Logo soestnu.nl


Column Marian Nekkers - Kruis: 'Blind typen'

Je ziet ze regelmatig lopen in Soest, in de winkelstraat. Opa duwt de buggy en oma loopt er met het snoetenpoetsdoekje achteraan. Sommige kijken blij en je hebt er ook bij die iets minder blij kijken.
Kleinkinderen, geweldig. Of iets minder geweldig. Als zo'n hummel net geboren is ben je vertederd, en jawel hoor, voor je het weet heb je je diensten aangeboden. En daar loop je dan, pensioengerechtigd, dat wel, maar je arbeidzaam leven vangt nu pas echt aan. Als ze wat groter worden en naar school gaan wordt het beter. De eerste boekjes worden door het kleinkind voorgelezen. En ze zijn beter in geheugenspelletjes dan menig volwassene. "Kijk, zo schrijf je mijn naam. Kan jij ook schrijven oma?" "Ja, oma heeft ook leren schrijven op school"

Versjes schrijven in een poëzie album, een penvriendin er op na houden en later brieven sturen naar een vakantievriendje. Of, na een logeerpartij je oma een kaart sturen, dat je met de trein weer goed aangekomen was in je woonplaats. Oma gaf dan een kaart mee en die moest dan bij aankomst op de bus gedaan worden. Maar secuur als ik was postte ik hem alvast bij vertrek. Had ik dat maar weer gehad. Het schrijven naar een penvriendin was aardiger. Wetenswaardigheden uitwisselen over hoe het daar is op school en of haar ouders ook zo ouderwets zijn. Maar ja, na verloop van tijd was daar de lol ook van af en langzaam zakte de briefwisseling in.

Toen een nieuw fenomeen: de vakantieliefde! Een paar maal in de week met rode oren naar de brievenbus. De PTT bezorgde nog twee maal per dag, dus dat was een heel geloop. Uitkijken dat je ouders niet eerder bij de brievenbus waren. Dat gebeurde toch en mijn vader eiste inzage in de correspondentie. Niet dus. Ik propte de brief onder mijn trui. Hij probeerde mij op de kop te zetten en zo de brief eruit te schudden. Gelukkig greep mijn moeder in.

Bellen met je vriendje was ook zo'n gedoe. Met een beetje geluk was er niemand in de buurt om mee te luisteren. Maar dat gebeurde niet zo vaak. "Kusje, kusje, kusje", brulden de broers. Ze bemoeiden zich met de inhoud van het gesprek. "Ophangen, het wordt te duur!"
En dan nu. Ieder kind heeft een eigen smartphone of hoe die dingen ook mogen heten. Ze communiceren wat af, met appjes, twitter en wat dies meer zij. Om het kind enigszins ter wille te zijn wordt er op de basisschool een cursus gegeven in blind typen. Eigenlijk overbodig want als je die duimpjes heen en weer ziet flitsen op hun mobieltjes, pfffft. Zo'n cursus wordt dan afgesloten met een examen. En een heus diploma.
Geslaagd kleinkind meldt dit aan opa en oma. Opa is er niet helemaal bij met zijn gedachten want hij heeft net gehoord dat hij aan staar geopereerd moet worden. Na een uitleg aan de kleindochter over staar en oude mensen komt ze met de volgende oplossing. "Gauw leren blind typen opa, want als je blind wordt kan het niet meer".

Reageer als eerste
Meer berichten


Shopbox