Een nieuw boek beschrijft de geneugten en lessen die gepaard gaan met het aandachtig besteden aan de natuur om ons heen.
Daryln Brewer Hoffstot woont op een boerderij in het landelijke Westmoreland County. Ze heeft essays over haar leven daar gepubliceerd in de New York Times en andere publicaties. Haar nieuwste boek is This Patch of Earth: Observations on a Rural Life.
Kara Holsopple: In de inleiding van het boek schrijf je dat lezers je hebben verteld dat je laatste boek voelde als een liefdesbrief aan je familie, en je beschrijft dit stukje aarde als een liefdesbrief aan het land waar je woont. Kun je iets meer zeggen over wat je daarmee bedoelt?
Daryln Brouwer Hoffstot: Ik kwam van de oostkust. Mijn man is de Pittsburgher. Ik denk dat ik altijd dacht dat ik misschien ooit nog eens terug zou gaan. Hoe langer ik bleef en hoe meer ik aandacht schonk aan de schoonheid van deze boerderij, hoe meer ik verliefd werd op deze plek. De vorige eigenaar heeft hem 40 jaar gehad, wij hebben hem al bijna 40 jaar. Het is dus echt onaangeroerd. Ik denk dat je dit soort plekken niet zo vaak meer tegenkomt.
Toen ik eenmaal langzamer ging rijden en begon te kijken, begon ik brandnetels en spookpijpen en morieljes en postelein op te merken en alle soorten vogels die we hebben. En ik ging er op uit om er meer over te weten. Toen besefte ik hoeveel geluk ik had.
Er zijn enkele milieuproblemen in de buurt: fracking en steenkoolwinning. Het is niet perfect. Maar ik denk dat ik begon te beseffen, en dat moeten we allemaal beseffen, hoeveel geluk we hebben. Moge hij, zoals wijlen Wendell Berry zei, in vrede rusten. Alleen door op te letten en te waarderen wat we hebben, willen we de grond onder onze voeten redden. En dat bedoelde ik dus met een liefdesbrief aan het land.
Kara Holsopple: Ik hou van de manier waarop je de observaties uit je land combineert met onderzoek en rapportage van experts over de onderwerpen waarover je schrijft. Wat was voor jou verrassend in je onderzoek of misschien leuk om meer over te leren?
Daryln Brouwer Hoffstot: Allereerst dat Pennsylvania 99% van zijn vleermuizen heeft verloren. Ik bedoel, wikkel je hoofd even rond die statistiek. Dat toen ik een stuk over cantharellen deed, en dat slechts drie tot acht procent van de schimmels ter wereld is beschreven. Hoe belangrijk bijtschildpadden zijn voor de gezondheid van een vijver. Iedereen haat ze, en iedereen is doodsbang voor ze, maar ze eten het aas en brengen het ecosysteem in evenwicht voor de planten, de kikkers, de vissen en de insecten.
Die postelein, een onkruid dat we overal denken te zien, heeft misschien wel de hoogste hoeveelheid omega-3-vetzuren van welke plant dan ook. Dat onze 150 jaar oude appelboom ofwel een vroege oogst ofwel een vroege rijpe appelboom is, die beide in juli gele appels produceren. Ik kan nog wel even doorgaan, maar er zijn zoveel dingen die zo interessant voor mij zijn.
Kara Holsopple: Ik vond het leuk om het hoofdstuk in het boek over de esdoorn op uw terrein te lezen. Waarom heb je het in het boek opgenomen?
Daryln Brouwer Hoffstot: Die esdoorn betekende echt veel voor mij. Het was enorm. Het had een diameter van ruim 4 meter en begon af te sterven. Mijn man en ik zeiden steeds tegen elkaar: ‘O jee, het gaat niet goed.’ En ik was volkomen irrationeel. Ik zei: ‘Nou, laten we een paar takken afsnijden.’ Nou, het hele ding begon in te storten. Het was erg gevaarlijk. Je kon er niet onderdoor lopen. Daarom moesten we het uiteindelijk afbreken.
Toen herinnerde ik me deze geweldige kerel, Corey Snyder, van wie ik kommen had gekocht als huwelijkscadeau op de Ligonier Farmer’s Market, en hij was een autodidactische houtdraaier. Ik vroeg hem of hij naar buiten wilde komen, en hij zei: ‘Ja, ik kom naar buiten.’ Hij woont ten noorden van Pittsburgh. Het was voor hem anderhalf uur rijden, maar hij is zo’n aardige vent. En hij zei: ‘Natuurlijk, ik zal naar buiten komen om te kijken, maar esdoorn is vaak te wit, en ik vind het misschien niet leuk hoe het eruit ziet in kommen.’
Nou, hij kwam naar buiten, en ongeveer twee maanden later had hij een kom voor mij, een kom voor onze zoon en een kom voor onze dochter. Dus schreef ik een stuk over het veranderen van de boom in iets anders. Die kommen werden door het hele land verkocht. Ik had het gevoel dat de boom in ieder geval in een andere vorm zou voortbestaan, maar daarom schreef ik erover.
Kara Holsopple: Zoals je in het boek al zei, verandert ons landschap in West-Pennsylvania als gevolg van de klimaatverandering en ons menselijk landgebruik. Wat zijn enkele van de manieren die op uw boerderij duidelijk zijn geworden?
Daryln Brouwer Hoffstot: Ik was hier deze week nog een stuk over aan het schrijven dat nog niet is gepubliceerd. Ik word eigenlijk bang als ik hier woon. Ik bedoel het niet melodramatisch, maar de tikken maken me echt zenuwachtig. Het bos is al bijna 40 jaar mijn troost, en nu denk ik twee keer na voordat ik het bos in ga vanwege hertenteken.
Ik ben bang voor de overstromingen. We wonen in een oud blokhut uit circa 1850. Ze bouwden het onderaan de heuvel waar mensen toen huizen bouwden om uit de wind te zijn. Als die regen komt, klinkt het als een goederentrein. Het is al vele malen in onze kelder gekomen.
We hebben wadi’s moeten aanleggen en we hebben zandzakken bij de achterdeur. Het is heel aantrekkelijk, maar het water maakt me bang. En de micro-windstoten. Afgelopen voorjaar zijn we op de oprit twee waarschijnlijk dertig meter hoge tulpenpopulieren kwijtgeraakt. Door de genade van God reed of liep niemand. Dat is de andere reden waarom wandelen in het bos nu heel eng kan aanvoelen vanwege de microwindstoten, die we vroeger niet hadden. Dit zijn dus enkele van de grote veranderingen die ik op deze boerderij heb gezien.
Kara Holsople: Welke vragen heeft u bij het schrijven van “This Patch of Earth” achtergelaten over uw land en over onze verantwoordelijkheid om te landen?
Daryln Brouwer Hoffstot: Ik weet niet zeker of ze mij met vragen hebben achtergelaten. Het liet me met antwoorden achter: stap uit de elektronica, ga naar buiten en kijk wat daar is. Kijk naar wat zich onder je voeten bevindt, wat tot je middel reikt, wat boven je hoofd vliegt. We letten niet op. Het is zoals Mary Oliver zei: let op, wees verbaasd, vertel erover.
