John Consoli staat op de rand van zijn pier, die uitsteekt vanaf de zuidpunt van Kent Island in Maryland en de Chesapeake Bay in. Hij leunt voorover en hijst een gaas ter grootte en vorm van een kussensloop uit het water.
Het zit boordevol oesters. Hij slaagt erin om hem op de pier te krijgen. “Dit zijn gloednieuwe oesters van dit jaar”, zegt hij. “Toen ik ze kreeg, wogen ze niets. En dit is pas drie maanden groei. Het net zit boordevol, ik kan het nauwelijks omhoog trekken.”
Zodra hij op adem komt, verwondert Consoli zich over deze weekdieren. “Ik denk dat ik enthousiaster ben over iets dat op een steen lijkt dan wie dan ook”, zegt hij met een grote grijns. “Ik kan echt niet veel meer wezens bedenken die het goede doen dat oesters doen.”
Oesters vormen de basis van het kust- en estuariene ecosysteem van Chesapeake. Elke volwassene filtert tot 50 liter water per dag. Schoner water leidt tot een gezondere baai en meer zeegras. “Dat helpt krabben en andere organismen”, zegt Consoli.
Bovendien zijn oesterschelpen een leefgebied op zichzelf. “Vanwege alle hoeken en gaten”, legt hij uit, “leven en eten er veel kleine vissen en krabben tussen hen en verstoppen zich, waardoor er een biodiverse omgeving ontstaat. Ik heb zelfs een zeepaardje gevonden, wat ongelooflijk was. Ik heb nog nooit in mijn leven een zeepaardje gezien!”
Robots zoeken naar oesters
Oesterriffen waren vroeger in overvloed aanwezig in de Chesapeake, maar overbevissing decimeerde hun gelederen – met meer dan 99% in 2011, volgens een schatting. Deze monumentale verschuiving in de baai heeft bijgedragen aan een slechtere waterkwaliteit en minder leefgebied voor andere soorten.
De oesterteelt in de Chesapeake is de afgelopen jaren uitgebreid, ondanks uitdagingen op het gebied van milieu en ziekten, zegt Ryan Carnegie, een bioloog aan het Virginia Institute of Marine Science. Hij voegt eraan toe dat wilde oesters ook gedeeltelijk een comeback hebben gemaakt, geholpen door beter beheer en investeringen in herstel. Maar, zegt Elizabeth North, visserij-oceanograaf aan het Center for Environmental Science van de Universiteit van Maryland, “de huidige oesterpopulaties vormen waarschijnlijk nog steeds een fractie van deze historische populaties.”
Het doel van Consoli is daarom om een soort verzorger te zijn, de baai te voorzien van steeds meer oesters en voor hun welzijn te zorgen. Hij laat ze net onder het oppervlak drijven, waar volgens hem de voedingsstoffen geconcentreerd zijn, zodat ze snel kunnen groeien. En hoewel zijn oesters niet bedoeld zijn om te eten, betekent een schonere baai wel een beter leefgebied voor de oesters die commercieel worden geoogst.
Consoli kwam via een omweg bij het behoud van oesters terecht: hij is een professionele fotograaf aan de Universiteit van Maryland en hij was bezig met een fotoshoot over het oesteronderzoek van de campus – namelijk pogingen om oesterriffen te begrijpen en te ondersteunen.
“Het zien van grote geesten die samenkomen om problemen op te lossen, liet me zien dat er hier echt behoefte aan is”, zegt hij.
Miao Yu is een van de grote geesten die Consoli die dag inspireerde. Ze is een werktuigbouwkundig ingenieur aan de Universiteit van Maryland en heeft opgemerkt dat boeren, ondanks de recente, bescheiden winst in de overvloed aan oesters, nog steeds voor twee lastige taken staan, die beide worden belemmerd door het troebele water van de baai.
De eerste is weten waar je de baby’s moet planten. Een jonge oester heeft behoefte aan vestiging op een hard substraat. Maar het vinden van die ideale plek is veel gemakkelijker gezegd dan gedaan. “Soms valt hij in de modder”, legt ze uit, waar de jonge oester stikt en sterft.
De tweede taak bestaat uit het uitzoeken waar en wanneer de volwassen oesters moeten worden geoogst. “Het is de grootste uitdaging”, zegt ze. ‘We kunnen daar geen meter diep kijken.’
Dit betekent dat het terugwinnen van oesters, vaak via baggeren, vaak inefficiënt en zelfs schadelijk is: het kan de zeebodem beschadigen of oesters naar boven halen die nog niet klaar zijn voor de oogst.
De vissers, zegt ze, “hebben geen volledig beeld van wat er aan de hand is. Ons doel is dus om dat giswerk om te zetten in precisie.”
Yu probeert dat te doen met behulp van robots. Zij en haar team werken regelmatig in de Neutral Buoyancy Research Facility op de campus, waar een gigantische cilindrische tank staat.
