Roem is een vreemd beest. Het brengt applaus, aandacht en beloften van een beter leven. Maar als de schijnwerpers verder gaan, worden die beloften vaak vergeten. Niemand weet dit beter dan de 22-jarige Jyoti Kumari.
Toen ze 15 jaar oud was, tijdens het hoogtepunt van de COVID-shutdown in Indiaverwierf ze internationale bekendheid omdat ze meer dan 1100 kilometer had gefietst, van Noord-India naar haar dorp in de oostelijke staat Bihar, terwijl haar gewonde vader achterop de knalroze fiets zat die ze voor twintig dollar had gekocht.
Haar vader, Mohan Paswan, reed twintig jaar lang een autoriksja in Gurugram, een stad in de buurt van Delhi, geld sturen naar zijn vrouw en vijf kinderen in het dorp Sirhulli. Nadat hij in januari 2020 een slopend verkeersongeval kreeg, namen Kumari en haar moeder de trein naar Gurugram om voor hem te zorgen.
Vijf maanden later was hij nog steeds niet volledig hersteld en had zijn familie bijna geen geld meer voor eten en huur. De familie besloot dat ze thuis allemaal beter af zouden zijn. Maar destijds hadden de autoriteiten het openbaar vervoer stilgelegd vanwege de pandemische afsluiting. Niemand wist hoe Mohan Paswan de reis kon maken. Toen stond Kumari erop dat ze hem terug naar huis zou brengen, rijdend op een kussen dat aan het hoofdzadel van haar fiets was bevestigd.
Zeven dagen achtereen op een relatief lege maag fietste ze op het hoogtepunt van de lockdown om hem in veiligheid te brengen. Ook al was het een test van puur uithoudingsvermogen, Kumari ontdekte dat ze van fietsen hield; het was voor haar vanzelfsprekend.
Haar epische rit haalde de krantenkoppen over de hele wereld. NPR’s eerdere berichtgeving opgemerkt beloften van geldbeloningen, training voor een carrière als wielrenner, zelfs een filmdeal.
Zes jaar later
Dat was in 2020. “Nu – het leven is moeilijk”, vertelde Kumari aan NPR in een telefoontje vanuit haar huis in Bihar.
Wat is er gebeurd met alle beloften die zijn gedaan – voor financiële steun, vooral om wielrennen als competitiesport te ondersteunen?
Veel beloftes werden niet nagekomen, zegt ze.
“De politici die beloftes hebben gedaan en hebben gezegd dat ze geld zouden geven voor mijn sport of opleiding, niemand heeft daadwerkelijk iets gegeven”, zegt ze. “Wat voor beloningsgeld we destijds ook inzamelden (van individuen die hulp verleenden en een overheidsprijs die gepaard ging met een geldprijs), we stopten het allemaal in ons huis en herbouwden het. We hadden eerder een bakstenen huis, maar het had alleen kale muren. Nu hebben we het voltooid, er een toilet, een badkamer en een stromend wateraansluiting aan toegevoegd. Door dat alles te doen, is het huis eindelijk leefbaar geworden”, zegt ze.
Dit is geen kleine prestatie. Naar schatting zijn dat 300.000 mensen daklozen in de staat Bihar, ondanks overheidsprogramma’s. Voor een gezin dat in armoede leeft, kan het hebben van een huis een groot verschil maken in de strijd om te overleven.
Voor Kumari’s familie betekende het leefbaar maken van hun huis het veiligstellen van iets dat de uitbarsting van roem niet had opgeleverd: een stabielere plek van waaruit ze hun leven konden opbouwen.
Maar ze doen dit zonder haar vader.
Mohan Paswan overleed in mei 2021 aan een hartaanval, slechts enkele maanden nadat zijn dochter hem naar huis had gebracht. Kumari zegt dat ze zich diepbedroefd voelde. Na zijn overlijden is de financiële zekerheid voor het gezin precair geweest.
Momenteel werkt haar moeder als kok. Haar schamele inkomen ondersteunt Kumari en haar drie broers en zussen thuis (een oudere zus is getrouwd en verhuisd).
“Er zijn dagen dat we hongerig gaan slapen”, zegt ze. ‘Onze zwager hielp ons vroeger, maar nu heeft hij ook een kind, een vrouw en zijn vader om voor te zorgen. Hij heeft een klein baantje in de stad – hoeveel kan hij eigenlijk doen? Dus nu kan hij ons niet veel meer helpen.’
Toch koestert ze hoop op een betere toekomst.
“Pas als mijn opleiding helemaal afgerond is, kan ik iets anders gaan doen. Alleen dan kan ik me voorbereiden en een baan zoeken”, zegt Kumari.
Maar ze moet nog slagen voor het eindexamen dat nodig is om klas 12, haar laatste jaar van de middelbare school, af te ronden. Dat is een belangrijk diploma om te solliciteren naar de universiteit of om in aanmerking te komen voor bepaalde banen. Het is een opstap naar een beter leven, vooral voor kansarme studenten.
Een typische dag
Tijd vinden voor haar studie was een uitdaging. Kumari’s dag begint om 7.00 uur. Ze kookt en zorgt voor haar jongere broers en zussen nadat haar moeder zich naar haar werk haast. “Ik geef mijn broers ontbijt voor school en maak spullen klaar voor mijn zus. Daarna maak ik het huis schoon, dweil de vloeren, doe de afwas, was de kleren met de hand en ga in bad”, zegt ze.
Tegen de tijd dat ze haar aandacht op haar studie kan richten, voelt het naar eigen zeggen alsof ze al talloze klusjes heeft gedaan. “Er zijn dagen dat ik slaap vanwege de pure uitputting van dit alles.”
Waar ze op hoopt
Wat de toekomst ook brengt, ze is vastbesloten in hun geboortedorp te blijven in plaats van werk te zoeken in de grote stad, zoals haar vader deed. Zijn ervaring liet haar zien hoe onzeker dagarbeid kan zijn; hij had geen spaargeld en geen medische ondersteuning na zijn blessure.
Kumari is vastberaden over het leven in hun geboortedorp. “Wat ik ook doe, ik wil het vanaf hier doen”, zegt ze.
Ze zegt dat ze nog steeds net zoveel van fietsen houdt als altijd. Ze houdt van de wind in haar haar, van het gevoel ergens heen te gaan, van zich vrij te voelen. Dat is wat de fiets voor haar vertegenwoordigt. Maar tegenwoordig heeft ze er niet meer zo veel tijd voor, omdat ze vastloopt in huishoudelijke taken en kleine, maar hardnekkige dagelijkse beslommeringen. Ze kan niet alleen maar voor haar plezier fietsen of trainen als wedstrijdsport. Ze fietst alleen om boodschappen te doen voor het gezin.
Nu haar eigen vorderingen zijn opgeschort, heeft het gezin stilletjes hun hoop gevestigd op haar jongere zusje, die medio 2027 haar examens voor de twaalfde klas zal afleggen. Als ze erin slaagt te slagen en naar een goede universiteit te gaan, zullen hun vooruitzichten verbeteren zodra ze afstudeert en gaat werken.
Maar Kumari heeft niet opgegeven. “Als je arm bent, helpt roem niet. Alleen onderwijs kan je uit je moeilijkheden helpen. Anders wordt het leven een eindeloze hindernisbaan”, zegt Kumari.
The New York TimesHet British Medical JournalThe Guardian@Kamal_t
