Barbara Laxon rijdt Bradford binnen en zegt tegen de mensen dat ze moeten uitkijken voor de fakkel die afkomstig is van de olieraffinaderij die langs de stad loopt.
Op 74-jarige leeftijd besteedt Laxon een groot deel van haar vrije tijd aan het meenemen van mensen op rondleidingen om de sporen van de olie- en gasindustrie in haar stad te laten zien – van een olieboor op de parkeerplaats van een McDonald’s tot verborgen boorputten in de buurt van een plaatselijke basisschool.
Nadat hij de stad heeft verkend, leidt Laxon mensen naar het Allegheny National Forest om verlaten oliebronnen te vinden. Ze parkeert aan de kant van de snelweg en leidt bezoekers voorzichtig door moerassige bossen en waarschuwt hen op hun passen te letten.
“We namen de kleine zijwegen en liepen gewoon de wegen op en keken of we iets konden zien,” zei Laxon. “Je kon het slijmerige, glanzende, bruinachtige spul langs de heuvel zien lopen.”
Ze had niet gedacht dat ze haar pensioen op deze manier zou doorbrengen. De voormalige ergotherapeute verhuisde ongeveer tien jaar geleden vanuit Florida naar Pennsylvania om dichter bij haar zoon te zijn. Kort daarna raakte ze betrokken bij Save Our Streams – een milieuorganisatie die verlaten oliebronnen in Pennsylvania wil afsluiten.
Pennsylvania heeft duizenden van deze putten. Het volledige aantal is onbekend, maar schattingen lopen uiteen van ongeveer 20.000 tot wel 750.000. Ze kunnen methaan uitstoten, een broeikasgas dat 25 keer krachtiger warmte in de atmosfeer vasthoudt dan koolstofdioxide, en giftige stoffen lekken die hun omgeving vervuilen.
Volgens de staatswet zijn exploitanten van putten verantwoordelijk voor het afsluiten ervan. Als de eigenaar niet kan worden geïdentificeerd, of als de put ouder is dan de staatswet uit 1984 die olie- en gasboringen reguleert, is het Department of Environmental Protection verantwoordelijk voor het dichten.
Maar in de praktijk gaan bedrijven vaak voorbij aan hun verantwoordelijkheden, waardoor de staat verantwoordelijk blijft voor een steeds hogere rekening. In een staatsrapport uit 2022 werd een ‘cultuur van niet-naleving’ in de sector geconstateerd, vooral met betrekking tot ‘het op onjuiste wijze verlaten van olie- en gasbronnen’.
De toezichthouders in Pennsylvania hebben moeite om te identificeren waar alle verlaten bronnen van de staat zijn, laat staan om ze af te sluiten.
Laxon heeft jaren van haar pensionering besteed aan het lokaliseren van die bronnen, waarbij ze op zijn minst een deel van de verantwoordelijkheid van de overheid op zich nam. Zij en andere leden van de organisatie zouden op ‘speurtocht’ gaan naar boorputten zonder papieren, waarbij ze door West-Pennsylvania reisden, van Pittsburgh naar Titusville. Na het documenteren van de putten – hun omgeving, of ze nu vloeistoffen of methaan lekten – informeerden de voorstanders over de stand van zaken van hun ontdekkingen en plaatsten ze de bevindingen online.
Vaak ontdekte Laxon dat de gegevens van de staat niet de rapporten van haar groep weerspiegelden. Maar ze voelt zich verplicht om het te blijven proberen.
“Ik heb achterkleinkinderen en ze wonen hier. Ze groeien op en ademen de lucht in en drinken het water”, zei Laxon. “Ze kunnen niet wegkomen. Ze zitten hier vast in een kleine kom tussen deze heuvels, met al die schadelijke dampen en al dat andere spul.”
Het niet melden
Decennia lang heeft Pennsylvania gewerkt aan het afsluiten van de tienduizenden verlaten olie- en gasbronnen.
Niet alleen heeft het Gemenebest duizenden verweesde bronnen achtergelaten uit de historische olie- en gasindustrie van de 19e eeuw; er zijn ook duizenden nieuwere verlaten exemplaren. Uiteindelijk is het de staat die ervoor moet zorgen dat ze allemaal worden aangesloten.
De DEP heeft het probleem aangepakt, maar het enorme aantal verlaten waterputten, de hoge kosten om ze te dichten en de beperkte overheidsfinanciering hebben stukje bij beetje vooruitgang geboekt – vooral nu er nieuwe putten worden geboord.
Volgens het meest recente olie- en gasrapport van de staat werden in 2023 177 nieuwe conventionele putten geboord, maar in hetzelfde jaar slaagden bijna 700 exploitanten er niet in de jaarlijkse productierapporten in te dienen waarop de DEP vertrouwt om te controleren welke moeten worden afgedicht.
