Logo soestnu.nl


Column Marian Nekkers - Kruis: 'Rechthangen'

Gezagsgetrouw als ik ben meld ik me bij een van de Soester huisartsen die we rijk zijn om uit te leggen dat ik geen griepprik wil. Dat zal niet meevallen, maar ik ben goed voorbereid. Als studiemateriaal heb ik een heleboel onderzoek gedaan en krantenartikelen doorgespit. Veel mensen gesproken die hondsberoerd zijn geworden na de griepprik. Ben niet zover gegaan om een, ondertekende verklaring te vragen van de ongelukkigen, maar kreeg wel een helder beeld. Aldus gewapend, stap ik de praktijk binnen.
In de wachtkamer kijk ik wat rond en ja hoor, het virus slaat toe. Een scheefhangend schilderij, ik kan er niet tegen. Er staart mij van de overkant een zieke vrouw plus een schilderij aan. Die vrouw kan ik nog wel handelen maar dat scheefhangende schilderij is een moeilijke zaak. Ik probeer mijn blik af te wenden en kijk natuurlijk recht in de ogen van die vrouw. De pus loopt uit haar ogen en ze snift er ook nog bij. Vast een griepprik gehad.

Mijn telefoon biedt uitkomst voor een spelletje patience . Na drie zetten zegt mijn telefoon 'opladen'. Einde afleiding. Zenuwachtig kijk ik rond. Het schiet niet erg op. De huisarts neemt tijd voor zijn patiënten.

Voorzichtig schuif ik richting zieke vrouw en het schilderij. "Kom maar niet te dicht bij me zitten", zegt de vrouw. '' Ik heb het verschrikkelijk te pakken." En vervolgens trakteert ze me op een verhaal hoe het zo ver gekomen is en wie haar aangestoken heeft. Een beetje misselijk slik ik wat zure oprispingen weg en knik begrijpend.

"Wilt u niet liever daar gaan zitten?", vraag ik en wijs daarbij naar een vrijstaande stoel. Dat zit lekkerder dan deze bank. Ze hoort mij niet, kennelijk is ze in slaap gezakt. Natuurlijk vanwege de koorts, daar word je slaperig van.

Goede raad is duur, wat nu? Met kleine schuifjes nader ik de vrouw en wat belangrijker is het schilderij. Voorzichtig sta ik op en wil net toeslaan als de vrouw haar ogen opendoet en verschrikt haar tas onder haar arm klemt en brult: "Zuster, deze vrouw wil mij bestelen!" Uit de belendende ruimte komt de assistente aangesneld en kijkt boos naar ons. "Wat is er aan de hand." De vrouw is inmiddels weer ingedut. En ik beweer met droge ogen dat mevrouw erg ziek is en nare dromen heeft. De assistente voelt de pols en legt haar hand tegen de wang van de patiënte. "Ziet er niet goed uit", zegt ze. ''Ik neem haar vast mee naar spreekkamer 2."

Nu zit ik alleen in de wachtkamer. Daar gaan we. Resoluut sta ik op en met een timmermansoog bekijk ik het schilderij en trek het recht. Gelukt: het schilderij hangt recht. Tevreden ga ik zitten en bekijk het resultaat. Dan start ergens een wasmachine met centrifugeren. Die wasmachine staat tegen de muur waar het schilderij aan hangt en langzaam zakt het schilderij weer scheef. Hier kan ik niet tegen.

Nu ik toch bij de huisarts ben, vraag ik meteen een verwijzing naar een psycholoog om mij van mijn fobie af te helpen.

Reageer als eerste
Meer berichten


Shopbox