Evan Smith verloor afgelopen voorjaar zijn baan bij Trader Interactive, toen het online platform voor het verhandelen van campers en andere voertuigen werd verkocht. Sindsdien heeft hij op talloze banen gesolliciteerd, maar hij heeft niet veel grip gevonden.
“Je vindt iets waar je enthousiast over bent of iets waarvan je denkt dat het bij je profiel past en je gaat naar binnen en meer dan 100 mensen hebben de afgelopen twee weken al op ‘solliciteren’ geklikt”, zegt Smith. “Dus je hebt gewoon het gevoel dat je een nummer bent.”
In het huidige stagnerende wervingsklimaat zijn de cijfers niet bemoedigend. Amerikaanse werkgevers hebben de afgelopen maand slechts 29.000 banen toegevoegd. Dat is één baan voor elke 244 werklozen. De gemiddelde werknemer doet er langer over om een nieuwe baan te vinden, en dat betekent dat meer mensen hun werkloosheidsuitkering opmaken voordat er een nieuw salaris begint.
De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat het werkloosheidspercentage zeer laag is gebleven: slechts 4,2% in september. Maar dat is weinig troost voor degenen die aan de rand van de arbeidsmarkt vastzitten en op deuren kloppen die zelden opengaan.
“Als je tot de mensen behoort die geen baan hebben, maakt het niet zoveel uit wat het percentage is”, zegt Cheryl Huff. “Het heeft een grote impact op je leven.”
Huff werd vier maanden geleden ontslagen bij een baan bij de staatsoverheid in Colorado. Sindsdien heeft ze op tientallen functies gesolliciteerd, waarbij ze uren aan elke functie heeft besteed, waarbij ze haar cv heeft afgestemd op de specifieke functie-eisen. Ze heeft slechts een handvol sollicitatiegesprekken gehad – allemaal telefonisch – en veel van wat op geautomatiseerde e-mails lijkt.
Huff kreeg ooit twee berichten tegelijk van dezelfde werkgever, waarbij de ene zei dat haar sollicitatie in behandeling was en de andere dat de baan al was ingevuld.
“Dat is een van de frustraties die mensen hebben”, zegt Huff. ‘Heb je überhaupt naar mijn spullen gekeken?’
In de tussentijd betaalt Huff $ 1.300 per maand om haar oude, door haar werkgever verstrekte ziektekostenverzekering te behouden. Haar man is gepensioneerd, dus hun gezinsbudget is krap.
“Het is sociale zekerheid voor hem en werkloosheid voor mij”, zegt Huff. “Het is verbazingwekkend hoe weinig geld dat is als je naar de winkel gaat en je ziet dat een zak granola €8,50 kost.”
Werknemers botsen op staatsgrenzen voor werkloosheidsuitkeringen
De klok tikt. Colorado biedt zes maanden werkloosheidsuitkeringen, en die van Huff lopen begin december af. In veel staten vervallen de voordelen nog sneller.
North Carolina biedt minder dan drie maanden werkloosheid. Keke Moore in Raleigh zit al bijna een jaar zonder werk.
“Omdat zoveel mensen werkloos zijn, zijn we allemaal hier, voor mijn gevoel, aan het vechten voor de restjes”, zegt Moore, die afgelopen december haar baan als vergaderplanner verloor.
Zelfs toen ze werkloosheid ontving, zijn de uitkeringen in North Carolina beperkt tot $ 350 per week. Nu zelfs die beperkte hulp is verlopen, helpt Moore’s 21-jarige zoon mee met de huishoudelijke rekeningen.
“Godzijdank heeft hij een parttime baan, dus hij heeft gedaan wat hij kon om zijn moeder te helpen”, zegt Moore. ‘Maar ik bedoel, ik voel me een mislukkeling als ouder, omdat ik niet wil dat hij zich zorgen maakt over rekeningen.’
Van de ruim zeven miljoen werklozen in het land zijn er bijna twee miljoen al zes maanden of langer werkloos.
Afgezien van de financiële stress, is er ook een emotionele tol als je zo lang zonder werk zit.
Evan Smith, de ontslagen camperwerker, zegt dat het zoeken naar een baan op zichzelf een vermoeiende fulltime baan is. Soms gaat hij wandelen om zichzelf een pauze te gunnen.
“Mijn vrouw, meestal op vrijdag, als we na het werk op de veranda zitten – nadat ze klaar is met werken – zegt ze: ‘Hoe voel je je?'” zegt Smith. “Het behouden van een goede houding is volgens mij enorm belangrijk. Ontmoedigd raken is heel gemakkelijk.”
