Maandagavond werd vastgesteld dat de kiezers in Californië Prop 40 hadden afgewezen, de voorgestelde vermogensbelasting voor miljardairs waar ik vorige week over schreef. Waarom slaagde deze belasting op miljardairs er, gezien de grote blauwe golf die we tijdens de tussentijdse verkiezingen zagen, niet in om naar de overwinning te surfen?
Om de resultaten te begrijpen, ging ik terug naar de twee economen met wie ik vorige week sprak: Gabriel Zucman van UC Berkeley, een vooraanstaand voorvechter van vermogensbelastingen, en Joshua Rauh van Stanford, een prominente criticus van Prop 40.
Vorige week waren ze het oneens over wat deze vermogensbelasting op miljardairs zou doen met de economie en belastinginkomsten van Californië. Nu komt het vervolg, waarin ze het oneens zijn over wat de resultaten zeggen over de politiek van vermogensbelastingen.
Hun debat zou een voorafschaduwing kunnen zijn van een groter debat in de volgende Democratische presidentiële voorverkiezingen: moet de partij een vermogensbelasting omarmen?
Heeft het geld van miljardairs de doorslag gegeven?
Zucman geeft de ondermijnende invloed van geld de schuld van het mislukken van Prop 40.
“Ik ben niet verrast”, zegt Zucman. Tegenstanders van Prop 40 hebben geld uitgegeven bijna $ 400 miljoen de strijd ertegen, inclusief uitgaven aan concurrerende stemmaatregelen, waardoor het een van de duurste steminitiatiefgevechten in de geschiedenis is.
‘Het geld dat de miljardairs besteedden was van cruciaal belang’, zegt Zucman. “Iedereen die in Californië woont, is gebombardeerd door een stortvloed aan advertenties. Je kunt gemakkelijk zien hoe dit van cruciaal belang zou kunnen zijn in zo’n zwaar omstreden stemronde.”
Maar hebben de Democraten deze cyclus niet veel races gewonnen, ondanks de enorme bedragen die tegen hen zijn uitgegeven? In Texas bijvoorbeeld schonk alleen Elon Musk ruim 150 miljoen dollar in het verslaan van Democraat James Talarico. En Talarico won uiteindelijk zijn race in de Senaat een comfortabele marge. Waarom zou geld zo doorslaggevend zijn geweest bij Prop 40 en niet bij andere races in het hele land?
Ten eerste, zegt Zucman, was het uitgavenverschil veel groter in de strijd om Prop 40. “De miljardairs gaven meer dan $300 miljoen uit aan advertenties, tegenover verwaarloosbare bedragen aan de andere kant”, zegt Zucman. “Op tv en in hun brievenbussen werden kiezers alleen blootgesteld aan de anti-belastingargumenten. Dit was heel anders dan de andere tussentijdse races: in die races, toen de uitgaven hoog waren (bijvoorbeeld Talarico vs. Paxton in Texas), waren deze aan beide kanten hoog, ook al waren ze ongelijkmatig. Het netto verschil in uitgaven was aanzienlijk groter voor Prop 40.”
Het is ook mogelijk dat geld belangrijker kan zijn bij steminitiatieven dan bij races tussen kandidaten. Analisten hebben klaagde al tientallen jaren dat het Californische steminitiatiefsysteem te gemakkelijk wordt gemanipuleerd door speciale belangengroepen. De details van specifiek beleid kunnen ingewikkeld worden, en veel kiezers nemen niet de tijd om zich hierover te verdiepen. Dat kan goed gefinancierde reclamecampagnes meer macht geven om hun standpunten vorm te geven.
In de kandidaatraces kunnen kiezers intussen op zijn minst terugvallen op naamsbekendheid of partijlabels, waardoor ze een makkelijke mentale kortere weg hebben – wat sociale wetenschappers een ‘heuristiek’ noemen – bij het nemen van beslissingen via de stembus. Zelfs als ze weinig over de kandidaten weten, weten ze meestal wel welke partij hun voorkeur heeft.
Maar Prop 40 kwam niet met hetzelfde duidelijke partijdige signaal. Prominente Democraten, waaronder de Californische gouverneur Gavin Newsom, kwamen er zelfs tegen. Newsom zei dat hij in plaats daarvan voorstander was van een nationale minimumbelasting voor miljardairs.
Of was dit belastingbeleid zelf het probleem?
“De publieke opinie over vermogensbelastingen is duidelijk niet zo sterk als de voorstanders dachten”, zegt Rauh.
Rauh vraagt zich af of geld en reclame de slechte prestaties van Prop 40 echt kunnen verklaren. Hij vergeleek de steun voor de belasting met steun voor Kamala Harris bij de presidentsverkiezingen van 2024. In enkele van de ‘meest vooruitstrevende provincies in de Bay Area’, zegt hij, kreeg Harris overweldigende steun, terwijl Prop 40 veel minder won. Deze kloof tussen de steun voor Harris en de steun voor Prop 40 was daar groter dan in andere democratisch neigende provincies in de staat.
Als reclame de belangrijkste verklaring was voor de slechte resultaten van deze belasting, waarom was de kloof dan zo veel groter in de Bay Area? Natuurlijk, zegt hij, hebben adverteerders daar misschien meer getarget, maar hij denkt dat het ongelijke patroon in de staat twijfel doet rijzen over het idee dat reclame de doorslaggevende factor was.
“De provincies met de grootste afvalligheid zijn feitelijk de provincies waarvan de inwoners het meest waarschijnlijk een miljardair kennen, voor één werken, of iemand naar Texas of Florida hebben zien verhuizen”, zegt Rauh. schrijft in een recent bericht. “De eenvoudige lezing is dat de nabijheid van de mensen die belasting betalen, en de bedrijven die zij financieren, de kiezers sceptisch maakte over de belasting in verhouding tot hun basisbeleid.”
