De geliefde jazzgitarist, pedagoog en televisieartiest Joe Negri uit Pittsburgh stierf zaterdag, dagen vóór zijn 100ste verjaardag.
Hoewel zijn professionele muziekcarrière begon toen hij een tiener was, was Negri in de jaren veertig waarschijnlijk het best bekend als ‘Handyman Negri’, het personage dat hij speelde in ‘Mister Rogers’ Neighborhood’ tot de show eindigde in 2001. Negri verscheen feitelijk in de allereerste aflevering van het door WQED TV geproduceerde programma in 1968.
“We zijn diep bedroefd door het overlijden van Joe Negri, een geliefd lid van de ‘Mister Rogers’ Neighborhood’-familie wiens warmte, ongelooflijk muzikaal talent en zachtaardige geest de kijkers tientallen jaren lang eindeloze vreugde brachten”, aldus een verklaring per e-mail van Fred Rogers Productions. “Als Handyman Negri leerde Joe kinderen dat ieders bijdragen ertoe doen, en buiten beeld inspireerde zijn beheersing van de jazz en toewijding aan het onderwijs talloze muzikanten. Onze gedachten gaan uit naar Joe’s familie, vrienden en de generaties buren die van hem hielden.”
‘Een Pittsburgh-icoon’
Negri, geboren in Pittsburgh en zoon van een Italiaanse immigrant, verliet in 1943 op 16-jarige leeftijd de school om op pad te gaan met de bigband van Shep Fields. (Later voltooide hij zijn opleiding en studeerde muziek aan het Carnegie Institute of Technology.)
Volgens de website van het Pittsburgh Symphony Orchestra waren de artiesten waarmee Negri door de jaren heen speelde – zowel op het podium als in de ether – onder meer Johnny Mathis, Tony Bennett, Andy Williams, Eartha Kitt, Wynton, Branford en Ellis Marsalis, en Yo-Yo Ma.
Decennia lang gaf Negri ook muziekles aan de Duquesne University, de University of Pittsburgh en de Carnegie Mellon University.
“Joe was een icoon uit Pittsburgh”, zei Ken Gormley, voorzitter van Duquesne University, in een verklaring. “Toen ik tien jaar geleden werd ingehuldigd als president van de universiteit, vroeg ik Joe om een aantal van zijn jazzklassiekers uit de ‘Mister Rogers’-show te spelen, en het hele publiek van enkele duizenden reageerde met een wild applaus.”
In 2022 overhandigde Gormley Negri de zeldzame eer van een presidentiële medaille voor buitengewone dienst aan de Duquesne Universiteit en de gemeenschap. Gormley zei dat het een erkenning was voor Negri’s “aanstekelijke positieve kijk en zijn talloze bijdragen aan muziek, lokale cultuur en onderwijs in onze stad en over de hele wereld.”
“Joe was een van de grondleggers van het jazzonderwijs bij Pitt, maar ook bij Duquesne en CMU”, zei Aaron J. Johnson, voorzitter van Pitt’s muziekafdeling, in een verklaring. Hij zei dat Negri bijna een halve eeuw lang gitaarles gaf aan Pitt, tot aan zijn pensionering zes jaar geleden. Hij merkte op dat Negri ook lange tijd muziekdirecteur was bij WTAE-TV.
“Hij was een genot om in de buurt te zijn en was geliefd bij zowel studenten als collega’s”, voegde Johnson eraan toe. “Joe’s voortreffelijkheid als gitarist en docent kan worden overschaduwd door zijn rol als Handyman Joe in ‘Mister Rogers’ Neighborhood.’ In feite was Joe een televisiepionier met regelmatige optredens die teruggaan tot 1954.”
‘Vol leven’
Marty Ashby ontmoette Negri halverwege de jaren tachtig, rond de tijd dat Ashby MCG Jazz lanceerde in de Manchester Craftsmen’s Guild van de North Side. Ashby, zelf gitarist, herinnert zich dat hij Negri in een kleine club zag spelen.
“Ik zei: ‘Oh mijn god, hij heeft de geschiedenis van de jazzgitaar in zijn handen en in zijn hart'”, zei Ashby.
Negri was een van de eerste artiesten op MCG Jazz’s School of Swing-programma voor derdeklassers van de Pittsburgh Public School, zei Ashby. MCG Jazz nam ook verschillende soloalbums van Negri op, plus een album met kerstgitaarduetten met Ashby zelf.
Ashby zei dat Negri’s solo op “I Wish I’d Met You”, van het door MCG geproduceerde album “RSVP (Rare Songs, Very Personal)” uit 2004 van de beroemde zangeres Nancy Wilson, zijn favoriete gitaarsolo ooit is. Hij voegde eraan toe dat toen wijlen Wilson het hoorde, ze zei: ‘Dat is perfect.’
Ashby herinnerde zich Negri als ‘altijd vriendelijk, gelukkig en vol leven.’
“Hij zou kunnen spelen met Tony Bennett in Heinz Hall of voor een groep kleuters … en je kreeg 110 procent Joe Negri in elke setting.”
“Ik voel me vereerd dat we hem hebben kunnen opnemen”, zei hij.
‘Een daad van vriendelijkheid’
Bassist Tony DePaolis zei dat Negri een steeds zeldzamere levende schakel was tussen de dagen van bigbands via de bebop tot nu, “met die diepgaande taal uit al die tijdperken, maar nog steeds bereid om nieuwe dingen uit te proberen.”
DePaolis speelde vanaf ongeveer 2008 jarenlang regelmatig met Negri, van het William Penn Hotel in de binnenstad en Fairmount Pittsburgh tot concerten in Schenley Plaza en het Italiaanse festival in Steubenville. Hij zei dat hij liedjes speelde uit “Mister Rogers’ Neighborhood”, zoals “Won’t You Be My Neighbor?” was altijd een hoogtepunt voor muzikanten zoals hij, die met de show waren opgegroeid.
“Toen ik Rogers-dingen met Joe speelde, werd ik opgewonden door dat aan mensen te beschrijven”, zei hij.
Schrijver en voormalig 91.3 WYEP-radiopresentator Tripp Clarke herinnert zich ook Negri’s vriendelijkheid voor kinderen. Clarke zei dat hij dertig jaar geleden zijn jonge zoon meenam naar een Jazz for Juniors, in The Balkon in Shadyside, en de jongen was boos dat hij niet was uitgekozen om zijn muzikale verzoek op het podium met Negri te zingen.
“Joe zag dat we te maken hadden met een kind in nood en stopte onmiddellijk met zijn optreden”, aldus Clarke. “Hij kondigde aan het publiek aan: ‘We hebben nog één verzoek’, en nodigde onze zoon uit op het podium waar hij een drie jaar oude versie van ‘Take Me Out To The Ballgame’ ten gehore bracht. Het was een vriendelijke daad die de geweldige persoon die Joe werkelijk was, typeerde.”
Negril laat zijn vrouw Joni en drie dochters achter.
