Wanneer hogescholen meldingen ontvangen van aanranding van een student, moet een federale wet uit 1972 ervoor zorgen dat ze onderzoek doen en stappen ondernemen om die studenten te beschermen.
Het heet Titel IX en is bedoeld om discriminatie op scholen op grond van geslacht te verbieden. De wet zegt dat een universiteit alle studenten een veilige campusomgeving moet bieden, en dat seksueel geweld de gelijke toegang van studenten tot onderwijs niet in de weg mag staan.
Het zou studenten bescherming moeten bieden in gevallen zoals die waar het om gaat in de rechtszaak van een voormalig student aan de Cornell University, genaamd Jane Doe. De rechtszaak beweert dat ze in oktober 2024 door zeven studenten in een studentenvereniging werd gedrogeerd en verkracht.
De campuspolitie heeft het incident onderzocht en de zaak doorverwezen naar de plaatselijke officier van justitie. Hoewel uit dat onderzoek geen strafrechtelijke vervolging voortvloeide, leidde het rapport van de student tot het Titel IX-proces op de campus van Cornell.
In de rechtszaak staat dat er in mei 2025 ten minste twaalf hoorzittingen zijn gehouden voor een panel van docenten en personeel.
Cornell zei in een verklaring dat het onderzoek “enkele maanden” duurde. Als gevolg hiervan zei de universiteit dat er sprake was van uitzettingen en schorsingen, en dat de betrokken broederschapsafdeling “in 2024 werd gesloten en nog steeds uitgesloten is van de campus.”
Een klachtentraject van studenten
Titel IX-onderzoeken kunnen parallel lopen met een strafrechtelijk onderzoek, legt Beth Gellman-Beer uit, die bijna twintig jaar bij het Office for Civil Rights van het Amerikaanse ministerie van Onderwijs heeft gewerkt.
“De rol van de school in Titel IX, in tegenstelling tot strafrechtelijke procedures, is om te bepalen of de persoon die beschuldigd wordt van deze aanranding al dan niet op de campus moet blijven”, zegt ze. “Scholen bepalen niet of iemand naar de gevangenis gaat. De verantwoordelijkheid van de school is om te zorgen voor een veilige en inclusieve omgeving waarin alle leerlingen toegang hebben tot de onderwijsomgeving.”
Titel IX legt een lagere bewijslast op dan een strafzaak, en het kan voor een student een andere route zijn om gerechtigheid te zoeken als de aanklagers de zaak uiteindelijk niet in behandeling nemen, voegt Gellman-Beer toe.
Afhankelijk van de ernst van het incident dat wordt onderzocht, kunnen de uitkomsten van Titel IX, naast schorsing of uitzetting voor de verdachte, ook stappen omvatten zoals het voorzien van een studentenslachtoffer van andere huisvesting, het instellen van een contactverbod, of het opstellen van een werkschema zodat het studentenslachtoffer en de dader niet tegelijkertijd werken.
Het doel, zegt Gellman-Beer, is om de slachtoffers steun te bieden, zodat ze toch naar de les kunnen.
Wijzigingen in titel IX
De afgelopen jaren zijn er grote veranderingen geweest in de manier waarop Titel IX wordt geïmplementeerd. In 2020, de regering-Trump verhoogde de bewijslast – en verplichtte scholen ook om “live hoorzittingen met kruisverhoren” te houden – naast andere veranderingen.
De regering-Biden heeft dat geprobeerd vouw Titel IX uit door bescherming voor LHBTQ-studenten op te nemen en door de vereiste van hoorzittingen af te schaffen, omdat critici beweerden dat dit de bereidheid van studenten om incidenten te melden onderdrukte.
De regering-Trump vernietigde deze week deze aanvullende beschermingsmaatregelen en keerde terug naar de 2020-versie van de wet.
Het heen en weer heeft bij hogescholen voor verwarring gezorgd over Titel IX en hoe ze deze moeten implementeren.
“Het is vaak een gebrekkig proces”, zegt Carolin Guentert, een advocaat die slachtoffers heeft vertegenwoordigd in Titel IX-zaken waarin beschuldigingen van seksueel geweld betrokken waren.
“Titel IX-coördinatoren of personen die belast zijn met het onderzoeken van dit soort situaties hebben niet de juiste training en zijn niet altijd op de hoogte van trauma’s”, zegt ze. “De regelgeving verandert zo snel en het beleid van scholen moet gelijke tred houden.” Ze zegt dat dit ertoe kan leiden dat een onderzoeker ‘uit de pas loopt met het beleid van zijn eigen school
‘Overal, altijd’
Ondertussen blijft seksueel geweld op universiteitscampussen een groot probleem.
“Ik hoor veel mensen praten over: ‘Hoe kan dit gebeuren bij zo’n elitair instituut?'” zegt Guentert. “En het antwoord is eigenlijk: dit gebeurt overal en altijd.”
Bij Cornell, een Enquête uit 2025 gevonden dat meer dan 1 op de 3 niet-gegradueerde vrouwen aangaf ooit tijdens hun verblijf daar een aanranding te hebben meegemaakt, tegen 23% in 2023.
De school creëerde een task force to aanbevelingen doen over hoe seksueel geweld op de campus kan worden teruggedrongen – waaronder meer kennis over seks en schoolspecifieke processen voor het melden van gedrag.
Historisch gezien kon een student die meent dat zijn universiteit er niet in is geslaagd hem te beschermen door Titel IX niet te handhaven, een klacht indienen bij het Office of Civil Rights (OCR) van het ministerie van Onderwijs, wat een onderzoek zou initiëren.
In haar pogingen om het ministerie van Onderwijs te elimineren heeft de regering-Trump dat ambt drastisch ingekrompen en veel van haar advocaten overgeplaatst naar het ministerie van Justitie.
De regering heeft haar Titel IX-handhaving ook veel sterker gericht op genderidentiteit en transgender-atletiekbeleid.
In 2025 heeft OCR geen oplossingsovereenkomsten bereikt voor grote discriminatiezaken rond seksuele intimidatie of seksueel geweld op de campus, volgens een recent rapport van senator Bernie Sanders, I-Vt.
