Een wetsvoorstel voor betaalbare woningen waar al meer dan twee jaar aan wordt gewerkt, kreeg woensdag een voorlaatste goedkeuring – na nog een ronde van wijzigingen – in de gemeenteraad van Pittsburgh.
Leden van de Raad zeiden dat ze hoopten dat de maatregel nieuwe groei zou stimuleren waar huishoudens met lagere inkomens deel van zouden kunnen uitmaken.
“Hopelijk hebben we vandaag een voertuig gevonden dat de groei helpt stimuleren en ons tegelijkertijd in staat stelt om scherp te blijven focussen op betaalbaarheid”, zei wethouder Khari Mosley.
De lang besproken wetgeving creëert een reeks prikkels voor ontwikkelaars die ervoor kiezen om een deel van de goedkopere eenheden toe te voegen aan marktconforme ontwikkelingen. De prikkels – zaken als toestemming om hogere of dichtere gebouwen te bouwen dan de bestemmingsregels anders zouden toestaan – zijn bedoeld om ontwikkelaars aan te moedigen de betaalbare woningcrisis in de stad te verlichten. Maar deelname is optioneel.
Dat is niet de visie van voormalig burgemeester Ed Gainey oorspronkelijk voorgesteld in september 2024. Zoals we aanvankelijk voor ogen hadden, was het aanbieden van een aantal betaalbare eenheden verplicht onder een beleid dat bekend staat als ‘inclusieve zonering’ of ‘IZ’. Maar toen kwam maanden van discussie En meerdere wisselrondesafgesloten in 2025 door a marathon 11 uur durende planningscommissievergaderingwaarin voor- en tegenstanders van Gainey’s aanpak tegenover elkaar stonden. De Raad herstructureerde later de huisvestingsbehoefte als een vrijwillig stimuleringsprogramma.
Er is deze zomer weinig actie ondernomen tegen de maatregel, totdat het wetsvoorstel woensdag op de raadsagenda werd geplaatst. Het wetsvoorstel, dat bij een voorlopige stemming unaniem werd goedgekeurd, bevat aanvullende maatregelen. Je zou het gemakkelijker maken om aanvullende wooneenheden te bouwen, ook wel ‘omaflats’ genoemd. Dit zijn kleinere gebouwen die niet het primaire gebruik van een pand vormen, zoals omgebouwde garages. De andere zou de minimumvereisten voor parkeren voor nieuwe ontwikkelingen afschaffen.
Het laatste ontwerp lijkt een oplossing te bieden voor een langlopend debat over hoe lang eenheden tegen betaalbare prijzen moeten worden aangeboden zodat ontwikkelaars kunnen profiteren van prikkels. Enkele eerdere versies van het wetsvoorstel deze tarieven zouden gedurende twintig jaar betaalbaar moeten blijven, zoals gedefinieerd door het mediane inkomensniveau – een daling ten opzichte van de oorspronkelijk voorgestelde 35 jaar. De maatregelraad die woensdag is goedgekeurd, brengt de tijdsduur terug naar 35 jaar.
Voorstanders van betaalbare woningen hadden tijdens publieke commentaren eerder gepleit voor een terugkeer naar de langere tijdspanne.
“We hoorden talloze publieke getuigenissen die spraken over het feit dat de betaalbaarheid moest worden uitgebreid”, zei Raadsvoorzitter Dan Lavelle. “We hebben het ook in andere steden zien werken.”
Vicevoorzitter van de Raad, Erika Strassburger, zei dat het uitbreiden van de vereiste “het juiste is om hier te doen” en het programma in lijn zou houden met andere betaalbare woningbonusprogramma’s die al in de stad van kracht zijn. Ze sponsorde woensdag het wetsvoorstel en verschillende amendementen. (Andere veranderingen waren onder meer het verlagen van de hoogtebonus voor ontwikkelingen binnen bepaalde zakenwijken, om ontwikkelaars te ontmoedigen hele blokken op te kopen en te slopen.)
“Als er ooit een teamprestatie is geweest met de hele Raad, dan is dit het”, zei Strassburger. “Elk raadslid heeft hierin een rol gespeeld. Of we nu van het eindpakket houden of niet, dit is wat we samen hebben kunnen bereiken.”
Het waren de amendementen die wethouder Deb Gross ervan overtuigden om ja te stemmen. Gross sponsorde de eerste versie van het wetsvoorstel, toen het projecten vereiste die betaalbare woningen omvatten, en zei woensdag dat ze dat doel nog steeds op prijs stelde. Maar ze zei dat de nieuwe veranderingen haar steun verdienden.
“Het is nu een van die situaties waarin het een compromis is, en niemand is echt zo blij, maar weet je, dat is een goed compromis als iedereen iets heeft moeten opgeven”, zei Gross. “Ik had niet verwacht dat ik vandaag ja zou stemmen, maar ik zal wel ja stemmen.”
Andere raadsleden zinspeelden vóór de stemming op die geest van compromis.
Wethouder Barb Warwick, die ook het oorspronkelijke verplichte plan steunde, zei dat ze hoopte dat het nieuwe plan meer betaalbare woningen creëert.
“Ik hoop dat de prikkels sterk genoeg zijn zodat er betaalbare projecten tot stand kunnen komen”, zei ze. Het eindproduct, zei ze, was beter “dan helemaal geen betaalbaarheidseisen. Dus ik hoop dat onze ontwikkelaars hier het voordeel zien en ervan profiteren.”
De minimale wooneenheden en parkeergedeelten van het wetsvoorstel zouden volgende week in werking kunnen treden als het wetsvoorstel definitieve goedkeuring krijgt tijdens de vergadering van aanstaande dinsdag, vertelde Strassburger aan Soest Nu. Maar voor een andere belangrijke bepaling moet mogelijk worden gewacht op de goedkeuring van een ander stuk wetgeving.
Het plan stelt ontwikkelaars in staat om ervoor te kiezen geld bij te dragen aan een woningfonds in plaats van zelf de betaalbare eenheden te bouwen – een optie die bekend staat als ‘betaling in plaats’. De Raad moet dat trustfonds opzetten om het geld vast te houden voordat die optie kan worden aangeboden, zei Strassburger. Het parkeergedeelte van het wetsvoorstel heeft ook een trustfonds nodig om de vergoedingen op te vangen die ontwikkelaars kunnen betalen als ze meer ruimte voor parkeren willen bouwen dan de regelgeving normaal gesproken zou toestaan. Er zal wetgeving komen om beide doelstellingen te verwezenlijken.
