het ergste voor mij het zien van de groepsberichten was die deze jongens naar elkaar zouden sturen op de avond van de vermeende verkrachting.”
Het lezen van die uitwisselingen bracht de in Londen gevestigde auteur terug naar een kostschool in Engeland, waar ze zegt dat oudere jongens haar en haar vrienden vanaf hun dertiende als doelwit hadden genomen.
“Ze liepen langs ons heen en fluisterden ‘vers vlees'”, zei Petter. ‘Ze beoordeelden ons op tien en riepen cijfers naar ons als we naar de eetzaal liepen.’ Petter zegt dat ze zich herinnert dat jongens de broeken van meisjes naar beneden trokken terwijl ze hun lunchplateaus vasthielden en hen vernederden in de schoolkantine.
Na een feestje, toen ze 17 was, herinnert ze zich dat een jongen ‘een hand in mijn broek stak’ toen ze probeerde te gaan slapen. ‘Geen inleiding. We hadden niet gezoend… en ik was een beetje aan het kronkelen, in een poging hem te laten stoppen.’
Petter legde uit dat ze merkte dat ze tijdens haar ervaringen onbeweeglijk werd. “Wat mensen moeten begrijpen is dat wanneer zoiets met je gebeurt, het heel moeilijk is om gewoon te zeggen: nee, ga van me af, omdat je lichaam in paniek raakt”, zei ze. “Je bevriest en het duurt een tijdje voordat je begrijpt wat er gebeurt.” Wetenschappelijke studies hebben aangetoond dat seksueel geweld onvrijwillige verlamming kan veroorzaken.
“Er waren zo veel gevallen van aanranding en we herkenden het destijds niet echt omdat we de taal niet hadden”, zei ze, eraan toevoegend dat de cultuur voortduurde tot in haar tijd op de universiteit.
Petter, nu 32, is een van degenen die hun eigen ervaringen online delen als reactie op de recente beschuldigingen van verkrachting die naar voren zijn gekomen in een broederschapshuis aan de Cornell University.
Een voormalige Cornell-studente, geïdentificeerd als Jane Doe, klaagde vorige maand de universiteit en de zeven vermeende verkrachters aan en zei dat ze in oktober 2024, toen ze twintig jaar oud was, gedrogeerd en herhaaldelijk verkracht was in het Chi Phi-broederschapshuis. De advocaten van een aantal van de mannen hebben de beschuldigingen ontkend.
De zaak heeft geleid tot een bredere beschouwing van de houding ten opzichte van seksueel geweld. Op sociale media gebruiken veel vrouwen de hashtag #IamJaneDoe bespreken hun eigen ervaringen met aanranding en verkrachting.
Andere universiteiten hebben het probleem ook erkend. Nu de zaak een nationaal nieuwsverhaal is geworden, heeft de redactie van – een studentenkrant aan de Universiteit van Pennsylvania – gepubliceerd een recent stuk met de titel “Penn heeft ook een Cornell-probleem.”
Voor sommige overlevenden kan het volgen van de berichtgeving aanvoelen als het opnieuw beleven van een eerdere aanval, zegt Hannah Braunstein, een psychotherapeut en traumaspecialist uit Washington DC. Ze zegt dat dit soort verhalen meer dan alleen herinneringen kunnen oproepen bij mensen die seksueel zijn misbruikt.
“Plotseling worden ze overspoeld met al dit nieuws en dan begint hun eigen ervaring door middel van herinneringen of lichaamsgevoelens zich voor hen te ontvouwen. Het kan absoluut gruwelijk zijn,” zei Braunstein. “En het kan ze onmiddellijk terug in de tijd transporteren.”
Voor Erin Smith was die reactie onmiddellijk. De yoga-instructeur en mindfulnesscoach, woonachtig in Winchester, Ky., zag het nieuws over Cornell voor het eerst op sociale media en zocht meteen naar meer details.
“Ik was zo woedend dat ik mijn telefoon neerlegde en als een gekooide tijger door mijn keuken liep”, herinnert Smith zich. Ze zegt dat het verhaal de fysieke pijn terugbracht die ze zich herinnerde toen ze als kind werd aangevallen.
“Ik had dat gevoel in mijn maag dat gebeurde tijdens mijn ervaring (toen) ik 12 was”, zegt Smith, die nu 53 is.
Braunstein zegt dat herhaalde blootstelling aan dit soort verhalen de emoties kan versterken. Toch voelen sommige mensen zich misschien gedwongen om te blijven lezen, in de hoop dat meer informatie hen zal helpen zich beter te voelen.
“We blijven zoeken naar meer informatie, omdat we denken dat als we elk detail begrijpen, we ons intern beter zullen voelen”, zei ze. “Maar vaak gebeurt het tegenovergestelde en blijven mensen intern geactiveerd.”
Braunstein raadt aan een timer te gebruiken om het nieuws of de sociale media tot vijf minuten per dag te controleren. Als iemand zich overweldigd voelt, stelt ze voor om de aandacht op de directe omgeving te richten.
“Eén ding waar ik met klanten in mijn kantoor over praat, is het gebruik van het eerste gezicht, rondkijken in de kamer en roepen wat je ziet, en opmerken wat je hoort”, zei ze. “Je voeten op de grond voelen. Dat is een aardingstechniek die werkt.”
Smith zei dat ze uiteindelijk inzag dat ze een pauze nodig had van de reacties op sociale media. Door tijd buiten door te brengen, bij haar hond te zijn en gitaar te spelen, voelt ze zich rustiger. Maar ze zei dat de woede blijft bestaan, dus is ze erover begonnen te schrijven.
Petter ging ook schrijven. Terwijl ze de zaak blijft volgen, wil ze haar woede gebruiken om een dialoog over seksueel misbruik op gang te brengen.
“Ik wil de woede vasthouden, omdat ik denk dat woede krachtig is en mij in staat zal stellen deze gesprekken te voeren met de mensen in ons leven”, zei ze. “En als ik mensen zeg, bedoel ik mannen.”
Petter zegt dat ze wil dat mannen deze gesprekken ook onderling voeren en denigrerende opmerkingen over vrouwen binnen hun eigen vriendengroepen, ook online, aan de kaak stellen.
Voor Smith voelt de Cornell-zaak persoonlijk omdat het zoveel overlevenden van seksueel geweld terugbrengt naar hun eigen ervaringen.
“Ik denk dat dat de reden is waarom zoveel vrouwen momenteel getriggerd worden, omdat Jane Doe ons allemaal is.” zei ze. “We hebben allemaal een soort verhaal.”
