Logo soestnu.nl


Column Marian Nekkers-Kruis: 'Soexit'

Wij wonen in een stabiel dorp. En gelukkig hebben wij geen uitreden in het vooruitzicht uit de Vereniging van Nederlandse gemeenten zoals de Britten met de Europese Unie. Zal je maar gebeuren, Soest, helemaal alleen, zonder aansluiting bij een grotere organisatie. Moeten we alles zelf regelen en krijgt onze gemeenteraad een enorme portie werk en verantwoordelijkheden op zijn bordje, of is het haar bordje?

Alles moet onze raad dan zelf doen, zoals het vaststellen van de lonen van de ambtenaren en het inhuren van faciliteiten om de gemeente goed te laten draaien. Moeten we niet aan denken. En krijgen we dan ook een (gemeente)grens overgang met bewakers? Wil je even naar Baarn maar dat kan alleen als je in het bezit bent van een gemeentepas met goedlijkende foto waar beiden oren op moeten staan inclusief de bijpassende gemeentebaret in de gemeentelijke kleuren.

Lijkt me niks. Maar die arme Britten moeten dat wel en als je de ontwikkelingen leest rondom de onderhandelingen is het geen scheiding van tafel en bed maar een ordinaire vechtscheiding. Neen, dat willen wij niet. De Britten hebben een referendum gehad, dat wel, maar net zoals hier in Soest, zijn de burgers er niet op ingericht om te beoordelen of het een en ander wel waar is wat er verteld wordt door de deskundigen.

Aangezien de mensen de laatste jaren steeds meer reizen kom je ook vaker in contact met, jawel, buitenlanders, waaronder mensen met de Britse nationaliteit. En eerlijk gezegd, die mensen vallen best mee. Drinken minder thee ('put the kettle on the fire') dan je denkt. Ze lusten ook bier. Vriendelijk, behulpzaam, gezellig en ook wel slim.

Wij hadden afgelopen winter hulp nodig vanwege grote sneeuwval om onze villa op wielen (caravan) uit de sneeuw te krijgen. Alle nationaliteiten stonden klaar om te helpen. Het was een verenigd Europa pur sang. Van alle kanten kwamen ze aangelopen, twee Duitsers, twee Oostenrijkers, twee Nederlanders en…..een Brit. Hij hoefde eigenlijk niet mee te helpen, maar hij deed het. Theresa May zag het niet dus, onze Brit stond klaar om Europa te helpen. Aarzelend aanvaardden de andere Europeanen zijn hulp. Kan dit politiek gezien wel door de beugel? Wat vinden onze volksvertegenwoordigers er van?

Allemaal vragen die dwarrelden in mijn hoofd. Maar geen geleuter, schop in de hand en Europa begon te graven. Een paar krachttermen erbij geleerd in drie talen maar dat is alleen maar goed voor de algemene ontwikkeling. Met Europese vastberadenheid kregen onze helden het voor elkaar om de boel los te krijgen. Vanwege de kou, min 14, werd er regelmatig een versnapering ingenomen om het bloed dun te houden, je kan niet voorzichtig genoeg zijn. Als grapje riep ik in drie talen: "We blijven nog een weekje, kan hij weer terug gezet worden?" Zes man keken mij spinnijdig aan en de zevende man, de Brit: 'No problem'. Toen hij merkte dat het een grapje was grijnsde hij, spuugde in zijn handen en koppelde op vakkundige wijze de caravan achter de auto. Stapte in onze auto en was toen het stuur kwijt.

Meer berichten




Shopbox