Voor Rauh wijst dat scepticisme op een bredere conclusie: “Het electoraat, zelfs in het progressieve Californië, heeft laten zien dat het niet klaar is voor een vermogensbelasting”, zegt hij.
Meer gematigde Democratische kiezers, vooral in welvarende gebieden als de Bay Area, hebben misschien eenvoudigweg een hekel aan deze nieuwe manier om rijke mensen in Amerika te belasten en aan de gevolgen die dit zou kunnen hebben. Dit beleidsidee heeft de Democraten immers al eerder verdeeld. Tijdens de presidentiële voorverkiezingen van 2020 waren Elizabeth Warren en Bernie Sanders allebei voorstander van vermogensbelasting, maar rivalen als Senator Cory Booker En Michaël Bloomberg waren tegen hen. zei Joe Biden hij was niet tegen een vermogensbelasting op het campagnespoor, maar al vroeg tijdens zijn presidentschap weigerde hij dat te doen de vermogensbelasting van senator Warren nastreven voorstel.
Of misschien verwierpen de kiezers het idee van een vermogensbelasting op zich niet. Misschien wezen ze de bijzonderheden van de vermogensbelasting af.
Om te beginnen was Prop 40 een eenmalige belasting, en de verwachte inkomsten werden bestemd op een manier die tegenstand van traditionele Democratische bondgenoten opriep. Het besteedde 90% van de inkomsten aan gezondheidszorg, terwijl slechts 10% overbleef voor voedselhulp en onderwijsgerelateerde programma’s.
Dat hielp ertoe een aantal typisch linkse organisaties in het oppositiekamp te plaatsen. Bijvoorbeeld de California Teachers Association, een krachtige lerarenvakbond. Het betoogd dat Prop 40 openbare scholen tekort deed en “niet de duurzame en langdurige financiering opleverde die onze scholen en gemeenschappen verdienen.”
Ondertussen zou Prop 40 miljardairs op staatsniveau hebben belast. Voorstanders van een nationale aanpak beweren dat een vermogensbelasting op nationaal niveau effectiever zou zijn, omdat het moeilijker is om Amerika te verlaten dan om naar een andere staat te verhuizen.
Toen Newsom in juni uitkwam tegen Prop 40, schreef hij“Rijkdom is verplaatsbaar, en het is gericht op de staat met de laagste belastingen. De strijd hoort thuis op federaal niveau, waar dit gebroken systeem in de eerste plaats werd gecreëerd.”
Waar gaat de beweging van de vermogensbelasting vanaf hier naartoe?
Ondanks de nederlaag van Prop 40 is Zucman van mening dat de beweging op het gebied van de vermogensbelasting nog lang niet voorbij is.
“Met de blauwe golf op nationaal niveau zal de miljardairsbelasting centraal staan in het nieuwe Congres”, zegt Zucman. “Veel van de nieuw gekozen Democratische senatoren hebben campagne gevoerd om de macht en invloed van miljardairs te beteugelen. Je kunt redelijkerwijs verwachten dat er de komende twee jaar aanzienlijke vooruitgang zal worden geboekt.”
Rauh verwacht ook dat er in het komende Congres meer voorstellen voor vermogensbelasting zullen verschijnen. Maar nu president Trump in het Witte Huis zit, ziet hij weinig kans dat dit binnenkort wet wordt.
“Het zullen de verkiezingen van 2028 zijn die echt zullen aantonen in hoeverre het publiek vermogensbelasting wil, aangezien deze voorstellen waarschijnlijk een prominente rol zullen spelen in het politieke debat”, zegt Rauh.
Maar zelfs als voorstanders van de vermogensbelasting de kiezers voor zich zouden winnen, benadrukt Rauh, zullen ze nog een grote hindernis tegenkomen: de rechtbanken. Hij stelt dat een federale vermogensbelasting ‘een directe belasting’ zou zijn, een soort belasting die onderworpen is aan verlammende grondwettelijke beperkingen.
Als Ik heb het in dit 2019 uitgelegd nieuwsbriefvereist de Amerikaanse grondwet dat ‘directe belastingen’ een ingewikkelde rompslomp moeten doorlopen om constitutioneel te zijn. Concreet moet het aandeel van de totale inkomsten van een directe belasting van elke staat overeenkomen met zijn aandeel in de nationale bevolking. Dat zou kunnen leiden tot enorm verschillende belastingtarieven, afhankelijk van waar mensen wonen.
De geschiedenis van deze vreemde regel is verweven met slavernij. In één vroege zaak bij het HooggerechtshofEen rechter beschreef het in feite als een concessie aan de zuidelijke staten die de federale belastingheffing op hun land en tot slaaf gemaakte mensen wilden beperken.
Het 16e amendement stelde inkomstenbelastingen vrij van deze vereiste. Maar dat amendement maakt geen melding van vermogensbelastingen.
Juridische geleerden zijn het er niet over eens of deze regel een federale vermogensbelasting ten onder zou kunnen brengen. Is een vermogensbelasting wel een ‘directe belasting’? Die vroege zaak bij het Hooggerechtshof betrof een belasting op door paarden getrokken koetsen die George Washington in 1794 in de wet ondertekende. Het Hof bevestigde deze, een precedent waar voorstanders van vermogensbelasting vandaag de dag op wijzen. Voor meer informatie over dat verhaal, luister naar de aflevering die ik deed: “De Vervoersbelasting.”
Houd ons in de gaten voor meer dekking op het gebied van de vermogensbelasting in de nieuwsbrief in de toekomst. We vermoeden dat deze beweging niet zal verdwijnen.
