PICT Klassiek Theater brengt drama met een unieke kijk op vluchtelingen

PICT Klassiek Theater brengt drama met een unieke kijk op vluchtelingen

Met ruim 110 miljoen gedwongen ontheemden over de hele wereld zijn er op dit moment maar weinig zaken in de wereld urgenter – of controversiëler – dan de politiek van immigratie en vluchtelingen.

Maar een goed toneelstuk is geen beleidsdocument. Dus hoewel Yussef El Guindi’s ‘Refugee Rhapsody’ gedeeltelijk werd geïnspireerd door de uittocht van vluchtelingen uit Syrië in 2015, volgt het unieke personages in een onwaarschijnlijke relatie. En uiteindelijk worden er diepgaande en cruciale vragen gesteld, ook al staan ​​ze ver af van de vragen die in het avondnieuws worden besproken.

Het nieuwe stuk staat tot en met 25 oktober op het podium in Pittsburgh dankzij PICT Classic Theatre, een van de drie gezelschappen die zijn wereldpremière produceren.

Het drama draait om twee personages: kinderen uit de arbeidersklasse van vluchtelingen die bij toeval in de baan komen van een socialistische erfgename, wiens doelen onder meer de opvang van vluchtelingen omvatten. Fouad kwam als jongen met zijn gezin vanuit Syrië naar de VS; Sakinah is de dochter van Libanese vluchtelingen; en Emily heeft meer geld dan ze allebei zouden weten wat ze ermee zouden moeten doen, hoewel Fouad zich begint voor te stellen.

Er zijn maar weinig toneelstukken die beginnen met een hoofdpersoon in de gevangenis die je een komedie kunt noemen, maar El Guindi’s speelse, zij het vaak duistere humor is duidelijk zichtbaar in ‘Refugee Rhapsody’, zelfs als het stuk zich richting het onthullen van de oorzaak van een tragische gewelddaad beweegt.

El Guindi werd geboren in Caïro, maar groeide grotendeels op in Londen (en heeft een bijpassend accent). Hij heeft ook een connectie met Pittsburgh: na zijn bachelorjaren aan de American University in Caïro behaalde hij halverwege de jaren tachtig een masterdiploma in toneelschrijven aan de Carnegie Mellon University.

Hij woont al lang in Seattle en heeft talloze toneelstukken op zijn naam staan ​​die meerdere producties hebben ontvangen van gezelschappen uit de hele VS

El Guindi schrijft vaak over de ervaringen van immigranten en vluchtelingen. Tot zijn meest geënsceneerde toneelstukken behoren het drama ‘Hotter Than Egypt’ en de romantische komedie ‘Pilgrims Musa en Sherri in de Nieuwe Wereld’.

Het schrijven van ‘Refugee Rhapsody’ begon voor hem met een beeld: dat van een vrouw die net buiten een lichtcirkel stond en twee mensen daarin elkaar zag omhelzen, terwijl ze erover sprak met een vierde partij, nog verder terug. Hun ‘aandringende stemmen’, zegt El Guindi, trokken hem naar voren.

De personages kwamen naar voren terwijl hij schreef, geïnformeerd door actuele gebeurtenissen en door zijn herinnering aan een bezoek aan het huis van een rijke theatermecenas, waar hij ‘verbaasd was over hoe weelderig het was’, zegt hij.

Maar ‘Refugee Rhapsody’ wordt slechts gedeeltelijk gedreven door de afstand tussen ‘have-nots’ en ‘have-a-lots’. Het gaat om te beginnen ook over hoe mensen met verschillende sociaal-economische statussen zichzelf zien en hoe anderen hen zien; de magische kracht van beroemdheden om de morele kompassen van mensen te blokkeren; en onze overtuigingen (en waanvoorstellingen) over hoe sociale verandering kan plaatsvinden.

Zoals te zien is tijdens een optreden tijdens het openingsweekend, speelt Milia Ayache uit Pittsburgh Sakinah met een zenuwachtige, bijna wilde lichamelijkheid, en haar woordeloze opnames wanneer andere personages een dialoog voeren, vertellen een aardig deel van het verhaal. De in New York gevestigde Hari Bhaskar speelt Fouad, met Erika Krenn als Emily, Dominique Briggs als maatschappelijk werkster Jenny en Dionysus Akeem in een slimme dubbelrol. Elizabeth Elias Huffman van PICT regisseert.

Sakinah en Fouad zijn volledig geassimileerd, geen recente vluchtelingen, en ‘Refugee Rhapsody’ verwijst slechts vluchtig naar de schrijnende staat van de immigratiepolitiek van vandaag in de VS. Welke problemen er ook naar voren komen, zegt El Guindi, komen voort uit de paden die zijn personages kiezen.

“Als ik schrijf, heb ik niet echt een agenda”, zegt hij. “Ik probeer de wereld echt door de ogen van deze personages te zien.”

“Refugee Rhapsody” loopt tot en met 25 oktober in de Carnegie Stage in Carnegie.