Acteur met Pittsburgh-roots vertelt zijn Shakespeare-verhaal op het podium

Acteur met Pittsburgh-roots vertelt zijn Shakespeare-verhaal op het podium

Jacob Ming-Trent, die opgroeide in Pittsburgh, stopte dertig jaar geleden met de middelbare school om zijn acteerdromen na te jagen in New York City. Hij heeft er geen spijt van.

Maar hij heeft ook grote waardering voor de theateropleiding die Pittsburgh hem heeft gegeven, en niet alleen aan de Pittsburgh Public Schools’ High School for the Creative and Performing Arts (CAPA).

Deze week keert Ming-Trent terug voor zijn eerste optreden in Pittsburgh in decennia. Het is een twaalfdaagse uitvoering van zijn veelgeprezen nieuwe soloshow ‘How Shakespeare Saved My Life’ in het O’Reilly Theatre. Het semi-autobiografische stuk over de relatie van een zwarte acteur met de bard onderzoekt het moeilijke gezinsleven van Ming-Trent als jeugd en zijn kennismaking met Shakespeare in deze stad.

Het is ook de eerste volledig geënsceneerde productie van Confluence Theatre of Pittsburgh, de nieuwe groep die is ontstaan ​​uit de fusie van Pittsburgh Public Theatre en de Pittsburgh CLO.

“Ik denk dat het klinkt alsof Pittsburgh iets nieuws probeert”, zei Ming-Trent. Ik waardeer het om er deel van uit te maken. Alles wat ik kan doen om te helpen, ik ben hier voor.

Voor Confluence, interim artistiek directeur Kyle Haden, voelde het presenteren van Ming-Trent als de juiste beslissing.

“Jacob en ik gaan meer dan twintig jaar terug, naar een zomer op het Colorado Shakespeare Festival. Op echte Pittsburgh-wijze is hij ook degene die mijn broer letterlijk zijn Gene Kelly Award overhandigde”, zei Haden (sprekend over de prijs voor jonge podiumartiesten hier, die Ming-Trent ook ontving). “Ik heb hem dit verhaal jarenlang zien dragen. Dat hij het mee naar huis neemt naar Pittsburgh, naar de stad waar Shakespeare hem voor het eerst vond, als de allereerste show van Confluence Theatre, is ongeveer de cirkel rond die theater maar kan maken.”

‘Geweldig kunstonderwijs’

Ming-Trent werd geboren in Boston en was twee toen zijn familie begin jaren tachtig naar Pittsburgh verhuisde. Het gezin woonde in onder meer Garfield, Stanton Heights en Penn Hills. Hij heeft gezegd dat hij Shakespeare op 12-jarige leeftijd ontdekte toen hij per ongeluk het verkeerde klaslokaal van de oude Rogers Middle School binnenliep.

Zijn eerste Shakespeare was de beroemde St. Crispin’s Day-toespraak van ‘Henry V.’

‘Het voelde alsof ik keuzevrijheid had’, zei hij.

Zo begon een reis naar acteren die werd voortgezet in Pittsburgh CAPA (toen het nog in Homewood was), evenals programma’s in Pittsburgh CLO en Pittsburgh Musical Theatre.

“Het was een theaterstad en er was geweldig kunstonderwijs”, zei hij onlangs telefonisch vanuit zijn huis in Jersey City. “En dus kun je iets studeren, theater studeren, en dan, weet je, ’s avonds iets gaan zien. En dat was goed. Het was heel goed.”

Ron McClelland, die Ming-Trent les gaf in acteerlessen bij CAPA, zei dat Ming-Trent zelf ook erg goed was.

“Hij viel meteen op”, zei McClelland, nu gevestigd in Charlotte, NC. “Hij was buitengewoon serieus over het acteerproces in een mate die ik nog niet van jongere acteurs had meegemaakt.”

Shows die Ming-Trent herinnert aan optredens zijn onder meer ‘Romeo and Juliet’ in Oakland’s Stephen Foster Memorial en ‘Godspell’ in het Byham Theatre.

Zoals hij vertelt in ‘Shakespeare Saved My Life’ was het gezinsleven van Ming-Trent moeilijk, en op een gegeven moment gooide zijn moeder hem het huis uit.

Op 17-jarige leeftijd verliet hij de stad voorgoed en ging naar New York City, waar hij eerst studeerde aan het Stella Adler Acting Conservatory en vervolgens aan het eveneens prestigieuze Public Theatre Shakespeare Lab. Later werd hij toegelaten tot het Master of Fine Arts-programma van het American Conservatory Theatre.