Op een recente herfstochtend gebruikt een van Yu’s promovendi, Michael Xu, een joystick om een vlotachtige robot genaamd Oysterbot te besturen. Oysterbot, die het team in eigen huis heeft gebouwd, bestaat uit een verzameling elektronica en kabels bovenop een paar pontons. Hieronder is een sonar gemonteerd.
“We kunnen een scan over een groot bereik uitvoeren om een algemeen beeld te krijgen van wat daar beneden gebeurt”, zegt Xu.
Het team kan ook een kleinere kant-en-klare robot inzetten, de BlueROV, om iets onder water van dichterbij te onderzoeken via een live videofeed. Samen schilderen de twee robots een portret van de zeebodem.
Het laboratorium gebruikt vervolgens AI om de beelden aan elkaar te plakken en te analyseren “om te bepalen of de oesters aanwezig zijn, hoeveel er levend of dood zijn, en hoe groot ze zijn”, zegt Xu.
Ze zijn nog steeds bezig met het verfijnen van de algoritmen, maar Yu zegt dat het uiteindelijke doel is “om van die sonarbeeldkaart een oesterinformatiekaart te maken.” Met andere woorden: ze wil boeren voorzien van bruikbare informatie om te weten wanneer en waar ze hun oesters moeten planten en oogsten.
Buiten de Chesapeake heeft haar team veldwerk uitgevoerd langs de kustlijn van de staat Washington en de Golfkust. Yu hoopt dat de technologie binnen tien jaar kan worden aangepast en kan worden uitgebreid naar kustgebieden in het hele land, “zodat we de oesters voor de hele Verenigde Staten kunnen helpen.”
Peer naar Pier
Deze interesse in het helpen van oesters elders spreekt Consoli ook aan. Sinds hij verslaafd raakte, kan hij niet anders dan het goede woord verspreiden onder een groeiend aantal buren met toegang tot de baai.
“Elke keer als ik een nieuwe persoon ontmoet, vraag ik hem: ‘Hé, hou je van oesters?’ zegt hij. “En zelfs als ze nee zeggen, zeg ik: ‘Nou, iemand in je familie houdt van oesters. Dat moet wel! Je hebt een broer, een oom, een zwager.'” Zodra hij zo’n verbinding tot stand heeft gebracht, zegt hij tegen hen: “Hé, kun je ze kweken? Het is niet zo moeilijk.”
En meestal merkt Consoli dat mensen behoorlijk ontvankelijk zijn. Daartoe behoren ook een paar tachtigjarige buren van hem op Kent Island.
“Ik ben echt onder de indruk dat de oesters de baai schoonmaken”, zegt Earl Collins.
Op een keer zegt Ann Ziegler, die een paar deuren verderop bij Consoli woont, dat ze met haar familie haar oesters uit het water heeft gehaald om ze rauw te eten. “En toen, met Thanksgiving, omdat er niemand was gestorven, aten we ze opnieuw”, zegt ze.
Consoli heeft door dit werk ook nieuwe buren ontmoet, zoals John Patrick. “Het is gewoon verbazingwekkend hoeveel zeeleven ik rond de pier heb gezien sinds ik deze oesters in het water heb gehad”, zegt hij. ‘Ik heb hier vanochtend croaker, krabben en paling gehad.’
Zelfs de mondhygiënist van Consoli is erbij betrokken.
Misschien wel het meest ambitieus was dat Consoli in augustus samenwerkte met een plaatselijk restaurant genaamd Libbey’s Coastal Kitchen om een miljoen baby-oesters rond hun dokpalen te plaatsen.
“We hadden acht mensen in wetsuits en reddingsvesten”, zegt hij. “Overal zaten kwallen. Het was waarschijnlijk de moeilijkste installatie die we ooit konden doen.”
Restaurantuitbater Andrew Westlin zegt dat hij zich meteen aangetrokken voelde tot het idee.
“Eerlijk gezegd was dit voor ons een no-brainer”, zegt hij. “We vonden dat dit een coole manier was om iets terug te geven en gewoon deel uit te maken van de gemeenschap.” Binnenkort hangt er naast de pier een bord waarop restaurantklanten en voorbijgangers uitleg krijgen over het oesterproject.
Consoli’s vrouw, Kathy, zegt dat al dit oesterwerk “de meest hardwerkende hobby is die er is. Ik noem hem nu de rattenvanger onder de oesters, omdat ik denk dat hij mogelijk wel 80 mensen telt.”
Ze heeft gelijk. Consoli noemt het zijn Peer to Pier Network.
“We proberen er eigenlijk gewoon voor te zorgen dat we zoveel mogelijk kunnen herstellen in de baai”, zegt hij, “of dat nu met robots of andere technieken is… Het leert me hoe iets dat zo onbelangrijk lijkt, een verschil kan maken.”