De Pennsylvania Oil and Gas Act van 1984 vereist dat eigenaren en exploitanten hun bronnen binnen een jaar na beëindiging van de productie afsluiten. De DEP is bevoegd om de wet uit te voeren en te handhaven, met behulp van instrumenten als het weigeren van vergunningen, pandrechten en zelfs strafrechtelijke verwijzingen om eigenaren tot actie te dwingen.
Handhaving kost echter “een aanzienlijke hoeveelheid tijd”, aldus Kurt Klapkowski, adjunct-secretaris van het Office of Oil and Gas Management van de DEP. Hij vertelde het Pennsylvania House Environmental and Natural Resource Protection Committee dat “zaken meer dan een jaar of langer kunnen duren” in juni 2025.
“DEP blijft verschillende zaken behandelen waarbij sprake is van onrechtmatige achterlating die meer dan vijf jaar geleden zijn gestart”, schreef Klapkowski in zijn getuigenis.
Eigenaars van putten leggen vóór het graven van de put ook een borgsom af, die als borg fungeert. De borg gaat verloren aan de staat als ze de put niet dichtmaken nadat deze klaar is met de olieproductie.
De kosten van een obligatie bedragen echter slechts $2.500 voor een enkele conventionele put of $25.000 voor meerdere conventionele putten, terwijl de kosten voor het dichten van een put variëren van tienduizenden tot honderdduizenden dollars. Voorstanders en sommige wetgevers hebben aangedrongen op het verhogen van de prijs van obligaties of het toestaan dat de Environmental Quality Board de prijs aanpast, maar die pogingen hebben nog steeds geen resultaat opgeleverd.
Dat onevenwicht wordt nog verergerd door de ‘cultuur van niet-naleving’ in de sector, volgens een rapport van het ministerie van Gemeenschaps- en Economische Ontwikkeling eind 2022.
Uit het onderzoek bleek dat exploitanten er vaak niet in slaagden de bedrijfsstatus van individuele putten te rapporteren, waardoor de DEP niet kon bepalen of een locatie in gebruik of verlaten is en moet worden afgesloten.
“De niet-naleving van de rapportage ontkent DEP en het publiek kritische informatie over de operationele status van individuele putten”, aldus het rapport.
Het document vervolgde: “het niet melden lijkt eerder een regel voor de hele sector dan een uitzondering.”
Het constateerde ook dat hoewel de DEP well pluggers kan dwingen om op te treden, de dienst extra personeel nodig heeft in zijn Office of Chief Counsel en Bureau of District Oil and Gas Operations, met name veldinspecteurs en handhavingspersoneel, om ‘effectief meer toezicht te kunnen uitoefenen’.
De staat financiert het dichten van verlaten olie- en gasbronnen op een aantal verschillende manieren, grotendeels afhankelijk van de vergunnings- en impactkosten.
Afgelopen zomer hebben wetgevers ook 19 miljoen dollar toegewezen aan een fonds dat zich richt op het dichten van verlaten waterputten in de staatsbegroting. Maar dat geld gaat niet rechtstreeks naar het betalen van aannemers voor het aansluiten; het ondersteunt het DEP-team dat olie- en gasbronnen beheert en inspecteert.
Er komt meer geld, in de vorm van federale fondsen uit de Infrastructure Investment and Jobs Act, om dit probleem aan te pakken. In totaal zal Pennsylvania tot 2030 bijna 400 miljoen dollar ontvangen.
Tot nu toe heeft de staat iets meer dan de helft van dat totale bedrag ontvangen – ongeveer 214 miljoen dollar. Volgens DEP-woordvoerder Neil Shader heeft Pennsylvania daar sinds afgelopen juli 31,8 miljoen dollar aan uitgegeven – wat de kosten heeft gedekt van het grootste deel van de waterputten die het agentschap de afgelopen vijf jaar heeft uitgevoerd.
Naast deze fondsen gebruikte de staat ook federaal geld van de EPA, het ministerie van Energie en de US Forest Service om waterputten af te sluiten.
Volgens de DEP heeft Pennsylvania de afgelopen vijf jaar in totaal bijna 500 waterputten gedicht. Dit jaar heeft de staat 113 waterputten gedicht. Zelfs in dat versnelde tempo kan de DEP het niet bijhouden. Duizenden zijn nog steeds niet aangesloten.
“We kunnen altijd meer doen met meer”, zei Klapkowski tegen de wetgevers tijdens een commissiehoorzitting in juni 2025. “Het gaat niet snel, het is niet gemakkelijk, het is niet goedkoop.”
Aandringen op verandering
Laxon zei dat ze sceptisch is dat federale financiering impact zal hebben in Pennsylvania.
