Toen ik naar buiten stapte leek het wel Zwitserland, maar zo voelde het niet. In de verte stonden de met witte toppen bedekte Alpen majestueus, weerspiegeld in het turquoise water van het Vierwoudstrekenmeer terwijl ik langs de waterkant slenterde.
Maar de lucht was niet de frisse, koele berglucht waaraan ik gewend was als ik hier kwam om een verhaal te vertellen.
In plaats daarvan was het tijdens dit bezoek eind vorige week bloedheet en dik van de vochtigheid, en als je er doorheen liep, was het alsof je door katoen waadde dat in kokend water was gedoopt. Voor mij lag het prachtige Luzern, maar de lucht voelde alsof ik in Luzon (Filippijnen) was.
Langs de waterkant verzamelden rood-wit geklede voetbalfans zich om te kijken naar gigantische tv-schermen waarop een FIFA Wereldbeker-wedstrijd te zien was die een oceaan verderop in de VS werd gespeeld; Zwitserland versus Bosnië-Herzegovina. Elke keer dat het Zwitserse team scoorde, sneed een oorverdovend gebrul door de dikke tropische lucht.
De omstandigheden deden me denken aan een reportagereis die ik een jaar eerder naar het land had gemaakt, toen ik de Rhônegletsjer bewandelde met een Zwitserse glacioloog die uitlegde hoe zijn land een van de meest kwetsbare landen was voor een veranderend klimaat, waar extreme temperaturen vaker voorkomen, wat resulteert in enkele van ’s werelds snelst terugtrekkende gletsjers.
Zwitserland won eind van de avond zijn WK-wedstrijd, maar blijft de strijd tegen het opwarmende klimaat verliezen.
