De gemeenteraad van Pittsburgh vierde deze week een inwoner van de wijk Hill District van de stad vanwege haar decennialange toewijding om haar mening te uiten tijdens openbare bijeenkomsten.
Yvonne F. Brown is maandag 80 jaar geworden. Sinds 1999 spreekt ze tijdens de openbare commentaarperiode van bijna elke gemeenteraadsvergadering, waarbij ze meestal twee keer per week vanuit haar huis in Hill District naar het City County Building loopt. Brown staat vanaf een podium tegenover de negen leden van de Raad en bespreekt een verscheidenheid aan kwesties: de omstandigheden in de seniorenflat waar ze woont, politiegedrag, dakloosheid en raciale gerechtigheid, om er maar een paar te noemen.
“Je moet de arme mensen horen”, zei Brown deze week tegen de Raad. “Je neemt beslissingen voor hen. Als je beslissingen neemt voor mensen, moet je weten wat ze doormaken.”
Door de jaren heen heeft Brown indruk gemaakt op veel raadsleden, ook al zitten ze regelmatig met een versteend gezicht tijdens haar opmerkingen. Deze week erkende de Raad Brown voor haar jarenlange burgerparticipatie met een proclamatie en een dag ter ere van haar: 21 juli, de dag na haar verjaardag.
De proclamatie vertelt over Browns jarenlange werk voor sociale dienstverleningsorganisaties in Californië en Pittsburgh, en vermeldt haar optredens op bijeenkomsten van Pittsburgh Public Schools en de Allegheny County Council. Het is een compliment voor haar “toewijding en inzet om te verschijnen, die tot op de dag van vandaag al meer dan twintig jaar voortduurt.”
Bij de presentatie van de proclamatie prees raadsvoorzitter Dan Lavelle Brown omdat hij haar stem gebruikte, ook al werd die soms tegen hem geuit.
“Democratie vereist tweerichtingsverkeer”, zei Lavelle. “Het is nog steeds de taak van het volk om ons verantwoordelijk te houden en naast ons te staan en ons te komen controleren en ons verantwoordelijk te houden voor wat we zeiden dat we zouden proberen campagne te voeren. En dat is wat Yvonne al tientallen jaren doet.”
Voormalig raadslid Theresa Kail-Smith, die vorig jaar met pensioen ging als vertegenwoordiger van West End, denkt met veel plezier terug aan Brown.
‘Ik keek altijd naar de gemeenteraadsvergaderingen, alleen maar om haar tegen de gemeenteraadsleden te horen schreeuwen,’ zei Kail-Smith. ‘En toen werd ik een van die leden, en zij en ik bouwden een vriendschap op omdat ik het op prijs stelde dat ze daar zo vaak kwam.’
Ondanks de kritiek van Brown zei Kail-Smith dat ze haar toewijding bewonderde.
‘Soms werd ze boos op me, en soms schreeuwde ze tegen me,’ zei ze. “Ik vond het niet altijd leuk wat ze zei, en de manier waarop ze het zei, vond ik ook niet altijd leuk. Maar ik vond het geweldig dat ze sterk genoeg was om het te blijven zeggen, of mensen het nu leuk vonden of niet.”
Buiten de raadskamers heeft Brown een lange geschiedenis van werken en vrijwilligerswerk in haar gemeenschap. De dood van haar zoon, Anthony Johnson, na een ruzie in 2002, is een belangrijke reden waarom ze steeds terugkomt naar de Raad. Ze heeft jarenlang gezocht naar meer informatie over wat er is gebeurd en heeft kritiek geuit op de reactie van de politie op de dood van haar zoon.
Na de bijeenkomst van dinsdag vertelde Brown aan Soest Nu dat ze niet wil dat iemand anders moet meemaken wat zij heeft meegemaakt.
“Mijn zoon is weg. Ik kan hem niet terugbrengen”, zei ze. “Maar ik vecht, zodat als het ooit iemand anders overkomt, het naar buiten kan worden gebracht. Mensen zullen het weten.”
Nadat ze de proclamatie dinsdag had aanvaard, zei Brown tegen de Raad – terwijl ze voor één keer vooraan in de zaal stond – dat ze spreekt namens degenen die zelf niet naar de vergaderingen kunnen komen.
‘Ik kom hier niet voor mezelf,’ zei ze. “Ik kom hier voor mensen die niet naar beneden kunnen komen. Er zijn er die niet kunnen komen. Sommigen die willen komen.”
Ze vertelde Soest Nu dat ongelijkheid, racisme en oneerlijke behandeling haar motiveren om te blijven praten.
“De ongelijkheid is de belangrijkste reden waarom ik spreek”, zei ze. “Hoe komt het dat jij meer hebt dan wat wij doen, en dat wij nog steeds deel uitmaken van deze gemeenschap?”
Toen ze haar onderscheiding dinsdag in ontvangst nam, zei Brown dat gekozen functionarissen zich hun plicht tegenover hun kiezers moeten herinneren – en moeten luisteren naar wat ze te zeggen hebben.
“Dit is onze kamer. Dit is het stadhuis. Ze hebben deze kamer gemaakt zodat de mensen het je kunnen komen vertellen, zodat je kunt leren”, adviseerde ze de Raad. “Jij weet niet alles, en ik ook niet, maar ik heb veel geleerd.”
In de loop der jaren heeft Brown gezelschap gekregen van een aantal andere raadsleden, die publiek commentaar gebruiken om hun eigen onderwerpen aan te pakken. Maar nadat ze een beroerte had overleefd, zei Brown dat ze erover dacht een stap terug te doen van de microfoon, nu haar dochter Unique Brown zelf regelmatig spreekt tijdens openbare commentaren.
Maar in de tussentijd hoopt Brown dat meer mensen ook hun mening zullen uiten. Nadat ze haar onderscheiding in ontvangst had genomen, deed ze wat ze al meer dan een kwart eeuw bijna elke dinsdag heeft gedaan: spreken tijdens openbare commentaren totdat de zoemer aangeeft dat haar drie minuten voorbij zijn.
‘Ik kom hierheen, ook al heb ik me al die jaren druk gemaakt,’ zei ze dinsdag, toen de timer begon te rinkelen. “Ik heb een soort vrede gehad als ik erover sprak.”
