Wilde iemand dit? Een gelikte remake van , minus de ’64’. Dezelfde gammele railshooter van bijna dertig jaar geleden, verdoezeld met prachtige omgevingen en griezelige fotorealistische dieren. Een modern spel gluurt door de waas van deze nostalgie. Maar het is het prijskaartje van $ 50 niet helemaal waard ($ 60 als je een fysieke cartridge wilt).
De campagne begint met een filmische dramatisering van de openingstekst van de originele game: de scène waarin de vader van Fox McCloud door een bondgenoot wordt verraden in de handen van de kwaadaardige Dr. Andross. Drie jaar later voert Fox het bevel over de huurlingenbende van zijn vader tegen Andross. Elke opeenvolgende missiebriefing wordt herwerkt van de originele uitgeknipte dialoog tot volledig geanimeerde minifilms.
Maar de beelden zijn een allegaartje. Hoe gedetailleerd de planeten en schepen ook waren, fans maakten bezwaar tegen het niet-vleiende uiterlijk van Fox nadat de trailer van de game was verschenen. Zijn oorspronkelijke karakterontwerper, die niet betrokken was bij de nieuwe game, gaf toe dat hij de voorkeur gaf aan de versie van Fox boven die van deze remake. Voor mijn geld is de verlichting een groter probleem dan de modellen. In bijna elke scène verlicht de cockpit Fox in een grove groene gloed.
Het duurt niet lang om deze campagne te voltooien: tussen een uur en twee uur, afhankelijk van hoe vaak je sterft en herlaadt. Maar om het echte einde van het spel te bereiken, moet je opnieuw opstarten en op zoek gaan naar geheime paden, waardoor de looptijd gemakkelijk kan worden verviervoudigd. Je kunt ook samen op twee systemen spelen als je in dezelfde kamer bent, of je kunt je Joy-Cons splitsen zodat de ene speler stuurt en de andere de muis gebruikt om lasers af te vuren (een voorbeeld van Nintendo die gemak opoffert voor een nieuwe gimmick). Ik zou veel meer van deze modus hebben gehouden als je een tweede speler kon laten richten met een joystick, zoals in .
De Battle-modus zorgt voor een leukere multiplayer-ervaring, maar je kunt deze niet op hetzelfde systeem spelen. Ik probeerde het via een online sessie die Nintendo had opgezet, waarbij ik me een weg baande door 4v4-wedstrijden waarin we punten moesten veroveren of energie uit meteorieten moesten verzamelen. Als je bent aangesloten op een webcam, kun je een augmented reality-functie gebruiken om het portret van een personage in GameChat te poppen. Het facetracken is best goed: trek je wenkbrauwen op, en je karakter zal zijn wenkbrauwen naar achteren trekken. Open je mond om te spreken en zij zullen hetzelfde doen. Als je als Slippy Toad speelt en je wangen uitblaast, zie je dat hij zijn kin opblaast.
Maar zelfs met deze charmante versieringen blijft het ongemakkelijk. Het heeft de productiewaarden van een moderne blockbuster, maar de gevoeligheid van een arcadespel uit de jaren negentig. De campagne voelt bijzonder ouderwets aan, zelfs met zijn uitgebreide script en tussenfilmpjes. Misschien had ik niet meer moeten verwachten. Dit verhaal is tenslotte al sinds de jaren negentig opgewarmd.
Als je vrienden hebt om tegen te vechten of een tolerantie hebt voor vreemde coöperatie, ga ervoor. Anders kun je deze remake beter overslaan en sparen voor een origineel spel.