Ze voelt zich zo, zei ze, vanwege de DEP.
Laxon heeft gedurende haar hele tijd bij Save Our Streams met het bureau samengewerkt. De gepensioneerde zei dat ze waterputten had gerapporteerd en zag dat het bureau er niet in slaagde de openbare kaart bij te werken met de nieuwe informatie.
“We hebben twintig putten op een rij gevonden, en geen enkele stond op een DEP-kaart”, vertelt Laxon. “We hebben ze er natuurlijk over verteld. En ze bleven volhouden dat we de GPS-coördinaten verkeerd hadden gedocumenteerd.”
Shader zei dat de dienst “niet met specifieke instanties kan praten” zonder “te weten welke specifieke bronnen zijn geïdentificeerd.” Maar hij voegde eraan toe dat de DEP verschillende stappen onderneemt om een locatie te bevestigen voordat deze aan de kaart wordt toegevoegd, om “ervoor te zorgen dat putten die bij DEP als verweesd of verlaten worden gerapporteerd, niet in verband worden gebracht met een bestaande exploitant.”
Die stappen omvatten volgens Shader een veldverificatie, een administratieve beoordeling van DEP-records en een onderzoek om er zeker van te zijn dat er geen verantwoordelijke partij is voor de put.
Laxon wees ook op het gebruik door de DEP van de federale fondsen die het al heeft ontvangen. Uit een Spotlight PA-analyse bleek eerder dat de kosten om elke put af te sluiten ongeveer $ 100.000 bedroegen. Laxon vroeg zich af waarom de kosten zo hoog waren en bekritiseerde de beslissing om zich te concentreren op de bronnen die het gemakkelijkst konden worden afgesloten.
“Waar is dit geld gebleven?” vroeg ze.
(Klapkowski vertelde Spotlight PA eerder dat er besloten was om de initiële federale fondsen uit te geven voordat het geld verstreken was. Het agentschap koos voor “ankerputten” die al bekend waren bij DEP en relatief gemakkelijk toegankelijk waren, en richtte zich op de putten die het anker omringden om de kostenefficiëntie te maximaliseren.)
In een getuigenis voor het Environmental Resources and Energy Committee van het staatshuis vorig jaar zei Klapkowski dat de gemiddelde kosten voor het aansluiten waren gedaald tot $ 69.000.
Andere staten met een historische olieboorindustrie, zoals Kentucky en Oklahoma, hebben soortgelijke problemen gehad bij het dichtstoppen van verlaten oliebronnen. Curtis Shuck, voorzitter van de Well Done Foundation, een non-profitorganisatie die olie- en gasbronnen in het hele land afsluit, noemde het werk een ‘generaties-lange oplossing’.
Shuck schat dat het aansluiten van een put ergens tussen de 60.000 en 400.000 dollar kan kosten.
“Dit probleem is, hoewel de omvang enorm is, nog steeds oplosbaar. Het maakt echt een verschil. Ik denk dat dat super belangrijk is voor mensen”, zei Shuck.
Tegenwoordig concentreert Laxon zich erop anderen te leren hoe ze bronnen kunnen ontdekken, in plaats van zelf op speurtocht te gaan.
In 2021 werd bij Laxon kanker vastgesteld, en vanwege complicaties met haar Medicare-dekking kon ze pas het jaar daarop een behandeling krijgen. Na zes weken behandeling en bestraling kon ze moeilijk herstellen.
Sindsdien heeft ze een stapje terug moeten doen.
‘Ik ben niet meer in staat om het bos in te gaan zoals vroeger,’ zei Laxon. “Het vergt veel van je. Ik heb de kracht en het uithoudingsvermogen niet meer.”
Tegenwoordig neemt ze mensen en belangenorganisaties mee op rondleidingen door Bradford en de omliggende gebieden. Ze heeft rondleidingen gegeven met Physicians for Social Responsibility en Food and Water Watch, maar ze gaat niet langer alleen het Allegheny National Forest in.
Een andere klap voor de inspanning was dat een leidend lid van Save Our Streams ziek werd en vertrok. Daardoor had Laxon het gevoel dat ze er alleen voor stond. Toch zegt ze dat ze nog niet klaar is met het aandringen op verandering.
Laxon zei dat ze op dit moment geen weg vooruit ziet voor Save Our Streams. Er zijn niet genoeg vaste leden of leiders, legde ze uit. Dus nu raakt ze betrokken bij de lokale politiek, zoals de lokale afdeling van de Groene Partij. Toch hoopt ze dat er uiteindelijk iemand terugkomt en de mantel overneemt.
“Ik blijf proberen het woord te verspreiden, want vroeg of laat zal iemand, weet je, een nieuwe persoon in brand vliegen en de weg voorwaarts leiden”, zei Laxon.