“Het was een ongelooflijke tijd”, zei hij. “Ik bedoel, misschien dwaas van mij om op 17-jarige leeftijd naar New York te verhuizen, zonder iemand te kennen en zonder middelbareschooldiploma. … Maar ik ben blij dat ik het heb gedaan. Ik denk dat het een soort levensreddende missie was. Ik ontdekte dat ik wat talent had voor het podium en dat ik gewoon moest trainen en dat deed ik.”

Tegen de verwachtingen in lanceerde Ming-Trent een acteercarrière met onder meer het spelen van Papa Ogre en Straw in de originele ‘Shrek The Musical’ op Broadway, evenals tv-werk waaronder ‘Ray Donovan’ op Showtime en de HBO-serie ‘Watchmen’.

Zijn grootste podiumsucces tot nu toe is waarschijnlijk het spelen van Odesee the Dog in de wereldpremière van Suzan Lori Parks’ drama ‘When Father Came Home from the Wars, Parts 1, 2, and 3’ in 2014, waarvoor hij de Lucille Lortel Award won voor uitmuntende acteur in een toneelstuk.

Sindsdien volgden vele veelgeprezen rollen, waaronder niet één maar twee beurten als Falstaff in afzonderlijke producties in New York.

Maar ‘How Shakespeare Saved My Life’ is het eerste toneelstuk dat Ming-Trent ooit schreef.

‘Een stadsdichter’

Ming-Trent zei dat hij Shakespeare ziet als ‘een stadsdichter’, en een verhalenverteller in dezelfde lijn als rappers als Biggie Smalls en Tupac Shakur.

‘Weet je, hij woonde in een stad kleiner dan Pittsburgh,’ zei Ming-Trent. ‘En in die stad schreef hij over wat hij zag.’

‘Romeo en Julia’ bijvoorbeeld?

“Het gaat over kinderen die worstelen met de maatschappij,” zei hij. “Sommige van die kinderen worden vermoord en er zijn mensen die verliefd worden en mensen die de stad uit worden gezet en er is drugsgebruik. En dat is hetzelfde als wat we in de steden zien. We zien jonge kinderen voortdurend verliefd worden en ruzie maken met hun ouders en net als ik uit hun huis worden gezet.”

“How Shakespeare Saved My Life” werd mede gemaakt in opdracht van het Folger Theatre in Washington, DC en het Red Bull Theatre in New York. De première ging dit jaar in het Berkeley Repertory Theatre in Californië, gevolgd door veelgeprezen optredens in het Folger en het legendarische Public Theatre in New York.

Bij een recensie van die laatste productie in oktober noemde Elisabeth Vincentelli van de New York Times het “een schelmenachtige coming-of-age-achtige fabel à la Voltaire’s ‘Candide’, verteld door een combinatie van rapper en predikant.”

Audrey Cahak van Broadway World schreef in een recensie van de enscenering van Folger dat “(i)t de werkelijkheid bevatte die doordrenkt was van het surrealistische dat soms in het onmogelijke dook, alles gedragen door zijn gevarieerde, krachtige stem.”

De productie van The Public bleek zo populair dat deze met een week werd verlengd.

Ming-Trent zei dat zijn stuk weliswaar de kansen onderzoekt die Shakespeare een acteur geeft, maar ook zijn persoonlijke relaties onderzoekt.

“De show is een soort meditatie over vergeving”, zei hij. “Ik bedoel, in de toneelstukken van Shakespeare is er veel vergeving, van mensen die worstelen met vergeving. Ik denk dat het belangrijk is voor onze hedendaagse samenleving om een ​​manier te vinden om zichzelf en elkaar te vergeven.

“En elke avond als ik de show doe, bedoel ik: ik werk mijn weg naar vergeving, en het is een zegen geweest. Mijn moeder vergeven, mijn vader vergeven, iedereen vergeven die mij onrecht heeft aangedaan. Maar ik hoop dat wie ik ook onrecht heb aangedaan, zij mij kunnen vergeven.”

Ron McClelland, de oude CAPA-acteerleraar van Ming-Trent, zei dat hij contact heeft gehouden met zijn voormalige leerling en hem zelfs voor zijn klassen heeft laten spreken.

‘Hij is familie voor mij,’ zei McClelland.

Hij zei dat hij niet verrast is door het succes van zijn oud-leerling.

“Hij is altijd erg gefocust geweest op wat hij wilde doen”, zei McClelland. “Hij heeft een intern kompas over wie hij wil zijn als acteur.”