In de aanloop naar de bruiloft van Taylor Swift en Travis Kelce in New York City draaide de geruchtenmolen op volle toeren.
Bij gebrek aan enige concrete bevestiging van het team van het stel werden geruchten en roddels over de details – wat het stel droeg en of haar katten haar door het gangpad liepen – eindeloos voer voor TikTok en het nachtelijke nieuws.
De echte details zijn pas echt bekend bij het echtpaar en hun gasten. De rest van ons blijft alleen achter met roddels.
Dus, als onderdeel van NPR’s ‘Woord van de Week’-serie en als geschenk aan het pasgetrouwde stel, onderzoeken we de oorsprong van het woord ‘roddel’.
Waar komt het vandaan?
Volgens Jess Zafarris, auteur van verschillende boeken over etymologie, gaan de wortels van Gossip terug tot het Oudengels. Het komt voort uit het oude woord, dat ‘sponsor of peetouder’ betekent.
Het werd toen een onderdeel van het Middelengels en begon een goede vriend of buurman te beschrijven, zei Zafarris. Dat werd de ‘opstap’ voor het huidige roddelbegrip.
“Het werd vooral gebruikt als woord voor vriendinnen die vaak bij elkaar kwamen voor sociale gelegenheden”, zei ze. “Wat doen vrouwelijke vrienden volgens genderstereotypen als ze sociaal samenkomen? Ze praten werkeloos over de mensen en de gebeurtenissen in hun leven.”
Er zijn zelfs enkele gegevens uit de 17e eeuw waaruit blijkt dat het woord werd gebruikt om te verwijzen naar de vriendinnen van een vrouw die waren uitgenodigd om bij een geboorte aanwezig te zijn, zei Zafarris.
Rond de 16e eeuw begon ‘roddel’ een negatieve, gendergerelateerde connotatie te krijgen, omdat het werd gebruikt om te verwijzen naar vrouwen die graag geruchten verspreidden, zei Zafarris.
Roddelen als feministische daad?
Silvia Federici, al jaren een feministische schrijver, denker en professor, zei dat de denigrerende transformatie van roddels maatschappelijke verschuivingen weerspiegelde. Terwijl sommige vrouwen ooit enige macht bezaten, begon een steeds vrouwonvriendelijkere samenleving aan het eind van de Middeleeuwen hen te ontslaan.
Federici zegt dat vrouwen in de vroege middeleeuwen enige macht hadden en gewaardeerd werden in de gemeenschap. In de middeleeuwse samenleving in Europa kon een vrouw bijvoorbeeld naar de rechter stappen en een man rechtstreeks van een misdrijf beschuldigen. Twee eeuwen later zou ze dat niet meer kunnen, legde Federici uit.
Bij het onderzoeken van haar boek zegt Federici dat ze in Europa gepubliceerde proclamaties heeft gevonden die echtgenoten aanmoedigen hun vrouw thuis te houden en hen te verbieden naar buiten te gaan en te praten.
Federici zegt dat de negatieve transformatie van ‘roddels’ een middel was om vrouwen te denigreren, hun positie in de samenleving te verminderen en hen uiteindelijk onder controle te krijgen.
Rond de 17e eeuw was de oorspronkelijke betekenis van het woord volgens haar volledig verloren gegaan.
De roddels van vrouwen worden vervolgens geïdentificeerd “met luiheid … met verspilling … met sociale rebellie”, zei ze. Federici is van mening dat de samenleving de devaluatie van roddels niet los kan zien van de devaluatie van het leven, de acties en de kennis van vrouwen.
auteur Tova Leigh gelooft dat Federici’s analyse van roddels veel waarheid bevat.
Met een kanttekening: “Natuurlijk bestaan er kwaadaardige roddels. Ik verdedig wreedheid zeker niet. Maar ik denk dat we uiteindelijk alle vrouwelijke gesprekken hebben verward met de ergste voorbeelden, en dat is jammer.”
Leigh is van mening dat goede roddels moeten worden omarmd en teruggevorderd.
“Ik zou graag willen dat vrouwen zich minder schamen als ze samenkomen en praten”, zei ze in een e-mail. “Als vrouwen zich veilig genoeg voelen om de waarheid over hun leven te vertellen, gebeuren er ongelooflijke dingen. Ze houden op met doen alsof. Ze stoppen met concurreren. Ze beseffen dat ze niet alleen zijn. Dat is het soort ‘roddel’ dat ik graag zou willen terugkrijgen.”
